cronica del desamor

και νομιζα οτι μονο η δικη μου καρδια ειχε σπασει ακουγοντας το, αλλα ειδα στο εδω λιλιπουπολη και μετα στο youtube οτι δεν ειμουν η μονη.

 

τελικα αυτος ο Ryan Cosling ηταν ο Λαρς που σας ειχα πει εδω και o Νoah στο Τhe notebook που επισης ειδα φετος και βαλαντωσα στο κλαμα, αλλα και σε μια παλιοτερη ταινια  το half nelson που επισης με ειχε συγκινησει.

το blue valentine, προκειται για μια ιστορια amor y desamor. Προτιμω  τη λεξη «desamor» στα ισπανικα γιατι περιεχει το amor και την αρνηση της οπως ακριβως συμβαινει και στις πραγματικες ερωτικες ιστοριες που περνουν την τροπη που δεν ταιριαζει στα παραμυθια.

σχετικά με το web 2.0 ζωον : ενας φοβος

Η δραστηριοτητα συμφωνα με τη θεωρια του Leontiev δεν ειναι απλα να κανεις κατι αλλα να κανεις κατι το οποιο εχει ως κινητρο είτε μια βιολογική αναγκη ειτε μια πολιτιστικά δομημενη αναγκη. Οι αναγκες γινονται κινητρα οταν κατευθυνονται προς ενα συγκεκριμένο αντικειμενο. Τα κινητρα πραγματοποιουνται μεσα απο συγκεκριμένες πραξεις που ειναι κατευθυνομενες απο ενα στοχο οποτε ειναι σκοπιμες, βαρυσήμαντες και εκτελουνται κατω απο ειδικές τοπικές και χρονικές συνθηκες και μεσω καταλληλων μεσολαβητικων μεσων. Η δραστηριοτητα περιλαμβανει τρια επιπεδα : το επιπεδο των κινητρων, το επιπεδο των πραξεων και το επιπεδο των συνθηκων. Οι δραστηριοτητες μπορουν να παρατηρηθουν απευθειας απο τους αλλους μονο στο επιπεδο των συνθηκων. Τα κινητρα και οι στοχοι συγκεκριμενων δραστηριοτητων δεν μπορουν να καθοριστουν μονο απο το επιπεδο της συγκεκριμενης πραξης αφου η ιδια πραξη μπορει να συνδεθει με διαφορετικους στοχους και κινητρα.

Αν δραστηριοτητα ειναι η αλλαγη της παρουσας καταστασης. Και το κινητρο ειναι η αναγκη μου να ζω σε μια πολιτεια οπου κυριαρχει ο σεβασμος της προσωπικοτητας του πολιτη, του εργαζομενου, του μαθητη, του παιδιου, του γονιου του, του καταναλωτη, του … Οι πραξεις του να φωναζω,να  διαφωνω, να απεργω, να διαδηλωνω, να συζητώ, να διαβαζω, να σκεφτομαι ειναι πραγματωσεις αυτων των κινητρων.  Ειναι σκοπιμες και εχουν σημασια  τη δεδομενη χρονικη στιγμη στη χωρα μου . Και χρησιμοποιω το τηλεκοντρολ για να κλεισω την τηλεοραση, τα χερια μου για να σηκωσω τη μπαρα, τη γλωσσα μου για να εξωτερικευσω την οργη μου, τα επιχειρηματα μου για να πεισω, τις χειρονομιες για να τονισω, τα μπλογκς για να το επικοινωνησω, το twitter…

Η δραστηριοτητα της ανατροπης και αλλαγης μονο μεσα απο τις πραξεις τις συγκεκριμενες μπορει να παρατηρηθει. Ομως αν το κινητρο μου ειναι η διατηρηση του μισθου μου, της δουλειας μου, η συνεχιση κουτσα στραβα της ζωης μου, η συντηρηση των ψευδαισθησεων μου, μπορει να φωναζεις, να διαφωνεις, να απεργεις, να διαδηλωνεις, να συζητας , να διαβαζεις , να σκεφτεσαι διπλα μου αλλα στο επιπεδο δραστηριοτητας δεν εχουμε το ιδιο αντικειμενο. Αυτο της αλλαγης (ποσο θλιβερο connotation κατηντησε να εχει αυτη η λεξη στην ελλαδα)

