αλλες δυο γεματες μερες (2)

Η avenida da Liberdade, ο αγαπημένος δρόμος του Fernando Pesoa

με περίτεχνα ψηφιδωτά πεζοδρόμια και παχείς ισκιους ψηλών δέντρων

το αγαλμα του Marques de Pombal

και το Parque Eduardo VII με θερμοκηπια και φυτα από όλες τις χώρες πού πατησε ποδι πορτογάλου

Στο Centro de Arte Contemporanea Kaloustian, ο πυργος πλειμομπιλ του αρμένη μαικήνα. Στην οροφή του κάστρου απλωμένη μπουγάδα. Ενα κλεισιμο του ματιου σε ενα λαό που δε διστάζει να βγαλει τα πλυμμένα του στη φόρα : είτε προκειται για εσωρουχα,κάλτσες ή πιτζάμες.

καποιοι εκπρόσωποι

Antonio Soares, retrato de Maria Mello Breyer

Arpard Szenes, a pintar

Patrick Collins, a palhaco

Paula Rego, autoretrato

Εξαντλημένοι απο την γυμναστική του ματιου, πέρνουμε ένα τυχαίο λεωφορείο και οδηγούμαστε στην Belen ενώ δυο καλοσυνάτοι συνταξιουχοι σε ολοι τη διαδρομή μας εξηγουσαν τι βλέπαμε χτύπωντας μας στη πλάτη με τον τροπο που κανουν οι παπουδες οταν λένε «μπραβο παιδια μου». Δε θα μπορούσαμε να ευχηθούμε κάτι καλύτερο φτάνωντας. Το πάρκο των Ωκεανών για τις συναυλίες το βράδυ, τον παιχνιδιάρικο Torre de Belem, ρυθμου Μανουελ στα φόρτε του, φορτωμένος επιδεικτικά με το όραμα εξερευνητων και αυτοκρατόρων.

Δεν  είναι και λίγο να έχεις χωρήσει τη γη στη μέση και να έχεις στην κατοχή σου το ένα μισο… Ενας Calder της Coleccao Bernando εξω απο το τουρτίστικο μοναστήρι των ιερόνυμων

στην ίδια επιδεικτική λογική

Το Monumento Padrao de los Descubrimientos πλαι στη Γεφυρα της 25ης Απριλιου

πλησιάζω να δω απο κοντα οσους συντέλεσαν σε αυτό το γεγονός και οσους επιβιβαστηκαν στις γαλέρες : οι αδελφοι δε γκαμα, παπάδες, πριγκηπες κτλ κτλ

στην περατζάδα χιλιομέτρων κατα μηκους του Τάγου , μια πρόσοψη

μπαινουμε στο μουσείο ηλεκτρισμού , το πρωτο εργοστασιο ηλεκτρισμου των αρχων του προηγούμενου αιωνα με παράλληλη εκθεση εφαρμοσμένων τεχνων. Μαγνητοφωνημένες φωνές εργατών μιας αλλης εποχής αντηχόυν σε χώρους με όμορφες πια μηχανές

εχουμε απομακρυνθει πάρα πολύ αλλα δε ξερουμε που πάμε , ενα τραμ θα μας αφησει στη praca do comercio

για να ανεβούμε διαλυμένοι στη rossio

στο elevador de santa justa

buena noite/ buen dia

Museo do Chiado στο Barrio Alto

και η εγκατάσταση ο Τζακ και η Φασολια, από εναν συνονώματο καλλιτεχνη Joao που φυσικά εχει αφομοιώσει δημιουργικα τη σχέση του με το εθνικο φαγητο τη φασολάδα (feijoada)

Convento do Carmo, το μονο μη ανακαινισμενο κτηριο στη Λισαβωνα

αντι για αζουλεζος μια προσοψη trompe l’ oeil

Elevador de Santa Justa με θεα στην πολη (δια χειρος Γουσταυου Αιφελ και βοηθών)

Barrio Alto και εκτος απο το κιτρινο αυτο το ροζ ειναι επισης αγαπημενο τους χρωμα (και δε θα διαφωνησω)

σε γειτονιές εσωστρεφείς, μια υπεργηρη κυρία πετάει μουλιασμένο ψωμί στα περιστέρια. Αφηνουν σε πολλες γειτονιές ακομα και στις μεγάλες πόλεις τα σκουπίδια τους σε σακούλες έξω απο την πόρτα τους.

