ο (αν)εντιμος πολεμος της μνημης (και των βιβλιων)

Τα βραβεια αγοραστηκαν σε δραχμές  (3640) 2910. Λίγες για 488 σελιδες. Μαζι με το Καρδια τοσο ασπρη αλλα δε διαβαστηκαν ποτε στην ωρα τους. Συνεπεσαν με μια εποχη οπου μαθαινω σημαινει διαβαζω ελαβε τελος. Το τελος των ιστοριων τους και την αρχη των δικων μου. Μια καλή αρχη. Μια πολυ καλη αρχη. Στα βραβεια το 1960 εγραψε ο Cortazar  την ιστορια εικοσι διαφορετικών χαρακτηρων που κεδιζουν στη λοταρια μια κρουαζιερα προς αγνωστη κατευθυνση. Ενα ταξιδι αυτογνωσιας στην ουσια.

Ειχε ηδη αφησει πισω του το Buenos Aires οπου και διδαξε (μας περιγραφει και δυο απο αυτους στο βιβλιο)

P7270034

και τη γωνια Peru και Αvenida de Mayo

P7290109

γιατι ηρθε σε αντιθεση με τον περονισμο

P7290121

και πηγε στο Παρισι το 1951 οπου ναι εβαλε μια  Maga στο Κουτσο (1963)-που ειναι για μενα μαζι με το Nadja (1928) τα βιβλια που πρεπει να διαβασει κανεις πηγαινοντας να ζησει-αλλα να ζησει- εκει. Και ενω τα Βραβεια εμειναν αθικτα σε μια πολη κοντα στη Βαρκελωνη, η Νadja εγινε προσκεφαλι αναγκαστικα στην επιστροφη . Ευτυχως γιατι αυτα που ειδε ο André Breton μεσα απο τα ματια της με βοηθησαν να χανομαι οπουδήποτε χωρις ενοχες και να βλεπω αυτα ακριβως που θα προσπερνουσα επιπολαια.  Τωρα ειμαι σαν ενας απο τους συνταξιδιωτες του Μαλκολμ  και στους εσωτερικους μονολογους του Περσιο βρηκα ενα σελιδοδεικτη απο ενα βιβλιοπωλειο στην Andorra La Vella λιγοτερο ξεχασμενο απο οτι η ιδια εκεινη η επισκεψη στο μυαλο μου. Πως θα μπορουσα να θυμηθω, χωρις φωτογραφιες? Αυτα τα δεκανικια της μνημης τοτε τυπωνονταν με φειδω.

Αλλα γιατι αραγε  καποιος να κατεβει απο το καρουσελ για να βγαλει φωτογραφιες ?

Εκει η η E. αγορασε το Liaisons Dangereuses και εγω δυο λεξικα- το ενα τελικα καποτε εγινε λαφυρο πολεμου- αλλα το ειχα αγορασει εκει για να μη μιλαω με τα ματια.

Στην κοψη της ενηλικιωσης, η επικοινωνια γινεται ψηλαφιστα , αφηνωντας τις αισθησεις να ακουμπησουν τη γλωσσα αλλα οχι για να τη μιλησουν, χωρις λογια με κενά για να περναει αερας (que corra el aire) . Στις παρυφες της μερας στο drac, στο brahms, στο river και σε εκεινο με το σκακιερα πατωμα ( ποιο ηταν Ε.?) που το εβλεπα παντα να σαλευει κατω απο τα ποδια μου.  Γυρω απο τη Seu Vella εχανα την ανασα μου με δυνατα γελια. Ασυναισθητα με ολες τις αισθησεις. Καιγομουν στον ηλιο οταν τελειωναν οι μερες Ω! να ξεριζωσω κομματια -κυριολεκτικα – να τα σκορπισω με ενα ηδονικο μουδιασμα και βασανιστικο, εκεινο το αφινιασμα στιγμων με προσωκρατικους, καταλανους, βασκους, ακροβατες, κουβανους, γερμανους και μορμονους.

carouselenmouvement

Δε θελει να κατεβει κανεις απο το καρουσελ οταν τρεχει. Ιδιως οταν εχει ζητησει να μη σταματησει.