Οι πραξεις μας ειναι αποδυναμωμενες, σπασμωδικες, ατομικές και οχι συντονισμενες. Τοσα εκατομμυρια κινητρα και αναγκες οσα εκατομμυρια πολιτες, μαθητες, γονιοι, εργαζομενοι, ανεργοι, bloggers…

Θα μπορουσε να ειναι μονο μια αναγκη και εμεις ολοι μαζι? θα το επετρεπαν να συμβει?

και ποσα αλλα νεα μεσολαβητικα μεσα που τελικα διαμορφωνουν τις πραξεις και τις σκεψεις μας…

Αλήθεια, τι συμμετοχικοτητα μας επιτρεπουν ολα αυτα τα κοινωνικα (τους) μεσα?  Αν ειναι κατα κυριο λογο στο επιπεδο ενημερωσης και διαμορφωσης ιδεων, ποσοι μπορουμε να βγουμε απο το προκαθορισμένο σχημα δρασης που επιτρεπουν και να το επεκτεινουμε στο δρομο ; Σε ποιο βαθμο;

Πριν ο φοβος σκιασει τα παντα, πρεπει να ξυπνισει μεσα μου και να δραστηριοποιηθει το πολιτικο ζωον  και οχι απλα το web 2.0 ζωον που ευχονται να βαυκαλιζεται

dormir en cuillère*

C’est  ça l’ important. La cuillère.

Αν ηταν ο καλυτερος αμερικανος σκηνοθετης θα εκανε μια ταινια σαν τον μυστηριωδη κυριο ριπλευ. ή το match point. δε θα μπορουσε τιποτα περισσοτερο.

o καναδος xavier dolan εγραψε με το φακο του αυτο που συνεβαινε στον αερα  μεταξυ δυο φιλων που ερωτευονται το ιδιο προσωπο. ανασες, αγγιγματα,  σπασμενα λογια, σιωπες.

με πλανα που θα ειχε επιλεξει ο maupassant αν εκανε ταινιες

με φωτογραφιες που θα ειχα κοψει απο ενα περιοδικο μοδας του 50

και το Bang Bang να βρισκει τελεια θεση και στη δεκαετια του 2010

ΟSV Les amours imaginaires εδω

la cuillère εδω

* sleep in spoon position

δεσεsony

η ασφαλεια του καναπε, του mall, της τηλεορασης, της φυλλαδας, του σπιτιoυ.
σημερα ειναι μια εξαιρετικη μερα με λαμπερο ηλιο και παγωμενο αερα.  ιδανική για  να νοιωσουμε να παγωνει το προσωπο και να αναβουν τα αιματα.
δεν εχει σημασια αν χθες ολο τυχαια ανακαλυψαν κι αλλες γιαφκες, συνελαβαν τρομοκρατες και μαζεψαν οπλα καλασνικοφ και φυσικα κουκουλες.

ειναι μια επέτειος που δεν πολυανεφεραν, ειναι και μια επισκεψη με πρωθυπουργικες τιμες  εκτος και αν καποιοι αποφασισουμε μια εκπληξη.

ειναι και ενα κειμενο που βγηκε το σαββατο που αν δεν το Διαβασαμε με τους φιλους μας γιατι να μη το κανουμε. να, ειναι που ο καθενας μονος με τον καφε του, δοκιμαστηκε. και ολοι μαζι με μπυρες επισης. πια θελει δρομο. η γνωμη μου ειναι οτι η λυση πια δεν ειναι μια σπι8α . ειναι μια φωτια. αλλα αυτο ειναι δικη μου γνωμη.
θα ηθελα στο μελλον τα βιβλια στο ελληνικο σχολειο να ειναι τετοια που να γραφουν για τον Αλεξη, να γραφουν για τη τροικα να γραφουν για την αντισταση του λαου, να γραφουν για τα λαθη αλλα και για τη νικη.
αλλιως να μη λεγονται. σχολεια. βιβλια. ελληνικα.

