απειλη (συνεχεια απο ενα αλλο μπλογκ και μια αλλη συζητηση)

πριν ενα χρονο και λιγο περισσοτερο.

χωρις να πολυσκεφτεις τον προορισμο. ξεκινας με το αυτοκινητο, απο την αθηνα, και οταν φτανεις στην κορυφη του λοφου πλησιαζοντας το μικρο λιμανι βλεπεις οτι μαλλον εχασες το καραβι που σε περναει απεναντι. και εχεις αλλη μιαν ωρα καιρο να δεις το μερος στην ακρη του τοπου που ζεις, αποκομμενο απο βουες ανθρωπων και μηχανων. ησυχια μεσημεριου.

το καραβι που θα ερθει ειναι αδειο. σχεδον αδειο. μεσα αυγουστου. μετά τον δεκαπενταυγουστο.

φτανεις στο απεναντι λιμανι, με ξενοδοχεια της δεκαετιας του 80 και οικογενειες να παραθεριζουν και παιδια με κουβαδακια, πλαστικα πολυχρωμα σωσιβια και τις γιαγιαδες να τα ακολουθουν απο μακρια με το βλεμμα τους.

και εσυ συνεχιζεις, περνας χαμηλους λοφους, ο ενας μπλεκεται μεσα στον αλλο και περα η θαλασσα

και πανω οι ψηλες κορυφες στεφανωμενες με αιολικες γεννητριες, ψηλες, ασπρες και αεικινητες.

εχει ανεμο και χαμηλη βλαστηση που πανε μαζι. θαμνους. πετρες. και εσυ συνεχιζεις.

κατι χωρια στη μεση αυτων των ογκων, σπιτια δηλαδη αριστερα και δεξια του δρομου.  καφενειο και μπακαλικο η αυλη του σπιτιου. δεν ειναι φτιαγμενος αυτος ο τοπος για τουριστες. οτι εφτιαξε ο θεος το εφτιαξε για ολα τα πλασματα.

οπως το ποταμι πλαι στο δρομο. μεσημερι.

και συνεχιζεις. και φτανεις αργα το απογευμα, με εκεινο το φως που ξεθωριαζει ο δυνατος ανεμος. μια τεραστια παραλια χωρις κοσμο. ολοι προφυλαγμενοι στις οχθες του ποταμου (ενος αλλου) κατω απο τα πλατανια. πολλοι με σκηνες και ενα κακο νεο στον αερα. στη μεση της παραλιας προκλητικά στη μεση, προκλητικά κοντά, καποιος εχει κανει αντιβαρο με βαρια κουτσουρα και πετρες.

το βραδυ η σκηνη θα φτανει μεχρι το προσωπο σου και η αμμος θα μπαινει απο τις ραφες, ο εκκωφαντικος ηχος της θαλασσας απο παντου. αποκοιμασαι μαλλον απο εξαντληση. ο ηχος αυτος ειναι πιο μεγαλος απο τη νυχτα. το πρωι το παιδι εχει χαθει και εσυ φευγεις.

και συνεχιζεις. οπου συναντας ανθρωπους σου μιλουν για το ιδιο.

και φτανεις σε ενα αλλο ανοιγμα της γης

προφυλαγμενος απο τον δυνατο αερα απο δυο βραχους που κλεινουν σαν παρενθεση την μικρη παραλια. ο αερας ειναι ομως εκει, ακουμπα σαν αορατος γιγαντας στις σκηνες μας.

δεν παιζεις με τη θαλασσα.

ομως

ακολουθωντας το ποταμι (ενα αλλο παλι) που καταληγει στην θαλασσα φτανεις εδω

και βαζεις το κεφαλι στο παγωμενο νερο και σκεφτεσαι τιποτα καλυτερο.

δεν παιζεις με τη θαλασσα. ξεκινας και παλι.

αγριος τοπος. αγρια ζωα

το καβο ντορο με συννεφια ειναι ακομα πιο αποκοσμο

στην ακρη του ενα ενθυμιο ενος ναυαγιου. απολυτο μερος.

φευγεις. τοτε ή μιαν αλλη μερα. δε θυμαμαι πια καλά. μεσα απο χωματοδρομους και ηπιες στροφες μεσα απο δαση και διπλα σε γκρεμους.

το απολυτο κοκκινο. βατομουρα και συκομουριες παντου. αυτη την γευση δε θα την ξεχασω ποτε. ουτε το χρωμα.

