μια γιορτη, το τελευταιο σαββατο του ιουνη

Στεκοταν στη μεση του λιμανιου και γελουσαν σαν τα πουλια. Γελακια μπερδεμενα με λεξεις και σκουντηματα. Ισιωναν τις ποδιες τους και τα μαντηλια τους. Ειχε μαζευτει κοσμος- για τη Γιορτη του ψαρα- απο κοντα και απο μακρια, ειχε φτασει με φουσκωτα, τη λατζα και το πλοιο της γραμμης για να ακουσει βιολια μεχρι το πρωι

διπλα στο λιμανι ηταν στρωμενοι παγκοι, ειχε πεσει η νυχτα και οι μορφες ειχαν λιγο απο την αιγλη που προσδιδει η απουσια καποιων χρωματων και η μυωπια

Τα βιολια αρχισαν και οι νεοι μπηκαν πιασμενοι χερι-χερι και στα  δεκα βηματα κοβεται ο ηχος και τα φωτα. Τα βεγγαλικα αρχισαν να φωτιζουν το σκοταδι αποσπώντας την προσοχη μας αλλα δεν ηταν κατι που ειχε προγραμματιστει. Το ρευμα ξαναπεσε. Μια χρονια το γλεντι συνεχιστηκε με το κασετοφωνο μιας τεραστιας νταλικας. Ολο το βραδυ

Κουφονήσι με ολίγη (κίνηση)

Πηγαινοντας για τη Δονουσα τον Ιουνη, ήταν ετσι. Αυτο το σαββατοκυριακο του Νοεμβρη τα πραγματα ειχαν αλλαξει. Θα σας εξηγησω τί εννοώ. Πηρα παλι το Σκοπελιτη αλλα

το πανω καταστωμα ηταν εντελως αδειο, οποτε καθησα μεσα στο σαλονι αναμεσα σε μια παρεα δημοσιων υπαλληλων , μερικων κατοικων των γυρω νησιων που επεστρεφαν απο ταξιδι  στη Ναξο για δουλειες και μιας …διακοσμησης που παραδόξως δεν ειχα προσεξει ποτε.

μινιατουρες καραβακια