l’amour sera convulsive ou ne sera pas.  André Breton

ξανα

θα ξαναπαμε Κ. σημερα κατα τις 5 . το θερμομετρο εδειχνε 23C , και ο ουρανος ηταν μπλε ουρανι (le vrai bleu ciel). προχ8ες οι φίλοι μας , που δεν μας κρατησαν μυστικο αυτο το απιθανο μερος , ετοιμασαν χωριατικα λουκανικα για την περισταση, και σημερα νομιζω ο ενας τους θα ψηνει ηδη ενα γλυκο που το ειπε κουναφα, κουνεφε ή κατι τετοιο . αλλα ειμαι σιγουρη οτι θα ειναι τελειο γιατι το γλυκο που εφτιαξε το σαββατο ηταν σαν γλυκο ζαχαροπλαστειου οχι σαν κατι πασταφλορες  που κανω εγω και περνιεμαι για grande chef.

το μερος βρισκεται  στην ανατολικη πλευρα του νησιου και στο νοτιο μερος ,εκει που ουτως η αλλως βρισκονται ολα τα τρομερα μερη που θα σας δειξω φετος, δε ξερω σημερα απο που φυσαει ο ανεμος αλλα αν ειναι σαν τη προηγουμενη φορα θα ειναι καπως ετσι

το καστρο

φιλοξενει στις πετρες του μια ποικιλια (απο τις πολλες που εχει αυτος ο τοπος) καβουρογαμοσαυρουκροκοδειλου που μου προκαλει ανατριχιλα αλλα τι να κανω, πρεπει να συνηθισω , οι κασιδες στη Ναξο ηταν ηδη αρκετα αηδιαστικες αλλα αυτες πια ξεπερνανε καθε οριο , την αλλη φορα στην αυλη κοντεψα να παθω εγκεφαλικο που ειδα μια κρεμασμενη αναποδα αναμεσα στο γιασεμι  με τη γλωσσιτσα της εξω . πλασματα του θεου , αλλα θα με στειλουν στον αλλο κοσμο.

τελοσπανων, το μαγαζακι ειναι ολο και ολο τρια τραπεζια κολλητα . στο πλαι καφασια με βαζα με γλυκα κουταλιου, λιαστες ντοματες , κριταμο, καπαρη και ελιες (και αλλα τοσα που δε ξερω τι ειναι ) , βιβλια στα ραφια για τον Επικουρο και τον Πελιτη και καρτ ποσταλ  του 30 με πανλευκες γυναικες με ολοστρογγυλα στηθη και ενα αυτοκολλητο της πρων Ανατολικης Γερμανιας στο κουτι του γενικου.

διπλα μας ο οικοδεσποτης (γιατι η αληθεια ειναι οτι αυτη την αισθηση σου δημιουργει) μαγειροτσουκαλευει απο την ωρα που θα κατσουμε μεχρι την ωρα που θα του πουμε φτανει μαστορα. μεταξυ αλατισματος και ανακατεματος , θα πει δυο τρεις κουβεντες  και θα απαντησει σε αλλες τοσες. σας λεω ειναι μια σταλια μερος.  πως χωρανε ανθρωποι , βαζα, πιατα, τετζερεδια , ιστοριες , μουσικες ; ναι την αλλη φορα επιασε το μπουζουκι ενας απο την παρεα, και εγω να σας πω την κρυφη μου αληθεια δεν ειμαι παντα οκ. με πιανει η τσικνα , με πιανει η μελαγχολια , με πιανει κατι. αλλα εχει δικιο ο μαστορας η καρδια θελει καυσιμα. και τα καυσιμα σε τετοιες φασεις ειναι τουλαχιστον τριαντα βαθμων.

πηγε αργα. εξω δεν εβλεπα πια τη θαλασσα οταν πηγα να ανασανω λιγακι παγωμενο αερα. ηταν οντως παγωμενος. κατι ασπρομαυρα γατακια περιμεναν στο τσιγκινο πιατακι τους. οι φωνες ακουγονταν εξω αλλα σας λεω εκει που ειμασταν ερημια.