αλλα για αυτον τουλαχιστον δεν εχει σημασια γιατι η Ριτα ειναι ενα λουλουδι

ενω αλλοι επιχειρουν μια μεικτη τεχνική σε εναν τοιχο

αυτες οι αποκριατικες κορδελες εχουν ξεμεινει σε πολλες γειτονιες κρεμασμενες, να γιορτασουν εναν απο τους πολλους αγιους που για κάτι εχουν αναλαβει να βαλουν το χερι τους

Λοφος της Estrella και ενα θεοπαλαβο κτηριο μου κλεινει το ματι. Στην Λισαβωνα αν σας πει καποιος οτι ειναι ποδηλατης ή θα ειναι ψευτης ή θα ειναι δεινοτατος στο αθλημα. Εχει παντου ανηφορες.

πινουμε καφε στο Parque de Principe Real κατω απο μια υπεραιωνοβια σεκογια γιατι δεν προλαβαμε μια θεση διπλα σε μια πελωρια μανωλια. Στα παρκα η φυση οργιαζει. Οι εξερευνητες μπαινοντας στα καραβια τους πηραν σπορους απο τα παντα. Και πηγαν παντου : και στην Αφρική και στις Ινδιες και στη Βραζιλια και στο ΜΑκάο.

Αλλα εβαλαν λοιπον στο φαγητο τους (κοριανδρο, κανελα) αλλα σε διαφορους  Jardinες Botanicoς (οπως αυτον της escuela politecnica) που ειναι πολυ επιμορφωτικοι και τα τεραστια δεντρα φορουν καρτελακια σαν συνεδροι.

Επειτα παλι βολτες χωρις χαρτη, μεσημερι , ο ηλιος να κολακευει τα κτηρια στο Rato

Μετα Parlamiento, και στο jardin do Estrella εχω μαθει απειρα πια για κακτους και φοινικες.

[1]

[3]

Advertisements

μια οχι τυπικη επισκεψη

ενοιωσα λιγο πως μπηκα στο σπιτι καποιου απροειδοποιητα. οχι οτι με ντρεποταν ή εκανε πως δεν ακουγε που χτυπουσα την πορτα. για αυτο και μου ανοιξε κιολας. αλλα να αρχικα αισθανθηκα καπως αβολα. σαν να επεφτε το ματι μου σε κατι που θα μπορουσα να μην ειχα καν κοιταξει. και αυτο απο διακριτικοτητα. αλλα δε γινεται. τουλαχιστον για καποιον που εχει μαθει να κοιταει και να βλεπει, εννοειται.

ξεστρωτα σεντονια, πανω στο στρωμα μαχη, ερωτικη προφανως, απο το παραθυρο μπαινει ο αερας που σκορπαει τον καπνο απο ενα τσιγαρο. η σιδερενια κουπαστη απο το κρεββατι εχει ακουμπησει στον τοιχο με δυναμη.στρατιωτικα αρβυλλα και στολη εξοδου ακουμπισμενα παρακει.

κορμια. μια λεξη τοσο ερωτικη οσο και οτι δηλωνει. με ολη τη ρωμη του λιγο μετα. που δε σε αφηνει να ησυχασεις. κανενας δεν ησυχαζει οταν ακομα παλλεται η επιθυμια.

μια αιθουσα γεματη επισκεπτες που κινουνται αναμεσα σε αντρες με αρχικα ή με ολοκληρο ονομα , να σαν το Δαυιδ, σαν σελιδες απο ημερολογιο .  δε διαβαζω περισσοτερα, βλεπω αυτο που εχω μπροστα μου προς τερψη, προς αγαλλιαση. να μην απευθυνεται καν σε εσενα και ομως να το νοιωθεις.