και το καστελο ροσο

ποσο προσπελασιμο μπορει να ειναι? τα δεντρα δεν μεγαλωνουν κατακορυφα και εσυ περπατας σκυφτά. μετά απο μερες αρχιζεις και καταλαβαινεις. πιο δυνατος απο τους ανθρωπους.

και συνεχιζεις

ποσο να παιξεις με τη θαλασσα? εχεις καταλαβει κοιμασαι πια με τα ποδια στον ηλιο και το κεφαλι στη σκια και ακους τα κυματα. ηρεμησες.

συνεχιζεις για αλλου

αλλος προσανατολισμος.

βρισκεις το ιδανικο μερος για να επιστρεψεις το βραδυ. και δεν φανταζεσαι οτι εδω μετα το απογευμα ο καιρος θα αγριευσει αποτομα. η αλλη παρεα θα κοιμηθει μεσα στο βανακι και εσυ θα περιμενεις για αλλη μια φορα να εξαντληθεις και να μην ακους.

την αλλη μερα ανακαλυπτεις ενα απανεμο μερος . ακριβως διπλα.

ησυχα πια. ο καιρος αλλαζει. οταν φευγεις ανεβαινει η θερμοκρασια και πεφτουν οι ανεμοι. τυχαινει.

μεσα στο χειμωνα συνειδητοποιεις οτι δεν θες να ακους τον αερα τη νυχτα. δεν τον αντεχεις να απειλει τη νυχτα σου. ειναι πολυ πιο δυνατος απο αυτο που ειχες ζησει στην πολη σου. στις διακοπουλες σου, στα ταξιδακια σου. σχεδον φοβασαι.

και ξερεις ποσο αποφευγεις τον φοβο. ο φοβος σου ειναι ο ιδιος. απλως πηρε αλλη μια μορφή.

υγ: χθες βραδυ εφυγε ενας απο τους δασκαλους μου. μια απο τις διαφωνιες μας ηταν ο φοβος. εκανε κινηματογραφο. καλο ταξιδι.

πια -μονο αυτά- antonio tabucchi

αγαπημενος απο το πρωτο βιβλιο του που επεσε στα χερια μου. αγαπημενη και η πιζα και η πορτογαλια. αγαπημενος γιατι βρηκε πατριδα καπου αλλου, γιατι χανεται μεσα στις εικονες του και βρισκεται μεσα στις λεξεις του

αγρα

τοιχος καθαρος -λαος μουγκος

μια πολη που παρα τον τουρισμο της ειχε δικη της ζωη, εναν πυργο που τα σπαει (or that rocks), κοσμο στους δρομους ολη τη μερα, αλλα το βραδυ ακομα περισσοτερο, να τον κραταει η συνηθεια του καπνισματος εξω στις πλατειες, στα σκαλακια, πανω στις βεσπες.

ηταν μια πολη με βρωμικους τοιχους ,

αλλα καθαρες συνειδησεις .

αυτο το εγραψα σημερα, απεναντι το πειρατικο κιτς μπαρ μπλε λιμνη εχει βαλει μουσικη. απ εξω ενας ελεφαντας και μια καμηλοπαρδαλη κραζουν αθελα τους τουριστες .

ξανα

θα ξαναπαμε Κ. σημερα κατα τις 5 . το θερμομετρο εδειχνε 23C , και ο ουρανος ηταν μπλε ουρανι (le vrai bleu ciel). προχ8ες οι φίλοι μας , που δεν μας κρατησαν μυστικο αυτο το απιθανο μερος , ετοιμασαν χωριατικα λουκανικα για την περισταση, και σημερα νομιζω ο ενας τους θα ψηνει ηδη ενα γλυκο που το ειπε κουναφα, κουνεφε ή κατι τετοιο . αλλα ειμαι σιγουρη οτι θα ειναι τελειο γιατι το γλυκο που εφτιαξε το σαββατο ηταν σαν γλυκο ζαχαροπλαστειου οχι σαν κατι πασταφλορες  που κανω εγω και περνιεμαι για grande chef.

