κατευθυνομενοι νοτια (μερος 2ο)

Ο χρονος ουτως ή αλλως ξεφευγει απο τη χουφτα μας οπως η άμμος. Καθυστερησα αρκετα μπροστα σε ενα λογικά ευκολο ερωτημα : κλειστα παπουτσια ή ορειβατικά σανδαλια με καλτσα? Ειχε περασει το μεσημερι , εκανε ζεστη και επελεξα το δευτερο , κρυβωντας ενα ζευγαρι πορτοκαλι καλτσες στη τσαντα μου..

Απο τον Πανερμο και τις παρακειμενες παραλιες που αποδειχθηκαν ‘παντερμες’ αποφασισαμε να κινηθουμε ακομα πιο νοτια …και λιγο ανατολικα. Στο δρομο για Καλαντό, στη στροφή για Σπεδό, περασαμε μπροστά απο καποιον Φαραω που εχει στάνες ή καποιον βοσκό που εχει τρελα με τον Φαραώ.

Κατεβηκαμε απο το αυτοκινητο (εβαλα τις καλτσες μου) και αντικρισαμε τη θαλασσα στο βαθος, πολυ βαθος ομως. Αναμεσα, οχι χωματα και αγκαθια οπως με ειχαν προειδοποιησει αλλα ΒΡΑΧΙΑ με μερικα χωματα και αγκαθια. Αιτςςςςςςςςς

Ουχχχχχχχχχ

-Παπαστρουφ ειναι μακρια ακόμα?

Αιτςςςςςςςςς

Βαχχχχχχχχχ

-Παπαστρουφ φτανουμε ?

Να κοιτα! Απεναντι μας στο βαθος μια μυτη θαλασσας φωλιαζε αναμεσα στη πλαγιά και καμια πενηνταρια κατασπροι γλαροι, ελυναν τις διαφωνιες τους μεγαλοφωνως πανω στη σκουροχρωμη αμμο. Ο ηλιος εφτανε ισα ισα εκει που εσκαγε σιγανα το κυμα .

Πεσαμε κατευθειαν σε πρασινα …θωλα νερά . Η αγνοια μου εκανε αντιλαλο στη πλαγιά.

Η θαλασσα δε μου φανηκε καθαρή  και εβλεπα το αντηλιακό να διαλυεται στο νερο σε καθε μου βημα. Η επιφωτηση , ευτυχως, μου ηρθε αμεσα . Στις δυο ακρες της παραλιας αναβλυζει γλυκο νερο που χυνεται στη θαλασσα αλλαζοντας τη συσταση της και τη θερμοκρασια της.

Το νερο ηταν απιστευτα ζεστο στην επιφανεια του και κρυσταλινο πιο βαθια. Απο την σπηλια της Ρινας, ακουγα τα πουλακια που ειχαν φωλιασει στην εισοδό της . Εκανα ασκησεις θαρρους για να προχωρησψω αλλα συνετιστηκα οταν φανταστικα νυχτεριδες να πετουν πανω απο το κεφαλι μου και ετσι δε συνεχισα. Λαθος μου?

Χαζολογισα για αρκετη ωρα σαν αφροψαρο στο νερο, χωρις καμια περιτη κινηση, με πονουσαν οι αστραγαλοι απο την καταβαση.

Προφυλαγμενοι στον μικρο ορμο δε βλεπαμε ουτε καν την κορυφη του λοφου. Στη θαλασσα δε βλεπαμε κανεναν μεχρι που πλησιασε ενα καικάκι που αλλαξε ροτα μολις μας προσεξε καλυτερα. Μηνα Μαιο και αρχες Ιουνη, ειναι αληθεια, οτι κακομαθαινουμε και θελουμε παραλιες πριβέ και αμμο απατητη και νερα παγωμενα…

με αγαπη ενα δωρακι για μια παραλια με ‘υψηλο συντελεστη δυσκολιας’ αφιερωμενο στη j-t-t που ειχε τα γεννεθλια της το Σαββατο. Φτου να μη σε ματιασω ;-)))

framic, τα ξασπρισμενα κοχυλια που βρισκαμε στο δασος ζουν πανω στα δεντρα!

