μια γιορτη, το τελευταιο σαββατο του ιουνη

Στεκοταν στη μεση του λιμανιου και γελουσαν σαν τα πουλια. Γελακια μπερδεμενα με λεξεις και σκουντηματα. Ισιωναν τις ποδιες τους και τα μαντηλια τους. Ειχε μαζευτει κοσμος- για τη Γιορτη του ψαρα- απο κοντα και απο μακρια, ειχε φτασει με φουσκωτα, τη λατζα και το πλοιο της γραμμης για να ακουσει βιολια μεχρι το πρωι

διπλα στο λιμανι ηταν στρωμενοι παγκοι, ειχε πεσει η νυχτα και οι μορφες ειχαν λιγο απο την αιγλη που προσδιδει η απουσια καποιων χρωματων και η μυωπια

Τα βιολια αρχισαν και οι νεοι μπηκαν πιασμενοι χερι-χερι και στα  δεκα βηματα κοβεται ο ηχος και τα φωτα. Τα βεγγαλικα αρχισαν να φωτιζουν το σκοταδι αποσπώντας την προσοχη μας αλλα δεν ηταν κατι που ειχε προγραμματιστει. Το ρευμα ξαναπεσε. Μια χρονια το γλεντι συνεχιστηκε με το κασετοφωνο μιας τεραστιας νταλικας. Ολο το βραδυ

Mια Νικη και μια Αφροδιτη φυγαδευονται απο το Λουβρο

Le Louvre pendant la guerre. Regards photographiques 1938-1947

L’exposition propose de découvrir, autour de 56 photographies, la vie du musée du Louvre pendant la Seconde Guerre mondiale.

du 07-05-2009 au 31-08-2009 [{ }]

- – - -

ενημερωθηκα απο το arts και εκλεψα τον τιτλο απο το αρθρο της Κατιας Αρφαρα που παραθετει

η δυναμη της σκεψης, ο νομος των πιθανοτητων και η σεισμικη δραστηριοτητα (ή με την αναποδη σειρα)

χθες σκεφτομουν τη Σαντορινη, για την ακριβεια θυμομουν τις παραλιες χωρις κοσμο και ξαπλωστρες, χωρις παρτυ με μοχιτο απο ραδιοφωνικους σταθμους,

θυμηθηκα και εκεινη την απομονωμενη, αλλα με θεα την Kοκκινη, παραλια

με το στρωμα απο φυκια που γουβιαζει απροβλεπτα

αλλα τοσο “ευχαριστο”που νοιωθεις comme chez toi

περπατάμε ή προχωράμε?

οn marche ou on avance?

todo sobre Venus de Milo

Την άνοιξη του 1820, ένας γεωργός από την Πλάκα, ο Κεντρωτάς ή Μποτόνης έσκαβε σε ένα πεζούλι, δικό του, κάτω από την Ανατολική Πύλη της αρχαίας πόλης

[...]Έσκαβε λοιπόν, ο Κεντρωτάς μέσα στο πεζούλι του. Μα τι σκάψιμο έκανε; Ο Βουτιέ, αυτόπτης μάρτυρας, λίγα μέτρα παρακάτω με τους δύο ναύτες της Εσταφέτ, έψαχνε γι΄αρχαία. Γράφει λοιπόν, πως ο Έλληνας χωρικός έβγαζε πέτρες από κάτι ερείπια, πέτρες κατάλληλες για οικοδομή[....]Όταν φάνηκε η βαθιά τρύπα, ο Κεντρωτάς σκύβει και βλέπει κάτι μάρμαρα να ασπρίζουν. Πίσω του όμως είναι οι τρεις Γάλλοι. Καταλαβαίνει πως αυτά που βρήκε έχουν αξία και θέλει να τα κρύψει σκεπάζοντάς τα με χώματα. [...] Ο Βουτιέ δεν κατάλαβε την πονηριά του Έλληνα χωρικού και γράφει:«Είχε ανακαλύψει το επάνω μέρος ενός αγάλματος, σε πολύ κακή κατάσταση και αφού δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή του, ετοιμαζόταν να το ξανασκεπάσει με γκρεμίδια».Δεν ήταν τόσο αφελής ο Κεντρωτάς.  Όταν είδε [ο Βουτιε ]τον Κεντρωτά να σκύβει και να κοιτάζει μέσα στην σκοτεινή τρύπα, πλησίασε. Του έδωσε μερικά γρόσια φιλοδώρημα και με τη βοήθεια των δύο ναυτών έβγαλαν το επάνω μέρος του αγάλματος, από την τρύπα. Επίεσε τον Κεντρωτά να ψάξει κα να βρει και το άλλο, το κάτω μέρος του αγάλματος. [...]Ο Κεντρωτάς δεν ήταν πολύ πρόθυμος. Ο λόγος είναι φανερός.

