αλλες δυο γεματες μερες (2)

Η avenida da Liberdade, ο αγαπημένος δρόμος του Fernando Pesoa

με περίτεχνα ψηφιδωτά πεζοδρόμια και παχείς ισκιους ψηλών δέντρων

το αγαλμα του Marques de Pombal

και το Parque Eduardo VII με θερμοκηπια και φυτα από όλες τις χώρες πού πατησε ποδι πορτογάλου

Στο Centro de Arte Contemporanea Kaloustian, ο πυργος πλειμομπιλ του αρμένη μαικήνα. Στην οροφή του κάστρου απλωμένη μπουγάδα. Ενα κλεισιμο του ματιου σε ενα λαό που δε διστάζει να βγαλει τα πλυμμένα του στη φόρα : είτε προκειται για εσωρουχα,κάλτσες ή πιτζάμες.

καποιοι εκπρόσωποι

Antonio Soares, retrato de Maria Mello Breyer

Arpard Szenes, a pintar

Patrick Collins, a palhaco

Paula Rego, autoretrato

Εξαντλημένοι απο την γυμναστική του ματιου, πέρνουμε ένα τυχαίο λεωφορείο και οδηγούμαστε στην Belen ενώ δυο καλοσυνάτοι συνταξιουχοι σε ολοι τη διαδρομή μας εξηγουσαν τι βλέπαμε χτύπωντας μας στη πλάτη με τον τροπο που κανουν οι παπουδες οταν λένε «μπραβο παιδια μου». Δε θα μπορούσαμε να ευχηθούμε κάτι καλύτερο φτάνωντας. Το πάρκο των Ωκεανών για τις συναυλίες το βράδυ, τον παιχνιδιάρικο Torre de Belem, ρυθμου Μανουελ στα φόρτε του, φορτωμένος επιδεικτικά με το όραμα εξερευνητων και αυτοκρατόρων.

Δεν  είναι και λίγο να έχεις χωρήσει τη γη στη μέση και να έχεις στην κατοχή σου το ένα μισο… Ενας Calder της Coleccao Bernando εξω απο το τουρτίστικο μοναστήρι των ιερόνυμων

στην ίδια επιδεικτική λογική

Το Monumento Padrao de los Descubrimientos πλαι στη Γεφυρα της 25ης Απριλιου

πλησιάζω να δω απο κοντα οσους συντέλεσαν σε αυτό το γεγονός και οσους επιβιβαστηκαν στις γαλέρες : οι αδελφοι δε γκαμα, παπάδες, πριγκηπες κτλ κτλ

στην περατζάδα χιλιομέτρων κατα μηκους του Τάγου , μια πρόσοψη

μπαινουμε στο μουσείο ηλεκτρισμού , το πρωτο εργοστασιο ηλεκτρισμου των αρχων του προηγούμενου αιωνα με παράλληλη εκθεση εφαρμοσμένων τεχνων. Μαγνητοφωνημένες φωνές εργατών μιας αλλης εποχής αντηχόυν σε χώρους με όμορφες πια μηχανές

εχουμε απομακρυνθει πάρα πολύ αλλα δε ξερουμε που πάμε , ενα τραμ θα μας αφησει στη praca do comercio

για να ανεβούμε διαλυμένοι στη rossio

στο elevador de santa justa

buena noite/ buen dia

Museo do Chiado στο Barrio Alto

και η εγκατάσταση ο Τζακ και η Φασολια, από εναν συνονώματο καλλιτεχνη Joao που φυσικά εχει αφομοιώσει δημιουργικα τη σχέση του με το εθνικο φαγητο τη φασολάδα (feijoada)

Convento do Carmo, το μονο μη ανακαινισμενο κτηριο στη Λισαβωνα

αντι για αζουλεζος μια προσοψη trompe l’ oeil

Elevador de Santa Justa με θεα στην πολη (δια χειρος Γουσταυου Αιφελ και βοηθών)

Barrio Alto και εκτος απο το κιτρινο αυτο το ροζ ειναι επισης αγαπημενο τους χρωμα (και δε θα διαφωνησω)

σε γειτονιές εσωστρεφείς, μια υπεργηρη κυρία πετάει μουλιασμένο ψωμί στα περιστέρια. Αφηνουν σε πολλες γειτονιές ακομα και στις μεγάλες πόλεις τα σκουπίδια τους σε σακούλες έξω απο την πόρτα τους.