Advertisements

δύο βιβλία και δύο φωτογραφιες

Το Σαββατοκυριακο κολυμπουσα σε πελαγη λεξεων και χανόμουν (τι περιεργο!) στα δεδαλωδη μονοπατια της ιστοριας μας.  Μια βουτιά στο Βυζαντιο, ενα μακροβούτι στο Αγιο Ορος . Στεγνωνω στη σκια των επισοδιων των Βαλκανικων πολεμων … Αναμεσα δροσερές βουτιες σε ελληνικές (Ωω!) .

Απο το μ.Χ του Βασιλη Αλεξακη- του οποιου εχω μια αδυναμια για τη σχεση του με τις γλωσσες- κολυμπησα απεναντι (κολυμπω ακομη ) μεχρι το Τι ζητουν οι βάρβαροι του Δημοσθενη Κουρτοβικ . 

Το μεταφερω για την ευτυχή συγκυρια να διαβασω συνεχομενα δυο βιβλια που μου κρατουν το ενδιαφερον οχι μονο για τις αφηγηματικες τους αρετες αλλα και για τη δοση ιστοριας που ενσταλλαζουν στη πλοκή.

Και κυριως για εκεινο το ανατριχιαστικο σκρτατς με το νυχι που γινεται οταν ακριβως ξυνουμε αυτο που καθεται πανω μας λογω συγχρωτισμού , συνηθειας κτλ κτλ…

Οταν ο κόσμος έχει χάσει τη μνήμη του, όποιος παριστάνει πως θυμάται γίνεται δεκτός σαν προφήτης.   Εδώ

Ο χριστιανισμός, αγαπητέ μου φίλε, δεν συνεχίζει την αρχαιότητα, απλά την ακολουθεί όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα. Η θεολογία αναιρεί τη φιλοσοφία. Η πρώτη απαντά σε όλα, ενώ η δεύτερη ξέρει κυρίως να ρωτά  Εδω

 ΥΓ. Τελικά τιποτα δεν ειναι τυχαιο, διαβαζω οτι ο Δ.Κ. εχει μεταφρασει 62 βιβλία ολων των ειδών απο οκτω ξένες γλωσσες

αναζητωντας στη Δονουσα 5 αληθειες και 2 ψεματα…

Ενα tailor-made παιχνιδι με προτροπη της φιλης phd . Εντυπωσεις απο το τελευταιο ταξιδι στη Δονουσα διανθισμενο με  5 αληθειες και 2 ψεματα. Οι 7 προτασεις (αρχιζουν με κεφαλαιο και τελειωνουν σε τελεια) αφορουν εμενα προσωπικα, εχουν συνταξη στο πρωτο προσωπο για να ειναι εμφανεις. Phd και leila (από την παλιά γειτονιά),  θελετε να αρχίσετε;  

 

Σχεδόν δυο χρονια, ψαχνει να μου δειξει τη Δονουσα. Εαν τα ζευγαρια εχουν καποιες συνηθειες ολοδικές τους , η δική μας ειναι αυτη.

Οταν ζεις σε νησι, περνας διαφορες φασεις που εχουν να κανουν με την αναγνωριση του περιβαλλοντα χωρου. Οι μπλε ογκοι στο βαθος του οριζοντα, παυουν καποια στιγμη να αποτελουν μονοτονο φοντο. Μπαινουν στο νοητο μας χαρτη. Εαν στο μυαλο μας ο χαρτης ειναι επιπεδος και κρεμεται στον τοιχο, στη ζωή ειναι τριγυρω μας, τα νησια φουσκωνουν και απλωνονται στη θαλασσα. Εχουν μηκος αλλα δε γνωριζεις το πλατος τους, βλεπεις κορφες αλλα δε εισαι σιγουρος εαν ειναι οι μονες.

