παιζοντας Κουτσό με τις σκεψεις μου

1.Ανακαλυπτω προσφατα το Ολοι μοιαζουμε με εναν ηθοποιο της Rayuela και μου αρεσει (αλλα δε γραφει πια εκει?)

rayuela

2.Διαβαζω Narita (αλλα θα κρατησει το ιδιο ονoμα αν συνεχισει να γραφει?)

3.Κανω login στο vimeo και βρισκω το παρακατω εργο της Eva Sturm

Oι εικονες που ηθελα να σας δειξω στις 13 Σεπτεμβριου αλλα δε μπορουσα. Οι εικονες που έκρυβαν πισω τους εκεινες οι φρασεις

5.Διαβαζω στη Βιβλιοθηκη της Ελευθεροτυπιας με αφιερωμα στον Julio Cortazar

στο αριστουργημα του Το Κουτσό (La Rayuela ), εντυπο προάγγελο της διαδικτυακής αναγνωσης(hypertext) προκρινει μια ανοιχτη δομή που καλει τον αναγνωστη να διαλεξει αναμεσα σε εναν γραμμικο και εναν μη γραμικό τροπο παρακολουθησης του κειμενου

6. στην κεφαλιδα ακριβως κατω απο το chez mon double εχει αλλαξει κατι

Voilà, μια μικρη εισαγωγη

εκεί πάνω, κάπου αλλού

Το κρεβατι της χωραγε ισα ισα στον πλαΪνό τοιχο κατω απο το παραθυρο. Το παραθυρο ηταν μολις ενα μετρο πανω απο το κρεββατι. Το ταβανι πανω απο το κρεββατι ηταν δεν ηταν εναμιση μετρο. Οταν στεκοταν ορ8ια πανω στο στρωμα εβλεπε τις σκεπές της πόλης. Η πορτα απειχε μολις εναμιση μετρο απο το προσκεφαλι της.

Οταν εσβηνε το φως, και τα φωτα της πολης φωτιζαν τους δρομους πολύ χαμηλα για να σπανε το σκοταδι του ουρανου -που δικαιουταν να βλεπει απο το παραθυρο της-, σκεφτοταν ολες τις ψυχες που εμεναν σε αυτό το δωματιο τους σχεδόν δυο αιωνες που υπηρχε το κτιριο.

Οταν ξαπλωνε, σε εκεινο το μικρο κρεββατι οπου δε χωρουσε κανενας μεγαλοσωμος ερωτας, παρατηρουσε τις κλειδαριες και τους συρτες στην πόρτα.

chambredebonne

Συνέχεια

Magritte με αφορμή ενα συννεφο (ή μαλλον κανενα)

H μέρα φωτεινή , καταγαλανος ουρανός και ουτε ιχνος συννεφακι. Απολυτως κανενα.

Ομως, οπως δεν μπορω να πιστεψω οτι αυτη η μερα ειναι η γαληνη πριν την καταιγιδα ,ετσι δε μπορουσα να σκεφτω οτι θα δημοσιευα σημερα το παρακατω ποστ. Θα ξετυλιξω τη ακριβή σειρα των αλυσιδωτών, γεγονοτων και σκεψεων που με οδηγησαν σε αυτό (κατα τον προσφιλη τροπο των σουρεαλιστων που τοσο μαγευονταν απο το τυχαιο και το παιχνιδι των συνειρμων )

1. Στο Google, σημερα τουλαχιστον, φιγουραρει η πληροφορια των 110 χρονων απο τη γεννηση του René Magritte. Αυτο το συνειδητοποιησα πινωντας τον καφε και αφού μολις

2. ειχα επισκεφτει το blog της εκ Βρυξελλοχωριου ορμώμενης Krot , κανοντας ενα σχολιο που επαναλαμβανω και εδω

3. με αφορμή φυσικά την παντελή ελλειψη συννεφων

4. στα ματια του μυαλου μου ήρθαν οι παρακατω εικονες που ειχα δει σε ανυποπτο χρονο για το νεο Μουσειο Μagritte που ομως δε θυμώμουν πού

magritte

magritte2

5. Θυμηθηκα ομως οτι εχω στα προχειρα αλλο ενα ποστ με τιτλο την αρχη της διασημης προτασης του συγκεκριμμένου σουρρεαλιστη ζωγραφου  Ceci n’est pas une pipe (αυτο δεν ειναι μια πιπα) αλλα μολις χθες βραδυ ειχα σκεφτει να το ονομασω Πατριδογνωσια και να το ενταξω σε μια αλλη θεματικη

