intervention divine

ετσι ειπα στη Μ.Π. χ8ες, το παν ειναι να εχεις χρονο, αν εχεις χρονο εισαι καλα, δε μπορει παρα να εισαι καλα. ετσι ειπα. ετσι ειναι 8α σκεφτηκα αλλα το αμεσως επομενο λεπτο εσβησα την προταση που ειχα γραψει και αφησα τον κερσορα να αναβοσβηνει εκει. αλλα προφανως  ο χρονος ειναι περισσοτερο αποκαλυπτικος παρα ελευ8ερος. εξαφανιζει απο το μανικι σου τις δικαιολογιες και απο το μαυρο καπελο του βγαζει το απω8ημενο σου με μορφη σκατζοχοιρου. ολος ο κοσμος περιμενε να δει εναν ασπρο κουνελο. και εσυ μαζι. εννοω εμενα.

Μ.Χ. δε μπορεσα να σου γραψω. Σου απαντω με το Intervention divine. Να τη δεις. Το περιγραφει καλυτερα .

[they should have] put a spell on [us]  (??!)

Υadon ilaheyya (2002) Elia Suleiman @imdb

καλη χρονια και μη βριζετε χαμηλοφωνα, καντε το φανερα ή καθολου

Advertisements

i want to picture you my sweet nothing

οπως σου είπα ακομα ξυπναω νωρις, αλλα μ’αρεσει και ας τσουζουν τα ματια μου. μ’αρεσει να ακουω την πρωινη δροσια ακατοικητη απο βιαστικα φασαριοζικα νεανικά δικυκλα  και δυσκινητες νταλικες φορτωμενες ξεσκεπαστα εμφιαλωμενα νερα. μ’αρεσει να κοιταζω τα χρωματα και εχω μεινει εκει να κοιταζω μονο τα χρωματα. καθε φορα λεω να γραψω αλλα δε μου βγαινουν οι λεξεις. εχουν σκαλωσει στη παρωνυχιδα του δεικτη μου.

P5303151

οι λεξεις των αλλων ομως με χορταινουν τα λαμπερα μεσημερια  : η ραγδαια επιδεινωση του θαναση χειμωνα  το fusil de chasse του Yasushi Inoué  και το Μπονσαι του Αλεχαντρο Σαμπρα

αλλες φορες απλα το ξασπρισμενο παιχνιδι των βραχων

P5253076

ιδιατερα οταν εχω εξασφαλισει την πολυτελεια της απομονωσης

P5253077

γενικα ομως αποφευγω τον ηλιο πηγαινω για μπανιο τις περισσοτερς φορες αργα οταν ειναι αδειες οι παραλιες  αν εξαιρεσω το κιτρινο ροδο του τεξας

P5303166

γιατι εκεινες τις ωρες , που ο ηλιος κουρνιαζει αριστερα στα βραχια

P5303165

οι τουριστες δειπνουν ή ενυδατώνονται ή εκκρυουν χυμους σε κατασπρα σεντονια ξενοδοχειου. Η ήδη περιφερουν μια υπεροπτικη ευτυχια στα δρομακια επιδεικνυοντας ενα φανταχτερο κοκκινισμά που κανει ακομα πιο λαμπρο το χαμογελό τους.

Το βραδυ δεν εχω πολλα να κανω , εχω ομως πολλα περισσοτερα να δω σε αυτο το μυρμιγκιασμα φυλών και ηλικιων: παιδιων που δεν εχουν τελειωσει το σχολειο και υπολογιζουν το ξυλακι φραουλα φυστικι που κρατουν στα χερια τους στα παγωτα που εχουν φαει μεχρι στιγμης , κοριτσιων με υπερμηκη μαλλια και κοντα σορτς και τη θυληκοτητα  να ηχει οπως το σκουλαρικι στα δοντια, αγοριων να καβαλουν ποδηλατα, μηχανές με χαλασμενα φλας και κρεμουν με χαρη το αχαρο μπόι τους οταν ειδοποιουν με το χερι οτι θελουν να στριψουν καθως και ολων των πιθανων αθροισματων των προηγουμενων ηλικιων που υποστηριζουν τον ερωτα τους πιασμενοι χερι-χερι

τις εναλλακτικες βραδυες εσωστρεφιας ή μπαλκονιας μαζωξης κοιταζω τις Γαιτο -μορφες σκιες του καμπαναριου . 4 καραφλοι κυριοι , οπρωτος μου θυμιζει το Λενιν ο δευτερος και ο τριτος κουστουμαρισμενους ληστες απο μικυ μαους.τους κοιτω αλλα δεν εχουμε συστηθει ακομα και εχει μπει πια καλοκαιρι.