αλλα για αυτον τουλαχιστον δεν εχει σημασια γιατι η Ριτα ειναι ενα λουλουδι

ενω αλλοι επιχειρουν μια μεικτη τεχνική σε εναν τοιχο

αυτες οι αποκριατικες κορδελες εχουν ξεμεινει σε πολλες γειτονιες κρεμασμενες, να γιορτασουν εναν απο τους πολλους αγιους που για κάτι εχουν αναλαβει να βαλουν το χερι τους

Λοφος της Estrella και ενα θεοπαλαβο κτηριο μου κλεινει το ματι. Στην Λισαβωνα αν σας πει καποιος οτι ειναι ποδηλατης ή θα ειναι ψευτης ή θα ειναι δεινοτατος στο αθλημα. Εχει παντου ανηφορες.

πινουμε καφε στο Parque de Principe Real κατω απο μια υπεραιωνοβια σεκογια γιατι δεν προλαβαμε μια θεση διπλα σε μια πελωρια μανωλια. Στα παρκα η φυση οργιαζει. Οι εξερευνητες μπαινοντας στα καραβια τους πηραν σπορους απο τα παντα. Και πηγαν παντου : και στην Αφρική και στις Ινδιες και στη Βραζιλια και στο ΜΑκάο.

Αλλα εβαλαν λοιπον στο φαγητο τους (κοριανδρο, κανελα) αλλα σε διαφορους  Jardinες Botanicoς (οπως αυτον της escuela politecnica) που ειναι πολυ επιμορφωτικοι και τα τεραστια δεντρα φορουν καρτελακια σαν συνεδροι.

Επειτα παλι βολτες χωρις χαρτη, μεσημερι , ο ηλιος να κολακευει τα κτηρια στο Rato

Μετα Parlamiento, και στο jardin do Estrella εχω μαθει απειρα πια για κακτους και φοινικες.

[1]

[3]

Lisbon story (1)

Ο δρόμος είναι πολύ κεντρικός και εύκολος, βγάζει στη θάλασσα(?) αν πατήσεις πάνω στα ασπρόμαυρα φαρδιά πεζοδρόμια με σχεδιασμένες καραβέλες, λουλούδια, γεωμετρικά μοτίβα με άσπρες και μαύρες ψηφίδες. Και όταν δεν υπάρχουν σχέδια, θυμίζουν απλά φολίδες φιδιού. Ή το δέρμα πέρα από τα 30.

Τα κτήρια φορούν γαλάζιες πιτζάμες με γεωμετρικά σχέδια, στέκονται σαν αργόσχολοι γέροι στην άκρη του δρόμου με παντόφλες και φιλέ στο κεφάλι και δεν τους νοιάζει που είναι κάπως  ποιο intime.

Στους δρόμους pastelerias πωλούν γλυκά με περίεργα ονόματα, ο κόσμος μπαίνει για μια λιχουδιά με τον καφέ του, ή στο διάλλειμα του.

Στο Martim Moniz αποφασίζουμε να κάνουμε αριστερά σε μια calcada ανηφορική απεριποιητη σαν σκάλα υπηρεσίας. Ετοιμόρροπα μπαλκόνια, προσόψεις βγαλμένες σαν από ταινία, σοβάδες που πετάγονται με το τίναγμα της μπουγάδας.

Aκολουθoύμε λαχανιαζοντας τις ράγες του τραμ που μόλις πέρασε τρεκλίζοντας.

Κάνουμε γύρω γύρω, προφανώς στη Ronda del Castelo, διαβάζω ένα υπέροχο σλόγκαν ΚΑΤΩ ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ ΠΑΝΩ Η ΘΕΑ, σηκώνομαι στις μύτες των ποδιών και καταλαβαίνω τι ήθελε να πει ο ποιητής , θέα παντού δε κόκκινες σκεπές και καμπαναριά και  miradouros στην 7λόφη Λισσαβώνα.

Στο Sao Jorge, ενα κάστρο με δουλτσινεες και άραβες και πορτογάλους βασιλείς και παγόνια και γάτες και τουρίστες. Και πεύκα και φοινικες και πολεμίστρες και μια επινόηση του Λεονάρντο ντα βίντσι για πανοραμική θέα 360 μοιρών σε πραγματικό χρόνο.

Κατεβαίνουμε τον λόφο που ανεβήκαμε μέσα από δαιδαλώδεις (ο τρόπος που οι άραβες αντιλαμβάνονταν την ρυμοτομία. Graca, σταματάμε στο miradouro  της ποιήτριας. Κόκκινες στέγες παντού και το Ponte de 25 avril στο βάθος. Θυμίζει την Επανάσταση των Γαρυφάλλων που εφερε ξάνα στη χώρα της Δημοκρατία μετα 48 χρόνια δικτατορίας του Σαλασαρ και μετά του Καετάνο.