το μερος βρισκεται  στην ανατολικη πλευρα του νησιου και στο νοτιο μερος ,εκει που ουτως η αλλως βρισκονται ολα τα τρομερα μερη που θα σας δειξω φετος, δε ξερω σημερα απο που φυσαει ο ανεμος αλλα αν ειναι σαν τη προηγουμενη φορα θα ειναι καπως ετσι

το καστρο

φιλοξενει στις πετρες του μια ποικιλια (απο τις πολλες που εχει αυτος ο τοπος) καβουρογαμοσαυρουκροκοδειλου που μου προκαλει ανατριχιλα αλλα τι να κανω, πρεπει να συνηθισω , οι κασιδες στη Ναξο ηταν ηδη αρκετα αηδιαστικες αλλα αυτες πια ξεπερνανε καθε οριο , την αλλη φορα στην αυλη κοντεψα να παθω εγκεφαλικο που ειδα μια κρεμασμενη αναποδα αναμεσα στο γιασεμι  με τη γλωσσιτσα της εξω . πλασματα του θεου , αλλα θα με στειλουν στον αλλο κοσμο.

τελοσπανων, το μαγαζακι ειναι ολο και ολο τρια τραπεζια κολλητα . στο πλαι καφασια με βαζα με γλυκα κουταλιου, λιαστες ντοματες , κριταμο, καπαρη και ελιες (και αλλα τοσα που δε ξερω τι ειναι ) , βιβλια στα ραφια για τον Επικουρο και τον Πελιτη και καρτ ποσταλ  του 30 με πανλευκες γυναικες με ολοστρογγυλα στηθη και ενα αυτοκολλητο της πρων Ανατολικης Γερμανιας στο κουτι του γενικου.

διπλα μας ο οικοδεσποτης (γιατι η αληθεια ειναι οτι αυτη την αισθηση σου δημιουργει) μαγειροτσουκαλευει απο την ωρα που θα κατσουμε μεχρι την ωρα που θα του πουμε φτανει μαστορα. μεταξυ αλατισματος και ανακατεματος , θα πει δυο τρεις κουβεντες  και θα απαντησει σε αλλες τοσες. σας λεω ειναι μια σταλια μερος.  πως χωρανε ανθρωποι , βαζα, πιατα, τετζερεδια , ιστοριες , μουσικες ; ναι την αλλη φορα επιασε το μπουζουκι ενας απο την παρεα, και εγω να σας πω την κρυφη μου αληθεια δεν ειμαι παντα οκ. με πιανει η τσικνα , με πιανει η μελαγχολια , με πιανει κατι. αλλα εχει δικιο ο μαστορας η καρδια θελει καυσιμα. και τα καυσιμα σε τετοιες φασεις ειναι τουλαχιστον τριαντα βαθμων.

πηγε αργα. εξω δεν εβλεπα πια τη θαλασσα οταν πηγα να ανασανω λιγακι παγωμενο αερα. ηταν οντως παγωμενος. κατι ασπρομαυρα γατακια περιμεναν στο τσιγκινο πιατακι τους. οι φωνες ακουγονταν εξω αλλα σας λεω εκει που ειμασταν ερημια.

πριν ειχαμε παει εδω . δεν σας το ειπα , θελω να σας μιλησω καιρο για τον νεο μου τοπο , παντα ηθελα αλλα πριν τα πραγματα ηταν πολυπλοκα, επεφταν και ξεχωριζαν σαν το λαδι απο το νερο .

ψαχναμε αυτη τη λιμνη που σαν περνας διπλα της απο ψηλα δε φαινεται, πρεπει να επιμεινεις με τη ματια να δεις αναμεσα απο τους κορμους και τα φυλωματα. μια μικρη λιμνουλα που ζει ενα ψαρι το γριβαδι αλλα θα εχετε ακουστα και απο αλλου

καπως ετσι εχει. χαρηκα που καθομαι ξανα απεναντι σας και σας μιλω. σε λιγο θα ερθει και ο καλος μου απο τη θαλασσα. εγω εμεινα να τα πουμε , δεν υπαρχει χρονος για ολα .

την προηγουμενη εβδομαδα ακουσα εκεινη την ανατριχιαστικη ειδηση για τον αλλοδαπο που βρηκαν στο Λαυριο. αγριευτηκα. θυμωσα. κατι πρεπει να κανουμε τις μερες που ερχονται. μαζι και ολοι ομως πια.