what we can learn about/from stones

Πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, η ελληνική γη ήταν σκεπασμένη από θάλασσα. Ο βυθός της θάλασσας, από το Ιόνιο πέλαγος ως τη Μικρά Ασία παρουσίαζε τότε μια παράξενη μορφολογική εικόνα η οποία αποτέλεσε την προϋπόθεση για τηδημιουργία της ελληνικής χερσονήσου, με τις υψηλές κεντρικές της οροσειρές. Στη θέση του ορεινού όγκου τηςΠίνδου υπήρχε μια βαθιά υποθαλάσσια τάφρος – η Αύλαξ της Πίνδου. Δυτικότερα εκτεινόταν η Ιόνιος Αύλαξ, ενώ ένα υψηλό τοίχωμα -το ύβωμα του Γαβρόβου -χώριζε τις δύο τάφρους.

Αυτή τη μορφή πήρε ο βυθός πριν από 180 περίπου εκατομμύρια χρόνια (δηλαδή στις αρχές του Μεσοζωϊκού αιώνα) και τη διατήρησε επί 150 ακόμη εκατομμύρια χρόνια, ως το Ολιγόκαινο.Μέσα στο ασύλληπτο αυτό χρονικό διάστημα, οιδύο τάφροι του βυθού γέμιζαν με ιζήματα προερχόμενα από την αποσάθρωση μακρινών ορεινών όγκων ή με όστρακα θαλασσίων ζώων και κελύφη μικροοργανισμών που πεθαίνοντας έπεφταν σαν αιώνια βροχή και κατακάθιζαν στον πυθμένα.

Εν τω μεταξύ, πριν από 140 εκατομμύρια χρόνια, στις αρχές της Κρητιδικής περιόδου, μια γιγαντιαία ανοδική ορογενετική κίνηση ανύψωσε επάνω από τα κύματα τη λεγόμενη Πελαγονική οροσειρά, μια στενή ζώνη ξηράς που περιλαμβάνει τη βορειότερη Μακεδονία (Πελαγονία), τον Όλυμπο,την Ανατ. Θεσσαλία και τη Β. Εύβοια. Προέκταση της οροσειράς αυτής θεωρείται η λεγόμενη Αττικοκυκλαδική μάζα, δηλαδή η Αττική, η Ν. Εύβοια και τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων.

Πριν από 35 εκατομμύρια χρόνια (τέλος Ηωκαίνου), όταν η τάφρος της Πίνδου είχε πλέον γεμίσει, σημειώθηκαν νέες κοσμογονικές αναστατώσεις στα έγκατα της ελληνικής γης που προκλήθηκαν από μια βίαιη σύγκλιση και ύγκρουση τωνλιθοσφαιρικών πλακών (Αφρικανικής και Ευρασιατικής). Ύστερα από μια πανίσχυρη ανοδική ώθηση πτυχώθηκαν τα υλικά της τάφρου και ανυψώθηκαν σχηματίζοντας την επιβλητική οροσειρά της Πίνδου. Ήταν η εποχή των Αλπικών πτυχώσεων.