Ηρθε και με βρηκε η Γ.χωρις κινητο, χωρις ιντερνετ, χωρις σταθερο, χωρις διευθυνση στη Passeig de Ronda, ανοιξη. Και τωρα αντιστροφως . Θελω να παω εγω. Να βρω και το παρελθον που εχω ζωγραφισμενο πανω μου. Καπου οχι τοσο καλα κρυμμενο σα να μην υπαρχει . Γιατι υπαρχει.

Εγραψε ο Τερζακης- και τα παιδια που αγωνιουσαν- οτι η μεγαλύτερη αρετή του βιβλίου είναι ότι σου προτείνει έναν πόλεμο έντιμο: Διαλέγεις τα βιβλία που θέλεις· Δεν ειναι καθολου εντιμος ο πολεμος με τα βιβλια . Προκαλουν πολλα περισσοτερα απο οσα υπολογιζεις.

Και ενα αποσπασμα (απόδοση) απο το Ναdja

Δεν έχω την πρόθεση να εκθέσω, στο περιθώριο της αφήγησης που θα αναλάβω, παρα μόνο τα πιο σημαδιακά επεισόδια της ζωής μου όπως εγω μπορώ  να την αντιληφθω έξω από το οργανικό της πλαισιο, δηλαδη στο μέτρο στο οποιο εκεινη παραδίδεται στο τυχαιο, στο πιο μικρό  όπως και στο πιο μεγάλο, οπου αντιτασσόμενη στην κοινή εικόνα που εχω για αυτη, με εισάγει σε έναν κόσμο απαγορευμενο θα ελεγες, τον κοσμο των αιφνίδιων προσεγγίσεων, των συμπτώσεων που αποσβολλωνουν, των ανακλαστικων που υπερέχουν καθε εκρηξης του πνευματος, συγχορδιων όπως εκείνων στο πιάνο, αστραπών  που θα σε έκαναν να δεις, αλλά να δείς, εάν δεν ήταν ακόμη πιό γρήγορες από άλλες […]

Προκειται για γεγονοτα , που αν και της ταξης της απλής διαπίστωσης, εμφανιζονται καθε φορα σαν ενα σημαδι, χωρίς να μπορεί να πει κανεις ακριβως πιο σημαδι, τα οποία εχουν σαν αποτελεσμα , σε φαση πληρους μοναξιάς, να με κανουν να ανακαλύπτω  απίθανες συνενοχές, οι οποιες με πειθουν για τη ψευδαίσθηση μου καθε φορα να  θεωρώ οτι βρισκομαι μόνος στη κουπαστη του πλοιου[…]

Μεταξύ αυτών γεγονότων, των οποίων δεν μπορώ παρά να είμαι ο εμβρόντητος μάρτυρας , και των αλλων, των οποιων καυχιέμαι οτι διακρίνω την αρχη και, μέχρι ενός σημείου, υποθέτω το τέλος, υπαρχει ίσως η ίδια απόσταση οπως μεταξυ μιας εκ των διαπιστωσεων ή του συνολου των διαπιστώσεων που αποτελεί η φράση ή το «αυτοματο» κείμενο και της διαβεβαίωσης ή του συνολου των διαβεβαιώσεων που, για τον ίδιο παρατηρητή, αποτελεί η φράση ή το κείμενο του οποίου όλοι όροι ήταν μελετημενοι και μετρημενοι με ωριμοτητα. Δεν του φαινεται να φερει ευθύνη στην πρώτη περίπτωση, αλλα δεσμεύεται στη δεύτερη. Αφετέρου, ειναι απείρως πιο εκπληκτος, πιο γοητευμένος από εκεινο το οποιο συμβαίνει εκεί παρά από αυτο το οποίο συμβαίνει εδώ.  Είναι επίσης πιό περήφανος, γεγονος που δεν παυει να είναι παράξενο, και πιο ελεύθερος.

pour un public averti l’adaptation radiophonique du roman

Magritte με αφορμή ενα συννεφο (ή μαλλον κανενα)

H μέρα φωτεινή , καταγαλανος ουρανός και ουτε ιχνος συννεφακι. Απολυτως κανενα.