Οι ατελειωτες ωρες που περνάς αγναντευοντας δεν κατοικουνται μονο απο σκεψεις και ονειρα αλλα και απο τις συντεταγμενες -γενικες και ειδικες-των νησιων. ΒΔ εχουμε τη Δονουσα. Ν τα Κουφονησια. Αυτη ειναι η γενικη αληθεια του χαρτη. Η καθε παραλια ομως και η καθε κορφη που καταληγει ο περιπατος εχει τη δικη της ειδικη αληθεια.  Με τον καιρο γινεται παιχνιδι δημοφιλές , συνδιασμος γνωσεων και ικανοτητων προσανατολισμου, επιχειρηματολογουμε και δειχνουμε. Ειμαι ικανη να προσανατολιστω ακομα και κλεισμενη σε ενα χαρτοκιβωτιο, οποτε παντα διασκεδαζω να μπερδευω τον λιγοτερο space oriented φιλο μας. Συνέχεια

Στην La Paz, σαν πας…

Δημοσιευω εντυπωσεις καταγεγραμμένες στο ημερολογιο ταξιδίου και εικονες en vrac. Η phd πήρε σιγουρα την κυριακατικη καθημερινη με ενθετο dvd της Μαγιας Τσοκλη 😉

Στις 5, στην υποδοχή, για ταξί με πρoορισμό το αεροδρόμιο της Santa Cruz. Υπνοβάτες. Té de coca στο αεροδρομιο, té de coca  στο αεροπλάνο. Απογείωση.

Προσγειωση. Πρωι, οχι τόσο νωρίς , η τελευταια όμως πτηση της ημερας γιατι αργοτερα οι ατμοσφαιρικές συνθηκες δε το επιτρεπουν. 3200 μετρα πανω απο τη θαλασσα. Χτισμενη σε μια χαράδρα. Κατέβηκα τις σκάλες στηριζόμενη στην κουπαστή. Μας συμβούλευσαν να συγκρατησουμε τον ενθουσιασμό μας και να μη βγουμε τρεχατοι. Περιεργαστηκα το τοπίο με το οξυγονο να περιοριζεται στα πνευμονια μου. Στο βάθος τα σύννεφα. Να στεκονται χαμηλα, σχεδον ακουμπισμενα στη γη . Σα φόντο σε πίνακα του Dali. Κατεβήκαμε με ταξι απο το Ceja στη La Paz.

Πρωτες Εντύπωσεις. Κατακοκκινες κατοικιες σκαρφαλωμένες, κρεμασμενες κατακορυφα στη χαραδρα. Ανθρωποι να κινουνται στις αποτομες ανηφοριες και τα σκαλοπατια. Μιλιουνια. Μικροσκοπικα λεωφορία.

Γυναικες με αστεια μαυρα καπελα του Σαρλώ. Υφασματα με εντονα χρωματα τυλιγμενα γυρω τους. Ηλιοκαμένα προσωπα. Ανθρωποι κρυμμενοι καταγής , αναμεσα σε πραγμάτιες , πορτοκαλόχρωμα, φρουτα, κονδυλωδη λαχανικά.

Μια απροσδιοριστη ασυναρτησια συναισθηματων, αισθησεων  και σκεψεων στο κεφάλι μου. Στο στομάχι μου. Η καρδια μου χτυπαει πιο δυνατα, μυρίζομαι φτωχια, βλεπω αδικία, ακούω κουραση. Θελω να μείνω ; Θέλω να φυγω; Συνέχεια

έγκλημα στον Παράδεισο

Mε τη ψυχολογία του Θύτη στο αιμα του, με ειχε επιλεξει ως το επόμενο θύμα του πολυ πριν το καταλαβω. Το βλεμμα του είχε συρθεί  αθόρυβα στις ωριμες καμπυλες μου ζυγιζοντας τους χυμους μου. Με ειχε εντοπισει και με ειχε ξεχωρισει. Συνέχεια