υγ: ετσι κανει ο ερωτας. σου κολλα δυο φτερα πεταλουδας στην πλατη για τα καλα. οπως εδω [ο]

Lacéré Anonyme

αυτη η ευτυχης συγκυρια νοηματων.

Carrefour Sèvres - Montparnasse, juillet 1961
Affiches lacérées marouflées sur toile, 319 x 810 cm

η αποκαλυψη αυτης της απιθανης συνευρεσης σημειων.

Raymond Hains et Jacques Villeglé, Ach Alma Manetro, février 1949
Affiches lacérées collées sur papier marouflé sur toile, 58 x 256 cm

Ο Villeglé επι-νοωντας τυχαιες συναντησεις, σχιζοντας απο κομπακτ χαρτινες επιφανειες τις λωριδες εκεινες που καταδυονταν στο χρονο εφερνε σε ενα επιπεδο συγχρονικο αυτα που δεν ειχαν υπαρξει παρα στη διαχρονια.

Rue Desprez et Vercingétorix – « La Femme », 12 mars 1966
Affiches lacérées marouflées sur toile, 251 x 224 cm
Musée Ludwig, Cologne, Allemagne

μια αναγνωση «υπερμνησιακη» (hypermnesique)


CGP [o]

για μια μπούρκα αδειανή, για μια Ameena

kader_attia_ghosts_sg_1

Kader Attia-Ghost

In Ghost, a large installation of a group of Muslim women in prayer, Attia renders their bodies as vacant shells, empty hoods devoid of personhood or spirit. Made from tin foil – a domestic, throw away material – Attia’s figures become alien and futuristic, synthesising the abject and divine. Bowing in shimmering meditation, their ritual is equally seductive and hollow, questioning modern ideologies – from religion to nationalism and consumerism – in relation to individual identity, social perception, devotion and exclusion. Attia’s Ghost evokes contemplation of the human condition as vulnerable and mortal; his impoverished materials suggest alternative histories or understandings of the world, manifest in individual and temporal experience.

shadi_ghadirian_like_everyday_yellow_glove

Shadi Ghadirian- Untitled from the Like Everyday Series

Challenging the international preconceptions of women’s roles within an Islamic state, Tehran-based artist Shadi Ghadirian’s photographs draw from her own experiences as a modern woman living within the ancient codes of Shariah law. Her images describe a positive and holistic female identity, humorously taking issue with the traditional roles by which women – both in the Middle East and universally – have been defined.

στη Saatchi Gallery μεχρι της 9 Μαιου 2009 UNVEILED: NEW ART FROM THE MIDDLE EAST [{ }]

και ενα ενδιαφερον αρθρο (στα γαλλικα σόρυ) L’art contre l’islamisme στο Riposte Laique

και απο ενα χωρο που κατεξοχην επικρινεται για τα γυναικεια πρωτυπα που προβαλλει,  o Τουρκοκυπριος  σχεδιαστης μοδας  Hussein Chalayan  [{ }] παρουσιασε το 1998 τη συλλογη Between

hussein_chalayan

απο το φιναλε της κολεξιον. Το video εδω [{ }] -μετα το 18:40 min οι 6 βερσιον της ιδιας «εικονας»

και καθε Αmeena [{ }]

for your eyes only

JR: Είμαι 25 χρονών και διαθέτω τη μεγαλύτερη αίθουσα τέχνης στον κόσμο. Έκθετω ελεύθερα στους δρόμους όλου του κόσμου, προσελκύοντας την προσοχή ανθρώπων που δεν είναι οι συνηθεις επισκέπτες μουσείων. Η δουλεια μου ειναι ενα μειγμα τέχνης και δράσης, μιλα για δέσμευση, για ελευθερία, για ταυτότητα και για όρια.