ενεφάνη η Ανάφη*

Το καραβι δεν ξερω καν, αν εριξε αγκυρα , αφησε μονο 4 ανθρωπους . Η τελευταια πανσεληνος του Απριλη ειχε ηδη αραξει ανοιχτα του ουρανου. Παντου ασημενιο σκοταδι. Στο σπιτι στην ακρη του βραχου, η γυναικα θα μας ευχηθηκε καληνυχτα αλλα δεν το ακουσαμε. Χασαμε και φωνη και ακοή  κοιταζοντας μεσανυχτα τη Παχια και τις Φτενες να επιπλεουν στο πελαγος.

Στην Ανάφη δε θα χρειαστείς μουσική. Δε θα θελησεις να ντυσεις με καμια μελωδια καμια στιγμή. Στην Αναφη σε συνοδευει παντου αυτο που ονομαζουν οι ποιητές (και τελικα ειναι αληθεια) ο ηχος της σιωπης. Στο ορκιζομαι, ακομα και αν δεν ορκιζομαι ποτέ.

Ισως να μη χρειαστει ουτε οχημα. Αν ξεκινησεις απο το Κλεισιδι, εκει που η Μαργαριτα εχει ενα μεγαλο μπαλκονι με λουλουδια και μυρωδικα,

και ενα γατι που σε κοιταζει με διαφορετικα ματια,

θα παρεις το μονοπατι και θα βγεις στο Κατσουνι

εκει στη μια του ακρη εχει ηδη καβαντζωσει το αλμυρικι με μια σκηνη απο το Praktiker καποιος με εντονο ιδιοκτησιακο ενστικτο (ενω δεν ηταν καν εκει να κανει τα μπανια του) . Δε μπορω αλλα θα το πω μου τη σπανε οι «εναλλακτικοι» που συμπεριφερονται ως εχοντες και κατεχοντες

Συνεχεια ειναι η Φλαμουρου, η παραλια κατω απο το σπιτι του Γιατρου, ετσι θα το δειτε γραμμενο στο χαρτη. Αρχικα υπηρχε μονοπατι που οδηγουσε σε ολες τις παραλιες αλλα με τα χρονια οι ιδιοκτητες (παλι αυτοι)  οριοθετωντας τις περιουσιες τους εκαναν ολο και δυσκολοτερη την προσβαση στη θαλασσα. Αφου τρομαξαμε αθελα μας τους λαγους και μαθαμε (εμεις οι ανθρωποι της πολης)  τι σημαινει πραγματικα «εγινε λαγος» φτασαμε στο Ρουκουνα, οπου ευτυχως , δεν υπηρχε καμια σκηνη.

Βουλιαζεις περπατωντας στη σχεδον μαυρη αμμο (η Σαντορινη ειναι διπλα)

προκαλώντας τον ηχο  που κανει η καραμελωμενη κρουστα της creème brullée οταν την σπας με το κουταλι και αιτια ειναι η υγρασια της νυχτας

Πιο περα στους Αγιους Αναργυρους δεν το επιχειρησαμε να κατεβουμε. Ηταν ηδη μια παρεα απο λουώμενους και ειναι ανοητο να στριμωχνεσαι οταν εχεις ενα ολοκληρο νησι σχεδον για παρτη σου

Η επομενη παραλια ηταν οι Πρασιες, κατω απο το μοναστηρι. Ηδη ειχαν υποπεσει στην αντιληψη μας  δημοσιευματα στο τυπο ( εδω ) περι παραχωρησης εκτασεων του μοναστηριου για ησυχαστικο τουρισμο τα οποια βεβαια σταματησαν οταν εσκασε το Βατοπαιδι…αλλα το θεαμα στην παραλια ηταν το λιγοτερο «παραξενο». Καποια χερια ειχαν κλαδευσει τα αλμυρικια για να «πεταξουν» αλλα μαλλον τα κουτσουρεψαν.

Ο βραχος του Καλάμου στο βαθος, λεγεται οτι ειναι ο δευτερος ψηλοτερος της ευρώπης μετα το Γιβραλτάρ αλλα ο κοσμος τον ξερει επειδη την κορυφή βρισκεται σκαρφαλωμενο το μοναστηρι της Παναγιας της Καλαμιώτισας.