P5293134

στη πορταρα ακομα δε προσγειωθηκε κανεις ιπταμενος δισκος.

P5293132

ο (αν)εντιμος πολεμος της μνημης (και των βιβλιων)

Τα βραβεια αγοραστηκαν σε δραχμές  (3640) 2910. Λίγες για 488 σελιδες. Μαζι με το Καρδια τοσο ασπρη αλλα δε διαβαστηκαν ποτε στην ωρα τους. Συνεπεσαν με μια εποχη οπου μαθαινω σημαινει διαβαζω ελαβε τελος. Το τελος των ιστοριων τους και την αρχη των δικων μου. Μια καλή αρχη. Μια πολυ καλη αρχη. Στα βραβεια το 1960 εγραψε ο Cortazar  την ιστορια εικοσι διαφορετικών χαρακτηρων που κεδιζουν στη λοταρια μια κρουαζιερα προς αγνωστη κατευθυνση. Ενα ταξιδι αυτογνωσιας στην ουσια.

Ειχε ηδη αφησει πισω του το Buenos Aires οπου και διδαξε (μας περιγραφει και δυο απο αυτους στο βιβλιο)

P7270034

και τη γωνια Peru και Αvenida de Mayo

P7290109

γιατι ηρθε σε αντιθεση με τον περονισμο

P7290121

και πηγε στο Παρισι το 1951 οπου ναι εβαλε μια  Maga στο Κουτσο (1963)-που ειναι για μενα μαζι με το Nadja (1928) τα βιβλια που πρεπει να διαβασει κανεις πηγαινοντας να ζησει-αλλα να ζησει- εκει. Και ενω τα Βραβεια εμειναν αθικτα σε μια πολη κοντα στη Βαρκελωνη, η Νadja εγινε προσκεφαλι αναγκαστικα στην επιστροφη . Ευτυχως γιατι αυτα που ειδε ο André Breton μεσα απο τα ματια της με βοηθησαν να χανομαι οπουδήποτε χωρις ενοχες και να βλεπω αυτα ακριβως που θα προσπερνουσα επιπολαια.  Τωρα ειμαι σαν ενας απο τους συνταξιδιωτες του Μαλκολμ  και στους εσωτερικους μονολογους του Περσιο βρηκα ενα σελιδοδεικτη απο ενα βιβλιοπωλειο στην Andorra La Vella λιγοτερο ξεχασμενο απο οτι η ιδια εκεινη η επισκεψη στο μυαλο μου. Πως θα μπορουσα να θυμηθω, χωρις φωτογραφιες? Αυτα τα δεκανικια της μνημης τοτε τυπωνονταν με φειδω.

Αλλα γιατι αραγε  καποιος να κατεβει απο το καρουσελ για να βγαλει φωτογραφιες ?

Εκει η η E. αγορασε το Liaisons Dangereuses και εγω δυο λεξικα- το ενα τελικα καποτε εγινε λαφυρο πολεμου- αλλα το ειχα αγορασει εκει για να μη μιλαω με τα ματια.

Στην κοψη της ενηλικιωσης, η επικοινωνια γινεται ψηλαφιστα , αφηνωντας τις αισθησεις να ακουμπησουν τη γλωσσα αλλα οχι για να τη μιλησουν, χωρις λογια με κενά για να περναει αερας (que corra el aire) . Στις παρυφες της μερας στο drac, στο brahms, στο river και σε εκεινο με το σκακιερα πατωμα ( ποιο ηταν Ε.?) που το εβλεπα παντα να σαλευει κατω απο τα ποδια μου.  Γυρω απο τη Seu Vella εχανα την ανασα μου με δυνατα γελια. Ασυναισθητα με ολες τις αισθησεις. Καιγομουν στον ηλιο οταν τελειωναν οι μερες Ω! να ξεριζωσω κομματια -κυριολεκτικα – να τα σκορπισω με ενα ηδονικο μουδιασμα και βασανιστικο, εκεινο το αφινιασμα στιγμων με προσωκρατικους, καταλανους, βασκους, ακροβατες, κουβανους, γερμανους και μορμονους.

carouselenmouvement

Δε θελει να κατεβει κανεις απο το καρουσελ οταν τρεχει. Ιδιως οταν εχει ζητησει να μη σταματησει.

Ηρθε και με βρηκε η Γ.χωρις κινητο, χωρις ιντερνετ, χωρις σταθερο, χωρις διευθυνση στη Passeig de Ronda, ανοιξη. Και τωρα αντιστροφως . Θελω να παω εγω. Να βρω και το παρελθον που εχω ζωγραφισμενο πανω μου. Καπου οχι τοσο καλα κρυμμενο σα να μην υπαρχει . Γιατι υπαρχει.

