Oκω

xe

Χαρτινα χερια. Δερμα με μνημη.

Οκω γιαγια.Οκω

Advertisements

ο (αν)εντιμος πολεμος της μνημης (και των βιβλιων)

Τα βραβεια αγοραστηκαν σε δραχμές  (3640) 2910. Λίγες για 488 σελιδες. Μαζι με το Καρδια τοσο ασπρη αλλα δε διαβαστηκαν ποτε στην ωρα τους. Συνεπεσαν με μια εποχη οπου μαθαινω σημαινει διαβαζω ελαβε τελος. Το τελος των ιστοριων τους και την αρχη των δικων μου. Μια καλή αρχη. Μια πολυ καλη αρχη. Στα βραβεια το 1960 εγραψε ο Cortazar  την ιστορια εικοσι διαφορετικών χαρακτηρων που κεδιζουν στη λοταρια μια κρουαζιερα προς αγνωστη κατευθυνση. Ενα ταξιδι αυτογνωσιας στην ουσια.

Ειχε ηδη αφησει πισω του το Buenos Aires οπου και διδαξε (μας περιγραφει και δυο απο αυτους στο βιβλιο)

P7270034

και τη γωνια Peru και Αvenida de Mayo

P7290109

γιατι ηρθε σε αντιθεση με τον περονισμο

P7290121

και πηγε στο Παρισι το 1951 οπου ναι εβαλε μια  Maga στο Κουτσο (1963)-που ειναι για μενα μαζι με το Nadja (1928) τα βιβλια που πρεπει να διαβασει κανεις πηγαινοντας να ζησει-αλλα να ζησει- εκει. Και ενω τα Βραβεια εμειναν αθικτα σε μια πολη κοντα στη Βαρκελωνη, η Νadja εγινε προσκεφαλι αναγκαστικα στην επιστροφη . Ευτυχως γιατι αυτα που ειδε ο André Breton μεσα απο τα ματια της με βοηθησαν να χανομαι οπουδήποτε χωρις ενοχες και να βλεπω αυτα ακριβως που θα προσπερνουσα επιπολαια.  Τωρα ειμαι σαν ενας απο τους συνταξιδιωτες του Μαλκολμ  και στους εσωτερικους μονολογους του Περσιο βρηκα ενα σελιδοδεικτη απο ενα βιβλιοπωλειο στην Andorra La Vella λιγοτερο ξεχασμενο απο οτι η ιδια εκεινη η επισκεψη στο μυαλο μου. Πως θα μπορουσα να θυμηθω, χωρις φωτογραφιες? Αυτα τα δεκανικια της μνημης τοτε τυπωνονταν με φειδω.

Αλλα γιατι αραγε  καποιος να κατεβει απο το καρουσελ για να βγαλει φωτογραφιες ?

Εκει η η E. αγορασε το Liaisons Dangereuses και εγω δυο λεξικα- το ενα τελικα καποτε εγινε λαφυρο πολεμου- αλλα το ειχα αγορασει εκει για να μη μιλαω με τα ματια.

Στην κοψη της ενηλικιωσης, η επικοινωνια γινεται ψηλαφιστα , αφηνωντας τις αισθησεις να ακουμπησουν τη γλωσσα αλλα οχι για να τη μιλησουν, χωρις λογια με κενά για να περναει αερας (que corra el aire) . Στις παρυφες της μερας στο drac, στο brahms, στο river και σε εκεινο με το σκακιερα πατωμα ( ποιο ηταν Ε.?) που το εβλεπα παντα να σαλευει κατω απο τα ποδια μου.  Γυρω απο τη Seu Vella εχανα την ανασα μου με δυνατα γελια. Ασυναισθητα με ολες τις αισθησεις. Καιγομουν στον ηλιο οταν τελειωναν οι μερες Ω! να ξεριζωσω κομματια -κυριολεκτικα – να τα σκορπισω με ενα ηδονικο μουδιασμα και βασανιστικο, εκεινο το αφινιασμα στιγμων με προσωκρατικους, καταλανους, βασκους, ακροβατες, κουβανους, γερμανους και μορμονους.

carouselenmouvement

Δε θελει να κατεβει κανεις απο το καρουσελ οταν τρεχει. Ιδιως οταν εχει ζητησει να μη σταματησει.

Ηρθε και με βρηκε η Γ.χωρις κινητο, χωρις ιντερνετ, χωρις σταθερο, χωρις διευθυνση στη Passeig de Ronda, ανοιξη. Και τωρα αντιστροφως . Θελω να παω εγω. Να βρω και το παρελθον που εχω ζωγραφισμενο πανω μου. Καπου οχι τοσο καλα κρυμμενο σα να μην υπαρχει . Γιατι υπαρχει.

Εγραψε ο Τερζακης- και τα παιδια που αγωνιουσαν- οτι η μεγαλύτερη αρετή του βιβλίου είναι ότι σου προτείνει έναν πόλεμο έντιμο: Διαλέγεις τα βιβλία που θέλεις· Δεν ειναι καθολου εντιμος ο πολεμος με τα βιβλια . Προκαλουν πολλα περισσοτερα απο οσα υπολογιζεις.