Το μοναστηρι αυτο που πια δε λειτουργει γιατι εχει πια μετεγκατασταθει στο μισο της διαδρομης, στο νεο μοναστηρι της Ζωοδοχου Πηγης . Εκει, δύο μέρες πριν τη γιορτή στις 8 Σεπτεμβρίου, γίνεται μια πολύ ενδιαφέρουσα θρησκευτική τελετουργία. Η εικόνα της Παναγίας μεταφέρεται από τους κατοίκους ως την κορυφή του Καλάμου, στην παλαιά Μονή όπου ακολουθεί «ολονύκτια» τελετή. Η επιστροφή γίνεται το επόμενο πρωινό. Στο σαιτ της  κοινοτητας θα διαπιστωσεις αλλη μια αντιπαράθεση των κατοικων με την αρχιεπισκοπη της Θηρας  αυτη τη φορα σχετικα με το τροπο εορτασμου.

Η διαδρομη διαρκει απο 45 λεπτα εως 1 1/2 ωρα εξαρταται. Το μονοπάτι ειναι βατο προς ανηφορικο στο μεγαλυτερο μερος του εως του σημειου που παταει συριζα στο βραχο απο την πισω του μερια και εκει η αδρεναλινη κανει ενδιαφεροντα αλματα.

Τα ετοιμοροπα καγκελα μαλλον προκαλουν περισσοτερη ανησυχια ενω η πληροφορια οτι εκει γκρεμιζαν τα γερικα γαιδουρια προκαλει φοβο εκτος απο οικτο. Δεν ειναι ωρα για φιλοζωικες κραυγες, αλλα λυπει το γεγονος οτι τα καημενα ζωα που υπηρετουσαν τοσα χρονια δεν αξιζαν ουτε μια σφαιρα αλλα επρεπε να δουν με τα γερικα ματια τους το χαρο να τα περιμενει στο βαθος της χαραδρας.

στο φρυδι του βραχου η θεα εντυπωσιακη

εκεινη τη μερα μια υγρασια εμπλεκε τον οριζοντα αλλα ο αερας φουσκωνε τα πνευμονια αλλων με υπερηφανεια, αλλων με πιστη και αλλων με σκετο οξυγονο.

κατεβαινοντας επισκεφτηκαμε και το πολυσυζητημενο μοναστηρι που βρισκεται πάνω στο στενό ισθμό που χωρίζει τον κύριο όγκο του νησιού από τη χερσόνησο του Καλάμου.

Χτιστηκε στη θέση του αρχαίου ναού του Απόλλωνα Αιγλήτη (οπως αρμοζει σε καθε νεα θρησκεια) ο οποίος συνδεόταν με το άστυ με τη λιθόστρωτη Ιερά Οδό.

ενας μοναχος με ρασα οργωνε το χωραφι και γυρω του πετουσαν πανεμορφα τσαλαπετεινωειδή. Προφανως ηταν περασμα αυτων τον πολυχρωμων πουλιων που εκαναν χτυπητη αντιθεση με το κοκκινο χρωμα της γης την ωρα του σουρουπου

Μια αλλη μερα, ακολουθωντας το μονοπατι προς το Καστελι , φτανουμε  στη Παναγια στο Δοκαρι και πλαι της μια αρχαια σαρκοφαγος

εδω το Καστελι, η ορατη οχυρωση της αρχαιας πολης-κρατους των Αναφεων

ενα αγριοχορτο κρυφτηκε σε ενα αρχαιο βωμο

φρεσκια ργανη απο κοντα, γιατι αλλιως ειναι παντου. Ριγανη και φασκόμηλο σε καθε φυσημα του αερα σε τυλιγουν

μπορει τα βουνα να δειχνουν γυμνα απο ψηλα αλλα δεν ειναι ειναι, ειναι γεματα μυρωδατους θαμνους

και ενα παραξενο φυτο το λυκο, ενα ροζ διχτυ που απλωνει πανω στους θαμνους και τους σκοτωνει

για να απομεινει στο τελος μια κιτρινη φωλια σαν κανταιφι,

Στην Αναφη, υπαρχουν παντου οστεοφυλακια που μοιαζουν με μικρες εκκλησουλες και που δεν ειχα ξαναδει αλλου.

οπως αλλου δεν ειχα ξαναδει πιο ταπεινη εκκλησια απο αυτη του Αγιου Μαμμα

πως να μη δω το νησι με αλλο ματι?

