Λιμνες ,πίττες και ιστορίες με αρκουδες (μέρος 1ο)

1-2-3 και με μια αποτομη κινηση οι κοπηλατες εφεραν το σκαφος στο υψος της μεσης τους και μετα μέσα στη λιμνη. Ακολουθωντας τις προσταγες των προπονητων τους, ελαβαν θεσεις και κοπηλατωντας γρηγορα χαθηκαν στο βαθος της λιμνης αφηνωντας  πισω τους

…μια εξεδρα γεμάτη παπουτσια

 Ο ναυτικος ομιλος βρισκεται στην μια απο τις δυο οχθες της πανεμορφης λιμνης της Καστοριας. Ποδηλατωντας το γυρο της μικρης χερσονησου κατω απο τη πλουσια φυλλωσια των δεντρων συναντησα καστοριανα αρχοντικά, Συνέχεια

Ενα mail με πολλαπλούς παραληπτες 3 χρονια πριν

Μολις εκανα εγχειριση. Δεν ειμαι πια στο χειρουργικό κρεββατι, με μετεφεραν στο θαλαμο, βλεπω αλλους ασθενεις. Απο το παραθυρο δε βλεπω τιποτα, παρα μονο τον ουρανο.

Αρχιζω να ανακτω όλες τις αισθησεις μου και να αισθανομαι τα μελη μου. Η επιδραση της αναισθησιας τελειωνει. Διαολε! Φωναζω τη νοσοκομα. Ποναω! Πονάω!

Ερχεται προς το μερος μου. Κοιταζει την καρτελα μου. Με κοιταζει.

Μια ηρεμιστικη! Διαολε! Μια ηρεμιστική! Σπαω. Δακρυα κυλουν στα μαγουλά μου, νοιωθω την απωλεια ενος κομματιού μου. Μια πληγη που αιμορραγει, που δε μπορω να γλυψω, να γιατρεψω με το σαλιο μου, που δε μπορω καν να δω.. Ποναω!

Οι νοσοκομες του οροφου σπευδουν, ανησυχες απο τις φωνες που αντηχουν δυνατά στο διαδρομο.

-ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ;

Δε ξερω.

Δε σταματω παρα μονο οταν η νοσοκομα μπιξει τη συριγγα στη μπουκαλα με τον ορο που κρεμεται διπλα μου. Ποσο ηρεμει! Θεέ μου! Ποσο ηρεμεί…  

Εχω αναγκη απο τα placebo μου, τις ψευδαισθησεις μου , τις απογοητευσεις μου, τις ευτυχιες μου, τα χαχανά μου…εσάς. Συνέχεια