Soha- Café bleu

D’ici et d’ailleurs (2007)

influences:  BILLIE HOLIDAY/DINAH WASHINGTON/NINA SIMONE/MUDDY WATTERS/JOHN LEE HOOKER/BETTIE SMITH /JILL SCHOTT/LAURYN HILL/BADU/GLADYS KNIGHT/ALICIA KEYS/GARNET SILK/ PETER TOSH/THE HEPTONES/MIGHTY DIAMONDS/DENIS BROWN/BERES HAMMOND/ ANYA STEPHENS/ BUJU BANTON/BENNIE MAN/CELIA CRUZ/COMPAY SEGUNDO/ LILA DOWN /SANTANA/TITO PUENTE/RAY BARRETTO/IBRAHIM FERRER / MICHEL LEGRAND /AZNAVOUR/GAINSBOURG..FEIST TUPAC SHAKUR/ PHARCYDE /GURU/MISSY ELLIOTT/NAS …

Soha @myspace

i want to picture you my sweet nothing

οπως σου είπα ακομα ξυπναω νωρις, αλλα μ’αρεσει και ας τσουζουν τα ματια μου. μ’αρεσει να ακουω την πρωινη δροσια ακατοικητη απο βιαστικα φασαριοζικα νεανικά δικυκλα  και δυσκινητες νταλικες φορτωμενες ξεσκεπαστα εμφιαλωμενα νερα. μ’αρεσει να κοιταζω τα χρωματα και εχω μεινει εκει να κοιταζω μονο τα χρωματα. καθε φορα λεω να γραψω αλλα δε μου βγαινουν οι λεξεις. εχουν σκαλωσει στη παρωνυχιδα του δεικτη μου.

οι λεξεις των αλλων ομως με χορταινουν τα λαμπερα μεσημερια  : η ραγδαια επιδεινωση του θαναση χειμωνα  το fusil de chasse του Yasushi Inoué  και το Μπονσαι του Αλεχαντρο Σαμπρα

αλλες φορες απλα το ξασπρισμενο παιχνιδι των βραχων

ιδιατερα οταν εχω εξασφαλισει την πολυτελεια της απομονωσης

Oκω

Χαρτινα χερια. Δερμα με μνημη.

Οκω γιαγια.Οκω

ο (εν)εντιμος πολεμος της μνημης (και των βιβλιων)

Τα βραβεια αγοραστηκαν σε δραχμές  (3640) 2910. Λίγες για 488 σελιδες. Μαζι με το Καρδια τοσο ασπρη αλλα δε διαβαστηκαν ποτε στην ωρα τους. Συνεπεσαν με μια εποχη οπου μαθαινω σημαινει διαβαζω ελαβε τελος. Το τελος των ιστοριων τους και την αρχη των δικων μου. Μια καλή αρχη. Μια πολυ καλη αρχη. Στα βραβεια το 1960 εγραψε ο Cortazar  την ιστορια εικοσι διαφορετικών χαρακτηρων που κεδιζουν στη λοταρια μια κρουαζιερα προς αγνωστη κατευθυνση. Ενα ταξιδι αυτογνωσιας στην ουσια.

Ειχε ηδη αφησει πισω του το Buenos Aires οπου και διδαξε (μας περιγραφει και δυο απο αυτους στο βιβλιο)

και τη γωνια Peru και Αvenida de Mayo

γιατι ηρθε σε αντιθεση με τον περονισμο

και πηγε στο Παρισι το 1951 οπου ναι εβαλε μια  Maga στο Κουτσο (1963)-που ειναι για μενα μαζι με το Nadja (1928) τα βιβλια που πρεπει να διαβασει κανεις πηγαινοντας να ζησει-αλλα να ζησει- εκει. Και ενω τα Βραβεια εμειναν αθικτα σε μια πολη κοντα στη Βαρκελωνη, η Νadja εγινε προσκεφαλι αναγκαστικα στην επιστροφη . Ευτυχως γιατι αυτα που ειδε ο André Breton μεσα απο τα ματια της με βοηθησαν να χανομαι οπουδήποτε χωρις ενοχες και να βλεπω αυτα ακριβως που θα προσπερνουσα επιπολαια.  Τωρα ειμαι σαν ενας απο τους συνταξιδιωτες του Μαλκολμ  και στους εσωτερικους μονολογους του Περσιο βρηκα ενα σελιδοδεικτη απο ενα βιβλιοπωλειο στην Andorra La Vella λιγοτερο ξεχασμενο απο οτι η ιδια εκεινη η επισκεψη στο μυαλο μου. Πως θα μπορουσα να θυμηθω, χωρις φωτογραφιες? Αυτα τα δεκανικια της μνημης τοτε τυπωνονταν με φειδω.

Αλλα γιατι αραγε  καποιος να κατεβει απο το καρουσελ για να βγαλει φωτογραφιες ?