Δημιουργω «διάχυτη τέχνη» που εξαπλώνεται απρόσκλητη σε κτίρια γκέτο στα προάστια του Παρισιού (Portrait d’une génération, 2004-2006), στους τοίχους της Εγγύς Ανατολής (Face 2 Face, 2007), στις καταστραμενες γέφυρες στην Αφρική ή στις τενεκεδουπόλεις της Βραζιλίας (WΟΜΕΝ, σε εξέλιξη). Και συμμετέχει ο καθένας . Γριες γυναίκες γίνονται μοντέλα για μια ημέρα, παιδιά μετατρέπονται σε καλλιτέχνες για μια εβδομάδα. Καμιά σκηνή δε χωρίζει ηθοποιους και και θεατές, είναι οι ίδιοι.

Τα έργα μου δεν αλλάζουν τον κόσμο, αλλά ένα χαμόγελο σε μια απρόσμενη θέση σας δίνει την εντύπωση ότι μπορεί μερικές φορές να συμβει … Καθώς παραμένω ανωνυμος, χωρίς να δινω καμία εξήγηση για αυτά τα γιγάντια πορτραιτα ανθρώπων που κανουν γκριματσες , αφήνω ελευθερο χώρο για μια συνάντηση ανάμεσα σε ένα υποκειμενο/δραστη και εναν περαστικο/διερμηνέα.

Βλεπω :WOMEN

eyekenya_action1

η μεγαλυτερη αφρικανικη τενεκεδουπολη Kibera- Κenya

terrerouge_kibera_jr_kenya

train_jr_kibera_41

jr_kibera_action1

jr_kibera_action2

kibera_action_lege-41

kibera_action_lege-3-2

απο ψηλα (στο Google Maps)

action_jr_global

ακουω

μετα  μια τενεκεδουπολη στο Rio de Janeiro, φαντασματα στη Phnom- Penh [{}]

…πολυ περισσοτερα απ΄οτι περιμενα να δω κανωντας ενα απλο (?) κλικ στο HyperUrbain [{}] για να χορτασω την περιεργεια μου για geospatiality, googleMaps, streetArt

ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ

J.R (artiste-photographe) official site [{}]

site Women Libération [{}]

Xακαν Γκιουρελ = Hakan Gurel?

Πως γραφεται το ονομα του Χακαν Γκιουρελ με λατινικους χαρακτήρες?  Ποσα κλικ μακρια ειναι οι πληροφοριες που ψαχνω σχετικά με τον τουρκο διανοουμενο , ακτιβιστή και αναλυτή της διεθνούς γεωπολιτικής με ειδίκευση σε θέματα πολιτισμού, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συμμετοχής των πολιτών στα κοινά?

Προσκεκλημένος από το Γ΄ Εργαστήριο Ζωγραφικής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών στη διαλεξή του μιλησε για τη σχέση ανάμεσα στην αισθητική με το κατεστημένο σύστημα που οργανώνει και διέπει τη ζωή μας, για το πώς η αισθητική και οι φόρμες της συμβάλλουν στην αναπαραγωγή ή την ανατροπή της εξουσίας.

Το αρθρο με τη συνεντευξη του στην Καθημερινή της 21-12-2008 και τιτλο [Οι νεοι ειχαν για ηγετη τους το θυμό]

Επιχείρησα να το γραψω Hakan Gurel και βρηκα μια ιστοσελιδα ενος τουρκου που ασχολειται με γεωπολιτικη και ενα αλλο δεσμο για το [Δικτυο Νομαδική Αρχιτεκτονική] οπου διαβασα μετάξύ πολλων αλλων ενδιαφεροντων στο αρθρο της Ελενης Τζιρτζιλακη

thnpolhsantapontikia

(και φωτογραφία απο την παρεμβαση-performance της ιδίας)

Η δράση της Νομαδικής Αρχιτεκτονικής είναι αυτό που ονομάζεται κριτική καλλιτεχνική πρακτική και μπορεί να ειδωθεί ως την κριτική χωρικών ζητημάτων που προκύπτουν στις σημερινές συνθήκες όπως το ζήτημα του gentrification, της μετακίνησης -εκ-τοπισμού ανθρώπων, αλλά και των κοινωνικών αναπαραστάσεων, όπως το κοινωνικό φύλο, τα στερεότυπα εθνικοτήτων. Η δράση της είναι ενάντια σε κάθε διαδικασία ενσωμάτωσης , και αποκλεισμού και επιθυμεί να ενισχύσει αυτό που αναδύεται, όπως τις κοινότητες εκείνες που βασίζονται στη συγγένεια και που δημιουργούνται στην μετααποικιακή συνθήκη, τα αντικαπιταλιστικά κινήματα, γυναικεία κινήματα, οικολογικά , κινήματα μεταναστών, κουιρ [..]

