χ

επιτελους νοιωθω ενα μυλο στο κεφαλι μου. σκεψεις και εικονες πεφτουν βροχηδον, καταρρακτωδως και εγω να μη μπορω να τις συγκρατησω. ουτε να γραψω γιατι δεν εχω τις λεξεις, ουτε  να φτιαξω κατι, προσπαθησα.  μιλαω περισσοτερο τελευταια . αφηγουμαι. αλλα θελω να βλεπω και να με βλεπουν, να χρησιμοποιω τα χερια  γιατι δεν το εχω ακριβως. αυτος ο μυλος στο κεφαλι μου με ταραζει. σαν να κανω μετακομιση , σαν να καιω συνεχως τα κεικ, σαν να χτυπανε ολα τα τηλεφωνα μαζι σε ενα μεγαλο αδειονο γραφειο

κι ομως τελικα ειναι μονο εικονες

ισως αν ειχα μια μικρη βιντεοκαμερα, χωρις λογια θα εδειχνα απλα τι εννοω . προβατακια με τον λωρο να κρεμεται ακομα απο τον αφαλο τους χοροπηδουν στην ακρη του δρομου, αναβαθμιδες με γιγαντιαια λαχανα που μπορει να κρυβουν στα φυλλα τους μωρα, τον παππου  πανω στο γαιδαρο και να εχει πανιά αντι για σαμαρι και τον σκυλο δεμενο με σκοινι, μια παρεα ανεμογεννητριες στο αιολικο τους παρκο και τα βουνα της Ικαριας στο βαθος- οταν εχει ηλιο και νοτιά- αλλα τοτε βλεπεις τα παντα μεχρι  τα βραχια του Αζαλά

και εκεινη η μουσικη κουρελου?

στο βουβο τοπιο, τερμα θεου αρχη αλλαχ

γεματο στροφες που παλευουν για μια συχνοτητα . δεξιες στροφες και πιάνω ραδιο τουρκια με αμανεδες και τη βαρια προφορα μιας Τζεμιλέ και αριστερες ξανά δευτερο προγραμμα. αλλα ειναι τοσο αποτομες οι στροφες που ουτε μισο λεπτο δε κραταει η μια φωνη αρχιζει η αλλη, σαν εγω και ο αλλος, μια Τουρκια και μια νοτια Δανια, σα βοτκα ρεντμπουλ και τσιγαρο και βουτια στη θαλασσα και καταμεσημερο. ναι καπως ετσι.

PA154076