Στην αλλη μερια του νησιου φυτρώνουν  υπεροπτες φοινικες, οξυθυμοι αθανατοι και αμαρτωλες φαραωσυκιες  που επιδεικνυουν τα αναψοκοκκινισμενα νεα βλασταρια τους

εκει οι σαυρες οταν δε λιαζονται ακινητες ,

διασχιζουν τον ερημο δρόμο με εντυπωσιακη ταχυτητα και κατρακυλούν γλυστρωντας στις καθετες πετρες

Τα ξεχασαμε ολα, και ας ηταν πολλα μεχρι τη μερα που ανοιξαμε το ραδιο και ηρθαν σιγα σιγα ξανα ολα πισω. Αλλα αυτο το νησι είναι πιο δυνατό.

Νωρις το πρωι σε ενα λιμανι που δεν ακουγεται σα λιμανι θελω να μεινω με τους ψαραδες να κανω υπομονη ξεμπλεκωντας τα δικτυα καθε μερα.

και ενω βρισκομαι να ξεστομιζω βαρυγδουπα λογια , μπλεκω περισσοτερο τα πραγματα σαν τα δικτυα του ψαρα. «Ιδου η ροδος ιδου και το πηδημα» λοιπον, σκεφτομαι και ας ειμαστε στην Αναφη.

Με μια επιτυχή προσπαθεια του νου αποφευγω το διλλημα, και αναπολλώ τη γευση απο την ολοφρεσκη κερυθρα που δοκιμασα το προηγουμενο βράδυ , ανεπαισθητα κερινη, να ανιστεκεται με τροπο στη γλωσσα τη στιγμη που ρουφουσα ενστικτωδως ολο το μελι απο πανω της. Ευχηθηκα μπαινοντας στο καραβι, απλα να βρεξει για να ανθισουν τα θυμαρια να κανει μελι τον Αυγουστο. Οντως εβρεξε μεσα στο Μαη. Ελπιζω να μην ηταν αργα.

*σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία οι Αργοναύτες επιστρέφοντας στη πατρίδα τους από την Κολχίδα και επιχειρώντας και νυκτερινούς πλόες έπεσαν σε καταιγίδα παρασυρόμενοι στο ανοικτό πέλαγος, όπου ναυαγοί πλέον στη θάλασσα άρχισαν να εκλιπαρούν τον θεό Απόλλωνα να τους σώσει. Ο Απόλλωνας ανταποκρινόμενος στις εκκλήσεις τους διέχυσε φως υπό μορφή κεραυνού όπότε και είδαν μπροστά τους να ξεπροβάλει από τη θάλασσα ολόκληρο νησί στο οποίο και τελικά προσέγγισαν. Εκεί εξερχόμενοι οι Αργοναύτες ανήγειραν βωμό προς τιμή του Απόλλωνα του «Αιγλήτη» και ονόμασαν το νησί Ανάφη.

Ο παραπάνω μύθος παρουσιάζει παραστατικά την φαινομενική εικόνα που προσλαμβάνει αυτός που προσεγγίζει από απόσταση ένα νησί βλέποντάς το συν το χρόνο ν΄ αναδύεται λόγω καμπυλότητας της Γης.

=

Αυτο το ταξιδι ηταν ευγενικη χορηγια φιλων. Τους ευχαριστούμε.

αλλες δυο γεματες μερες (2)

Η avenida da Liberdade, ο αγαπημένος δρόμος του Fernando Pesoa

με περίτεχνα ψηφιδωτά πεζοδρόμια και παχείς ισκιους ψηλών δέντρων

το αγαλμα του Marques de Pombal

και το Parque Eduardo VII με θερμοκηπια και φυτα από όλες τις χώρες πού πατησε ποδι πορτογάλου

Στο Centro de Arte Contemporanea Kaloustian, ο πυργος πλειμομπιλ του αρμένη μαικήνα. Στην οροφή του κάστρου απλωμένη μπουγάδα. Ενα κλεισιμο του ματιου σε ενα λαό που δε διστάζει να βγαλει τα πλυμμένα του στη φόρα : είτε προκειται για εσωρουχα,κάλτσες ή πιτζάμες.

