Η δραστηριοτητα συμφωνα με τη θεωρια του Leontiev δεν ειναι απλα να κανεις κατι αλλα να κανεις κατι το οποιο εχει ως κινητρο είτε μια βιολογική αναγκη ειτε μια πολιτιστικά δομημενη αναγκη. Οι αναγκες γινονται κινητρα οταν κατευθυνονται προς ενα συγκεκριμένο αντικειμενο. Τα κινητρα πραγματοποιουνται μεσα απο συγκεκριμένες πραξεις που ειναι κατευθυνομενες απο ενα στοχο οποτε ειναι σκοπιμες, βαρυσήμαντες και εκτελουνται κατω απο ειδικές τοπικές και χρονικές συνθηκες και μεσω καταλληλων μεσολαβητικων μεσων. Η δραστηριοτητα περιλαμβανει τρια επιπεδα : το επιπεδο των κινητρων, το επιπεδο των πραξεων και το επιπεδο των συνθηκων. Οι δραστηριοτητες μπορουν να παρατηρηθουν απευθειας απο τους αλλους μονο στο επιπεδο των συνθηκων. Τα κινητρα και οι στοχοι συγκεκριμενων δραστηριοτητων δεν μπορουν να καθοριστουν μονο απο το επιπεδο της συγκεκριμενης πραξης αφου η ιδια πραξη μπορει να συνδεθει με διαφορετικους στοχους και κινητρα.
Αν δραστηριοτητα ειναι η αλλαγη της παρουσας καταστασης. Και το κινητρο ειναι η αναγκη μου να ζω σε μια πολιτεια οπου κυριαρχει ο σεβασμος της προσωπικοτητας του πολιτη, του εργαζομενου, του μαθητη, του παιδιου, του γονιου του, του καταναλωτη, του … Οι πραξεις του να φωναζω,να διαφωνω, να απεργω, να διαδηλωνω, να συζητώ, να διαβαζω, να σκεφτομαι ειναι πραγματωσεις αυτων των κινητρων. Ειναι σκοπιμες και εχουν σημασια τη δεδομενη χρονικη στιγμη στη χωρα μου . Και χρησιμοποιω το τηλεκοντρολ για να κλεισω την τηλεοραση, τα χερια μου για να σηκωσω τη μπαρα, τη γλωσσα μου για να εξωτερικευσω την οργη μου, τα επιχειρηματα μου για να πεισω, τις χειρονομιες για να τονισω, τα μπλογκς για να το επικοινωνησω, το twitter…
Η δραστηριοτητα της ανατροπης και αλλαγης μονο μεσα απο τις πραξεις τις συγκεκριμενες μπορει να παρατηρηθει. Ομως αν το κινητρο μου ειναι η διατηρηση του μισθου μου, της δουλειας μου, η συνεχιση κουτσα στραβα της ζωης μου, η συντηρηση των ψευδαισθησεων μου, μπορει να φωναζεις, να διαφωνεις, να απεργεις, να διαδηλωνεις, να συζητας , να διαβαζεις , να σκεφτεσαι διπλα μου αλλα στο επιπεδο δραστηριοτητας δεν εχουμε το ιδιο αντικειμενο. Αυτο της αλλαγης (ποσο θλιβερο connotation κατηντησε να εχει αυτη η λεξη στην ελλαδα)
Οι πραξεις μας ειναι αποδυναμωμενες, σπασμωδικες, ατομικές και οχι συντονισμενες. Τοσα εκατομμυρια κινητρα και αναγκες οσα εκατομμυρια πολιτες, μαθητες, γονιοι, εργαζομενοι, ανεργοι, bloggers…
Θα μπορουσε να ειναι μονο μια αναγκη και εμεις ολοι μαζι? θα το επετρεπαν να συμβει?
και ποσα αλλα νεα μεσολαβητικα μεσα που τελικα διαμορφωνουν τις πραξεις και τις σκεψεις μας…
Αλήθεια, τι συμμετοχικοτητα μας επιτρεπουν ολα αυτα τα κοινωνικα (τους) μεσα? Αν ειναι κατα κυριο λογο στο επιπεδο ενημερωσης και διαμορφωσης ιδεων, ποσοι μπορουμε να βγουμε απο το προκαθορισμένο σχημα δρασης που επιτρεπουν και να το επεκτεινουμε στο δρομο ; Σε ποιο βαθμο;
Πριν ο φοβος σκιασει τα παντα, πρεπει να ξυπνισει μεσα μου και να δραστηριοποιηθει το πολιτικο ζωον και οχι απλα το web 2.0 ζωον που ευχονται να βαυκαλιζεται
