Στην La Paz, σαν πας…

Δημοσιευω εντυπωσεις καταγεγραμμένες στο ημερολογιο ταξιδίου και εικονες en vrac. Η phd πήρε σιγουρα την κυριακατικη καθημερινη με ενθετο dvd της Μαγιας Τσοκλη 😉

Στις 5, στην υποδοχή, για ταξί με πρoορισμό το αεροδρόμιο της Santa Cruz. Υπνοβάτες. Té de coca στο αεροδρομιο, té de coca  στο αεροπλάνο. Απογείωση.

Προσγειωση. Πρωι, οχι τόσο νωρίς , η τελευταια όμως πτηση της ημερας γιατι αργοτερα οι ατμοσφαιρικές συνθηκες δε το επιτρεπουν. 3200 μετρα πανω απο τη θαλασσα. Χτισμενη σε μια χαράδρα. Κατέβηκα τις σκάλες στηριζόμενη στην κουπαστή. Μας συμβούλευσαν να συγκρατησουμε τον ενθουσιασμό μας και να μη βγουμε τρεχατοι. Περιεργαστηκα το τοπίο με το οξυγονο να περιοριζεται στα πνευμονια μου. Στο βάθος τα σύννεφα. Να στεκονται χαμηλα, σχεδον ακουμπισμενα στη γη . Σα φόντο σε πίνακα του Dali. Κατεβήκαμε με ταξι απο το Ceja στη La Paz.

Πρωτες Εντύπωσεις. Κατακοκκινες κατοικιες σκαρφαλωμένες, κρεμασμενες κατακορυφα στη χαραδρα. Ανθρωποι να κινουνται στις αποτομες ανηφοριες και τα σκαλοπατια. Μιλιουνια. Μικροσκοπικα λεωφορία.

Γυναικες με αστεια μαυρα καπελα του Σαρλώ. Υφασματα με εντονα χρωματα τυλιγμενα γυρω τους. Ηλιοκαμένα προσωπα. Ανθρωποι κρυμμενοι καταγής , αναμεσα σε πραγμάτιες , πορτοκαλόχρωμα, φρουτα, κονδυλωδη λαχανικά.

Μια απροσδιοριστη ασυναρτησια συναισθηματων, αισθησεων  και σκεψεων στο κεφάλι μου. Στο στομάχι μου. Η καρδια μου χτυπαει πιο δυνατα, μυρίζομαι φτωχια, βλεπω αδικία, ακούω κουραση. Θελω να μείνω ; Θέλω να φυγω; Συνέχεια

Advertisements