Ομως, οπως δεν μπορω να πιστεψω οτι αυτη η μερα ειναι η γαληνη πριν την καταιγιδα ,ετσι δε μπορουσα να σκεφτω οτι θα δημοσιευα σημερα το παρακατω ποστ. Θα ξετυλιξω τη ακριβή σειρα των αλυσιδωτών, γεγονοτων και σκεψεων που με οδηγησαν σε αυτό (κατα τον προσφιλη τροπο των σουρεαλιστων που τοσο μαγευονταν απο το τυχαιο και το παιχνιδι των συνειρμων )

1. Στο Google, σημερα τουλαχιστον, φιγουραρει η πληροφορια των 110 χρονων απο τη γεννηση του René Magritte. Αυτο το συνειδητοποιησα πινωντας τον καφε και αφού μολις

2. ειχα επισκεφτει το blog της εκ Βρυξελλοχωριου ορμώμενης Krot , κανοντας ενα σχολιο που επαναλαμβανω και εδω

3. με αφορμή φυσικά την παντελή ελλειψη συννεφων

4. στα ματια του μυαλου μου ήρθαν οι παρακατω εικονες που ειχα δει σε ανυποπτο χρονο για το νεο Μουσειο Μagritte που ομως δε θυμώμουν πού

magritte

magritte2

5. Θυμηθηκα ομως οτι εχω στα προχειρα αλλο ενα ποστ με τιτλο την αρχη της διασημης προτασης του συγκεκριμμένου σουρρεαλιστη ζωγραφου  Ceci n’est pas une pipe (αυτο δεν ειναι μια πιπα) αλλα μολις χθες βραδυ ειχα σκεφτει να το ονομασω Πατριδογνωσια και να το ενταξω σε μια αλλη θεματικη

6. και οχι αυτη του Σουρεαλισμου με την οποια φλερταρω παρα πολυ καιρό (μαρτυς μου η phd)

To νερό ειχε μπει πια στο αυλακι , οι συμπτωσεις παρα ήταν πολλές και μαλλον πιο ισχυρές απο την υποχρεωση που ειχα για τις 830 το πρωι (συγγνωμη Β. ) οποτε εψαξα για κατι παραπανω απ’ ότι θα βρειτε στη Wikipedia για το νεο Μουσειο Magritte το οποιο θα ανοιξει τις πορτες του στις 9 Ιουνιου 2009 στις Βρυξελλες.

Στις αιθουσες του , η μεγαλυτερη συλλογη εργων του βελγου σουρρεαλιστη θα κατανειμεται καπως ετσι. Παρεμπιπτοντως, βρηκα μια ενδιαφερουσα δημοσιευση και φωτογραφιες (και εκεινη με την πιπα) για μια εκθεση που εγινε στο Los Angeles County Museum of Art (LACMA) με τιτλο Magritte and Contemporary Art: The Treachery of Images

PS1 στις Βρυξελλες δεν εχω παει ποτέ

PPS αντιλαμβανομαι οτι μερικές φορες παραέχω hypetextuelle σκεψη για να γινομαι κατανοήτη

PPPS οι αυθεντικές φωτογραφιες που αναδημοσιευω  ΕΔΩ και ΕΔΩ

Καλημερα και καλο σαββατοκυριακο!

Ingres και Man Ray με αφορμη ενα βιβλιο του Μarques

Le bain turc ,1863, 108 x 108 cm

Τι εναι αυτο που κανει τον ηρωα του τελευταιου βιβλιου του Gabriel Garcia Marques, να αποφασισει να γιορτασει τα 90α γεννεθλια του με μεγαλειωδη τροπο,δινοντας στον εαυτο του ως δωρο μια νυχτα τρελου ερωτα με μια εφηβη παρθενα;

Τι ειναι αυτο που ωθει τον 82χρονο Ingres να υπογραψει το υστατο αριστουργημα του, το πιο ερωτικό από όλα τα έργα του με την εξης φραση΄: AETATIS LXXXII (στην ηλικια των 82 ετων); Συνέχεια