Εγραψε ο Τερζακης- και τα παιδια που αγωνιουσαν- οτι η μεγαλύτερη αρετή του βιβλίου είναι ότι σου προτείνει έναν πόλεμο έντιμο: Διαλέγεις τα βιβλία που θέλεις· Δεν ειναι καθολου εντιμος ο πολεμος με τα βιβλια . Προκαλουν πολλα περισσοτερα απο οσα υπολογιζεις.

Και ενα αποσπασμα (απόδοση) απο το Ναdja

Δεν έχω την πρόθεση να εκθέσω, στο περιθώριο της αφήγησης που θα αναλάβω, παρα μόνο τα πιο σημαδιακά επεισόδια της ζωής μου όπως εγω μπορώ  να την αντιληφθω έξω από το οργανικό της πλαισιο, δηλαδη στο μέτρο στο οποιο εκεινη παραδίδεται στο τυχαιο, στο πιο μικρό  όπως και στο πιο μεγάλο, οπου αντιτασσόμενη στην κοινή εικόνα που εχω για αυτη, με εισάγει σε έναν κόσμο απαγορευμενο θα ελεγες, τον κοσμο των αιφνίδιων προσεγγίσεων, των συμπτώσεων που αποσβολλωνουν, των ανακλαστικων που υπερέχουν καθε εκρηξης του πνευματος, συγχορδιων όπως εκείνων στο πιάνο, αστραπών  που θα σε έκαναν να δεις, αλλά να δείς, εάν δεν ήταν ακόμη πιό γρήγορες από άλλες […]

Προκειται για γεγονοτα , που αν και της ταξης της απλής διαπίστωσης, εμφανιζονται καθε φορα σαν ενα σημαδι, χωρίς να μπορεί να πει κανεις ακριβως πιο σημαδι, τα οποία εχουν σαν αποτελεσμα , σε φαση πληρους μοναξιάς, να με κανουν να ανακαλύπτω  απίθανες συνενοχές, οι οποιες με πειθουν για τη ψευδαίσθηση μου καθε φορα να  θεωρώ οτι βρισκομαι μόνος στη κουπαστη του πλοιου[…]

Μεταξύ αυτών γεγονότων, των οποίων δεν μπορώ παρά να είμαι ο εμβρόντητος μάρτυρας , και των αλλων, των οποιων καυχιέμαι οτι διακρίνω την αρχη και, μέχρι ενός σημείου, υποθέτω το τέλος, υπαρχει ίσως η ίδια απόσταση οπως μεταξυ μιας εκ των διαπιστωσεων ή του συνολου των διαπιστώσεων που αποτελεί η φράση ή το «αυτοματο» κείμενο και της διαβεβαίωσης ή του συνολου των διαβεβαιώσεων που, για τον ίδιο παρατηρητή, αποτελεί η φράση ή το κείμενο του οποίου όλοι όροι ήταν μελετημενοι και μετρημενοι με ωριμοτητα. Δεν του φαινεται να φερει ευθύνη στην πρώτη περίπτωση, αλλα δεσμεύεται στη δεύτερη. Αφετέρου, ειναι απείρως πιο εκπληκτος, πιο γοητευμένος από εκεινο το οποιο συμβαίνει εκεί παρά από αυτο το οποίο συμβαίνει εδώ.  Είναι επίσης πιό περήφανος, γεγονος που δεν παυει να είναι παράξενο, και πιο ελεύθερος.

pour un public averti l’adaptation radiophonique du roman

οι λέξεις και ο Αλέξης (που τον λενε Πέρυ)

Μαζι μιλαμε λεξεις, για λέξεις, με λέξεις.

222Μπαινοβγαινουμε σε δωματια και ανοιγουμε διαπλατα πορτες και παραθυρα. Γινεται ρεύμα , αλλά καθόμαστε ανάμεσα και δε φοβόμαστε μη κρυώσουμε. Περιμένουμε τη λέξη που θα μας βαρέσει κατακουτελα. Οι λέξεις ηχούν δυνατά και προκαλουν ευχαριστηση. Την ευχαριστηση που νοιωθει κανεις αναμεσα στα δαχτυλα οταν φοραει σαγιοναρες. Οταν μια γατα περπατάει πανω στην πλατη του. Οταν βυθιζει τις πατουσες στην αμμο. Οταν δεν αφηνει μια πληγη να κλεισει. Πρωτογονη και σπανια. Συνέχεια