Και ενα αποσπασμα (απόδοση) απο το Ναdja

Δεν έχω την πρόθεση να εκθέσω, στο περιθώριο της αφήγησης που θα αναλάβω, παρα μόνο τα πιο σημαδιακά επεισόδια της ζωής μου όπως εγω μπορώ  να την αντιληφθω έξω από το οργανικό της πλαισιο, δηλαδη στο μέτρο στο οποιο εκεινη παραδίδεται στο τυχαιο, στο πιο μικρό  όπως και στο πιο μεγάλο, οπου αντιτασσόμενη στην κοινή εικόνα που εχω για αυτη, με εισάγει σε έναν κόσμο απαγορευμενο θα ελεγες, τον κοσμο των αιφνίδιων προσεγγίσεων, των συμπτώσεων που αποσβολλωνουν, των ανακλαστικων που υπερέχουν καθε εκρηξης του πνευματος, συγχορδιων όπως εκείνων στο πιάνο, αστραπών  που θα σε έκαναν να δεις, αλλά να δείς, εάν δεν ήταν ακόμη πιό γρήγορες από άλλες […]

Προκειται για γεγονοτα , που αν και της ταξης της απλής διαπίστωσης, εμφανιζονται καθε φορα σαν ενα σημαδι, χωρίς να μπορεί να πει κανεις ακριβως πιο σημαδι, τα οποία εχουν σαν αποτελεσμα , σε φαση πληρους μοναξιάς, να με κανουν να ανακαλύπτω  απίθανες συνενοχές, οι οποιες με πειθουν για τη ψευδαίσθηση μου καθε φορα να  θεωρώ οτι βρισκομαι μόνος στη κουπαστη του πλοιου[…]

Μεταξύ αυτών γεγονότων, των οποίων δεν μπορώ παρά να είμαι ο εμβρόντητος μάρτυρας , και των αλλων, των οποιων καυχιέμαι οτι διακρίνω την αρχη και, μέχρι ενός σημείου, υποθέτω το τέλος, υπαρχει ίσως η ίδια απόσταση οπως μεταξυ μιας εκ των διαπιστωσεων ή του συνολου των διαπιστώσεων που αποτελεί η φράση ή το «αυτοματο» κείμενο και της διαβεβαίωσης ή του συνολου των διαβεβαιώσεων που, για τον ίδιο παρατηρητή, αποτελεί η φράση ή το κείμενο του οποίου όλοι όροι ήταν μελετημενοι και μετρημενοι με ωριμοτητα. Δεν του φαινεται να φερει ευθύνη στην πρώτη περίπτωση, αλλα δεσμεύεται στη δεύτερη. Αφετέρου, ειναι απείρως πιο εκπληκτος, πιο γοητευμένος από εκεινο το οποιο συμβαίνει εκεί παρά από αυτο το οποίο συμβαίνει εδώ.  Είναι επίσης πιό περήφανος, γεγονος που δεν παυει να είναι παράξενο, και πιο ελεύθερος.

pour un public averti l’adaptation radiophonique du roman

Ικαρία το Μάη

Ικαρια το «κοκκινο νησι». Τον Μαη. Γεματη παπαρουνες.

p5022882

Αλλα εγω θυμαμαι να μιλουν για κοκκινο νησι στις εκλογες

p5022884

Ειλικρινα, δεν εχω δει πουθενα περισσοτερες αφισες και συνθηματα του ΚΚΕ. Διαβαζοντας τον οδηγο , μαθαινω οτι η Ικαρια, την περιοδο του Ελληνικου Εμφυλιου 1946-49, επιλεχθηκε απο την κυβερνηση ως ο καταλληλοτερος τοπος για να απομονωθουν χιλιαδες πολιτες αριστερων φρονηματων, ωστε να μη λαβουν μερος στο πολεμο στο πλευρο των αντιπαλων. Το μετρο της μαζικης εξοριας ηταν μια προσκαιρη μεταβατικη λυση γι αυτο και το καθεστως διαβιωσης τους ηταν σχετικα ηπιο (τελικα ομως ο αριθμος των εξοριστων ξεπερασε τον αριθμο των κατοικων μεσα σε 3 χρονια).Οι εξοριστοι ζουσαν σε επιτηρουμενους καταυλισμους ή αδεια σπιτια και μπορουσαν να κυκλοφορουν και να εργαζονται . Ετσι επικοινωνουσαν με τους κατοικους και μολονοτι αυτο απαγορευοταν δημιουργηθηκαν μεταξυ τους σχεσεις φιλιας και αλληλοβοηθειας.  Ως αποτελεσμα, στο τελος του πολεμου , οι Ικαριωτες υπεστησαν την οργη της εξουσιας επειδη αφενος συμπεριφερθηκαν φιλοξενα στους εξοριστους αφ ετερου επειδη περιφρονησαν το τεραστιο ποσο της επικυρηξης και δεν κατεδωσαν τα κρυσφηγετα των ανταρτων που ζουσαν στα βουνα. Η διοικηση «ξεχασε» εννοειται, το νησι για μερικες δεκαετιες και μονο μετα το 1974 ξεκινησαν  μεγαλα δημοσια εργα, εμφανιστηκε δειλα δειλα ο τουρισμος και η οικοδομικη δραστηριοτητα.

Παρατηρωντας τις οικοδομες στους νεωτερους οικισμους αναγνωριζουμε την ανεμπνευστη αρχιτεκτονικα δεκαετια του 80 και δικαιολογουμε (?) ενα αισθητικο αποτελεσμα υποδεεστερο του τοπιου ή της παραδοσιακης ικαριωτικης αρχιτεκτονικης που συνανταμε στο εσωτερικο

p5032945 Συνέχεια