Η έννοια του τόπου αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ο χώρος και οι δυνατότητές του αποτελούν σημαντική προβληματική της τέχνης που μ αυτόν τον τρόπο συνδέεται επιπλέον με την Αρχιτεκτονική[…]

Μέλημα της νομαδικής αρχιτεκτονικής είναι η κατασκευή δημόσιου χώρου ως χώρος εμπλοκής όπου πληθυντικές ταυτότητες μπορούν να συναντηθούν και να ανταγωνιστούν ως ένα πεδίο αντιπαράθεσης.

και την ανακοινωση τυπου για την Ημεριδα με θέμα Ε(κ)σωτερικότητες:Τέχνη, πολιτική και κοινωνία σε εποχή κρίσης

οι νέες μορφές καλλιτεχνικής δραστηριοποίησης, όπως η τοποειδής τέχνη (site-specific art), η
τέχνη κοινοτικής βάσης (community-based art), η δημόσια τέχνη (public art), ο
καλλιτεχνικός και ο ηλεκτρονικός ακτιβισμός αποτελούν, σήμερα, πεδία σύγκρουσης
τόσο για τη θεωρία όσο και για τη συλλογική πρακτική, καθώς οι αντιφάσεις και οι
αντινομίες τους δεν είναι αμελητέες.

και ολα αυτα με αφορμή την αναδρομική εκθεση του Παντελή Λαζαρίδη Parkour. Στάσεις,
παραβάσεις, ελιγμοί 1961-2008
[εδω] (Καντε κλικ στο 12 για να δειτε την πλατεία αναμονής -Place d’attente)

cebbceb1ceb6ceb1cf81ceb9ceb4ceb7cf82

και εδω οπωσδήποτε τα κατευθειαν λινκ στα εργα του Λαζαρίδη που δεν τον ήξερα αλλά με εντυπωσιασε (δυστυχώς ειχα ηδη χασει την εκθεση )

αφαιρεσεις και αφηγηματα 1965-68

σχεδιασματα με μελανια 1967-69

ντοκουμεντα και σχολια 1968-76

ψηφια της πολης 2002-04

ψηφια της πολης: καταστασεις ετοιμοτητας 2004-08

ΥποΣημείωση

Η μετα-γραφή ξενων ονοματων με ελληνικους χαρακτήρες πρεπει οπωσδήποτε να συνοδευεται απο την πρωτότυπη. Μια λέξη σε ενα αρθρο, μια συναντηση με ενα ονομα πρεπει να αποτελει αφετηρια της μεγαλης περιπετειας της οικοδομησης της γνωσης. Την εποχή του Διαδικτύου αλφάβητα οπως το ελληνικό θέτουν  τα ορία τους, εκτός και εαν το προλάβουμε…

εν τω μεταξύ και κάνοντας κλικ στα υπερκειμενα ανακαλυπτουμε τον Αλλο

trapped(?)mind in chicken-wire

redhood

the pieces i do in chicken-wire come from a childlike side of my imagination, what i love is creating installations as three dimensional pictures, the simplicity of this material contains the magical power of transparency that is capable of giving each peace the lightness of an apparition, a ghost like quality, like a trace from memory.

animalier

…Wire Work and Baloon Work  of  Benedetta Mori Ubaldini here  [{}] & Fat galerie

στην Unconfined ειδα ενα αλλο εργο με συρμα της Ρουλας Αναγνωστου (μεχρι 31 Ιανουαριου)