Αγόρια με κιθάρες και τα κορίτσια τους αγκαλιάζονται στα σκαλιά μιας εκκλησιάς με άσπρο μάρμαρο και γρατζουνάνε ήχους μεσημεριάτικα. Στη σκιά, ακούγονται αυτά τα καλοκαιρινά ζωύφια και κοιτάζω την αποδείξη του καφέ, μόνο 80 λεπτά. Περιμέναμε το τραμ 28 στη στάση που δεν ήρθε ποτέ, και ξεκινήσαμε να κάνουμε αντίθετα στη διαδρομή του πάνω σε στενά πεζοδρόμια και

κτήρια με στενές προσόψεις με εκείνη την πολύχρωμη παρακμή  και στη συνέχεια κατηφορίσαμε  γιατί έπρεπε να βρούμε ιντερνέτ καφέ η γραφείου τουρισμού ή μήπως μόνο Ρεντεκαρ? Αλλα οσοι αγαπουν τα ταξιδια θα ξερουν πως όσο χρησιμο είναι να έχεις χαρτες τοσο φρονιμο είναι να μην τους ακολουθείς.

Αλλιώς δε θα φτάναμε ποτέ στη feria da ladra , υπαίθρια αγορά για λοιπούς κλεπταποδόχους αλλό ούτε και στο panteao nacional

οπου φιλοξενούνταν εκθεση αφιέρωμα στην εθνικη τραγουδίστρια του fado Amalia Rodrigues

πλάι στο μαυσωλείο του Vasco de Gamma . Διαβάσαμε εκ των υστέρων οτι απο τους επισκέπτες της έκθεσης απουσίαζαν οι μέσαιες ηλικίες γεγονός που σημαίνει οτι ισως θυμούνταν οτι η τραγουδίστρια μεσουράνησε την εποχή της δικτατορίας. Και τελικά φτάσαμε μέχρι το Restauradores

και σταθήκαμε στην ουρά τη σωστή στιγμή γιατί το ωράριο τελείωνε ακριβώς όταν πέρασε η σειρά μας και το τελευταίο οικονομικό αυτοκίνητο το νοικιάσαμε εμείς από μια πολύ ευγενική κοπέλα τις οποίας τις είμαστε κυριολεκτικά υποχρεοι (μεταφραση του ευχαριστώ στα πορτογαλικά=obrigado).

Ήρεμοι κάναμε μια βόλτα στη Praca do comercio και στη Rossio, ευθυγραμμισμένη σα χαρτί μιλιμιτρε σε αντίθεση με τους αραβικούς σπειρωειδεις μαχαλάδες.

Ουρές στο elavador de san Justa, μέχρι αργά το βραδυ

η επίσημη Rua Augusta

πολύβουη με μικροπωλητές να πωλούν τα πάντα από γυαλιά μέχρι χασίς α ποιότητας προσεγγίζοντας σε ψιθυρίζοντας .Δεν καταφέραμε να χρησιμοποιήσουμε το μετρό

Είναι 7 Αύγουστου. Ο ωκεανός είναι δίπλα, ο Τάγος δηλαδη, αλλά αν δεις τον Τάγο είναι θάλασσα δεν είναι ποτάμι. Εδώ συνομιλούν η Αφρική, η Αμερική, η Ασία και η γηραιά αποικιοκράτης Ευρώπη.

Το βράδυ δειπνούμε σε ένα βραζιλιάνο το φαγητό μιας ολοκληρης ημερας. Μαύρα φασόλια φειζοαδα με ρύζι και κρέας. Μόλις έμαθε πως είμαστε έλληνες άφησε τα ισπανικά και μας μιλούσε στα αγγλικά, πολύ καλά αγγλικά αλλά εγώ δεν κατάλαβα γιατί. Ανιστόρητη γαρ και μόλις μια μέρα σε αυτή τη χωρα. Το κατάλαβα την επόμενη μέρα. Οπως και οση ιστορία ξέρω είναι απο την επόμενη μέρα των ταξιδιών μου.

υγ: Ολη αυτη η μουτζουρα απο την αφρικανική σκόνη είχε θολώσει εκτός απο την ατμόσφαιρα, και την ορασή μου και τη διαθεσή μου. Ψαχνωντας μια λιακαδα θυμήθηκα το ταξιδι στην Πορτογαλία.