πριν ειχαμε παει εδω . δεν σας το ειπα , θελω να σας μιλησω καιρο για τον νεο μου τοπο , παντα ηθελα αλλα πριν τα πραγματα ηταν πολυπλοκα, επεφταν και ξεχωριζαν σαν το λαδι απο το νερο .

ψαχναμε αυτη τη λιμνη που σαν περνας διπλα της απο ψηλα δε φαινεται, πρεπει να επιμεινεις με τη ματια να δεις αναμεσα απο τους κορμους και τα φυλωματα. μια μικρη λιμνουλα που ζει ενα ψαρι το γριβαδι αλλα θα εχετε ακουστα και απο αλλου

καπως ετσι εχει. χαρηκα που καθομαι ξανα απεναντι σας και σας μιλω. σε λιγο θα ερθει και ο καλος μου απο τη θαλασσα. εγω εμεινα να τα πουμε , δεν υπαρχει χρονος για ολα .

την προηγουμενη εβδομαδα ακουσα εκεινη την ανατριχιαστικη ειδηση για τον αλλοδαπο που βρηκαν στο Λαυριο. αγριευτηκα. θυμωσα. κατι πρεπει να κανουμε τις μερες που ερχονται. μαζι και ολοι ομως πια.

τυχαιο;δενομιζω

καποιες μερες βλεπω την πολυοροφη πολυκατοικια να εχει αραξει στο τελος της οδου Καναδα. ξερω τοτε οι προσωρινοι της ενοικοι εχουν χυθει απροσεκτα στη παλια πολη σαν ενα φλυτζανι καφε

τα φαγητα εχουν γευση κολιανδρο και κυμινο. αυτη τη μυρωδια με την οποια εχω εγκεφαλικη σχεση σχεδον υπαρξιακη γιατι καθε φορα που την αισθανομαι οι κορες των ματιων μου διαστελλονται και μαζι και η επιθυμια να θυμηθω εκεινο που εχω πια ξεχασει

στα κουδουνια τουρκικα ονοματα. στους 95 ενας παραγωγος σπερνει αναμεσα στις jazz μουσικες αγνωστες λεξεις

στη γειτονια, βιβλικες μορφες  καθονται ως αργα το βραδυ στα στενα πεζοδρομια με ενα μπουκαλι μπυρα που δε τελειωνει ποτε και με ενα τσιγαρο με ετοιμοροπη καυτρα, σαν σημεια στιξης στη μακροπεριοδο προταση που ειναι ο δρομος μας

οι γατες στεκονται αναμεσα τους σαν τις οξειες , τις δασειες και τις περισπωμενες

ο Σωτηρακης ειναι του σπιτιου. εχει τα ιδια χρωματα με τη γατα της μιστουνου, ευγενικο χαρακτηρα και επιμονο νιαουρισμα . το ονομα το δωσαμε εμεις. ειχαμε σκεφτει επισης το Σταυρος ή το Αργυρης. παντως οχι Φελιξ.

μενουμε στον εβραικο μαχαλα. στο πατωμα , γραφει 1912 ή 1914 στα εβραικα δε θυμαμαι καλά το κοιταξα στη wikipedia. ειναι δυνατο  ενα σπιτι που εζησε την αγωνια της φυγης ή του διωγμου να ειναι ενα απλο σπιτι με εισοδο στολισμενη με κοχυλια που φωτογραφιζουν οι τουριστες;

i should have known better. for several reasons it was not the perfect timing

απο το σπιτι δε βλεπω θαλασσα. βλεπω τα τειχη της πολης, ενα μιναρε και πολλα αλλα αλλά οχι τη θαλασσα. ισως να ηταν αδικο να βλεπω θαλασσα.  αυτη την εποχή  εχω την εντυπωση οτι για να μη παθουμε καταθλιψη πρεπει να κοιταμε ψηλα . οχι μπροστα. μπροστα ειναι σκοταδι και ενας λασπερος λακκος ή μια βαθια χαραδρα

Aκούω→ Ohtu Ilu ← των Tuule Kann / Jaak Sooaar από την Estonia