6. και οχι αυτη του Σουρεαλισμου με την οποια φλερταρω παρα πολυ καιρό (μαρτυς μου η phd)

To νερό ειχε μπει πια στο αυλακι , οι συμπτωσεις παρα ήταν πολλές και μαλλον πιο ισχυρές απο την υποχρεωση που ειχα για τις 830 το πρωι (συγγνωμη Β. ) οποτε εψαξα για κατι παραπανω απ’ ότι θα βρειτε στη Wikipedia για το νεο Μουσειο Magritte το οποιο θα ανοιξει τις πορτες του στις 9 Ιουνιου 2009 στις Βρυξελλες.

Στις αιθουσες του , η μεγαλυτερη συλλογη εργων του βελγου σουρρεαλιστη θα κατανειμεται καπως ετσι. Παρεμπιπτοντως, βρηκα μια ενδιαφερουσα δημοσιευση και φωτογραφιες (και εκεινη με την πιπα) για μια εκθεση που εγινε στο Los Angeles County Museum of Art (LACMA) με τιτλο Magritte and Contemporary Art: The Treachery of Images

PS1 στις Βρυξελλες δεν εχω παει ποτέ

PPS αντιλαμβανομαι οτι μερικές φορες παραέχω hypetextuelle σκεψη για να γινομαι κατανοήτη

PPPS οι αυθεντικές φωτογραφιες που αναδημοσιευω  ΕΔΩ και ΕΔΩ

Καλημερα και καλο σαββατοκυριακο!

Κουφονήσι με ολίγη (κίνηση)

Πηγαινοντας για τη Δονουσα τον Ιουνη, ήταν ετσι. Αυτο το σαββατοκυριακο του Νοεμβρη τα πραγματα ειχαν αλλαξει. Θα σας εξηγησω τί εννοώ. Πηρα παλι το Σκοπελιτη αλλα

pb151509

το πανω καταστωμα ηταν εντελως αδειο, οποτε καθησα μεσα στο σαλονι αναμεσα σε μια παρεα δημοσιων υπαλληλων , μερικων κατοικων των γυρω νησιων που επεστρεφαν απο ταξιδι  στη Ναξο για δουλειες και μιας …διακοσμησης που παραδόξως δεν ειχα προσεξει ποτε.

pb151508

μινιατουρες καραβακια Συνέχεια

Lucky Happy Poppy

happy-go-lucky-300

Δε θα πηγαινα να δω μια ταινία με το τιτλο Τυχερή και Ευτυχισμένη. Μου θυμιζει την κακώς εννοούμενη «αμερικανιά» οπως  Ξανθια και Επικινδυνη, the Bold and the Beautifull, Young and Restless.

Αλλα και Χαζοχαρουμενη παλι δε θα ηταν ενας τιτλος που 8α με δελέαζε. Ομως οι λεξεις εχουν πολλαπλή υποσταση και επισης καλουν τον κα8ενα μας με διαφορετικό τροπο.

Happy-go -lucky ειναι μια απο αυτες, για μένα , τουλαχιστον. Γραφικά (οπτικά μαλλον με ενδιαφερει) . Με ενδιαφερει γιατί παντα ειχα την ταση να την διαβαζω  ως εξης Happy->go -> lucky . Με μια χρονική και αιτιατή σχεση μεταξυ των συστατικών της . Νοιωθω ευτυχισμενη και σιγα σιγα Τυχερή. Νοιωθω ευτυχισμενη για αυτο και ειμαι τυχερή. Ορισμούς οπως

cheerfully irresponsible, taking things easily, carefree and untroubled, χαζοχαρούμενος, οσα έρθουν και οσα πάνε

τους θεωρώ περιοριστικούς.

Οποτε η ταινια Happy go Lucky χτυπησε φλεβα. Μου αρεσει παρα πολυ ο Μike Leigh και το Naked με ειχε συγκλονισει. Πηγα στο Μαρουσι Κοσμοπολις να τη δω. Μια ταινια που βραβευεται παιζεται και στην Κηφισίας.

Η Poppy μπήκε  στο πλάνο με το ποδηλατό της και με μια διαθεση εντελώς τριαλαλί τριαλαλο.  Συνέχεια