καποιοι εκπρόσωποι

Antonio Soares, retrato de Maria Mello Breyer

Arpard Szenes, a pintar

Patrick Collins, a palhaco

Paula Rego, autoretrato

Εξαντλημένοι απο την γυμναστική του ματιου, πέρνουμε ένα τυχαίο λεωφορείο και οδηγούμαστε στην Belen ενώ δυο καλοσυνάτοι συνταξιουχοι σε ολοι τη διαδρομή μας εξηγουσαν τι βλέπαμε χτύπωντας μας στη πλάτη με τον τροπο που κανουν οι παπουδες οταν λένε «μπραβο παιδια μου». Δε θα μπορούσαμε να ευχηθούμε κάτι καλύτερο φτάνωντας. Το πάρκο των Ωκεανών για τις συναυλίες το βράδυ, τον παιχνιδιάρικο Torre de Belem, ρυθμου Μανουελ στα φόρτε του, φορτωμένος επιδεικτικά με το όραμα εξερευνητων και αυτοκρατόρων.

Δεν  είναι και λίγο να έχεις χωρήσει τη γη στη μέση και να έχεις στην κατοχή σου το ένα μισο… Ενας Calder της Coleccao Bernando εξω απο το τουρτίστικο μοναστήρι των ιερόνυμων

στην ίδια επιδεικτική λογική

Το Monumento Padrao de los Descubrimientos πλαι στη Γεφυρα της 25ης Απριλιου

πλησιάζω να δω απο κοντα οσους συντέλεσαν σε αυτό το γεγονός και οσους επιβιβαστηκαν στις γαλέρες : οι αδελφοι δε γκαμα, παπάδες, πριγκηπες κτλ κτλ

στην περατζάδα χιλιομέτρων κατα μηκους του Τάγου , μια πρόσοψη

μπαινουμε στο μουσείο ηλεκτρισμού , το πρωτο εργοστασιο ηλεκτρισμου των αρχων του προηγούμενου αιωνα με παράλληλη εκθεση εφαρμοσμένων τεχνων. Μαγνητοφωνημένες φωνές εργατών μιας αλλης εποχής αντηχόυν σε χώρους με όμορφες πια μηχανές

εχουμε απομακρυνθει πάρα πολύ αλλα δε ξερουμε που πάμε , ενα τραμ θα μας αφησει στη praca do comercio

για να ανεβούμε διαλυμένοι στη rossio

στο elevador de santa justa

buena noite/ buen dia

Museo do Chiado στο Barrio Alto

και η εγκατάσταση ο Τζακ και η Φασολια, από εναν συνονώματο καλλιτεχνη Joao που φυσικά εχει αφομοιώσει δημιουργικα τη σχέση του με το εθνικο φαγητο τη φασολάδα (feijoada)

Convento do Carmo, το μονο μη ανακαινισμενο κτηριο στη Λισαβωνα

αντι για αζουλεζος μια προσοψη trompe l’ oeil

Elevador de Santa Justa με θεα στην πολη (δια χειρος Γουσταυου Αιφελ και βοηθών)

Barrio Alto και εκτος απο το κιτρινο αυτο το ροζ ειναι επισης αγαπημενο τους χρωμα (και δε θα διαφωνησω)

σε γειτονιές εσωστρεφείς, μια υπεργηρη κυρία πετάει μουλιασμένο ψωμί στα περιστέρια. Αφηνουν σε πολλες γειτονιές ακομα και στις μεγάλες πόλεις τα σκουπίδια τους σε σακούλες έξω απο την πόρτα τους.

αλλα για αυτον τουλαχιστον δεν εχει σημασια γιατι η Ριτα ειναι ενα λουλουδι

ενω αλλοι επιχειρουν μια μεικτη τεχνική σε εναν τοιχο

αυτες οι αποκριατικες κορδελες εχουν ξεμεινει σε πολλες γειτονιες κρεμασμενες, να γιορτασουν εναν απο τους πολλους αγιους που για κάτι εχουν αναλαβει να βαλουν το χερι τους

Λοφος της Estrella και ενα θεοπαλαβο κτηριο μου κλεινει το ματι. Στην Λισαβωνα αν σας πει καποιος οτι ειναι ποδηλατης ή θα ειναι ψευτης ή θα ειναι δεινοτατος στο αθλημα. Εχει παντου ανηφορες.

πινουμε καφε στο Parque de Principe Real κατω απο μια υπεραιωνοβια σεκογια γιατι δεν προλαβαμε μια θεση διπλα σε μια πελωρια μανωλια. Στα παρκα η φυση οργιαζει. Οι εξερευνητες μπαινοντας στα καραβια τους πηραν σπορους απο τα παντα. Και πηγαν παντου : και στην Αφρική και στις Ινδιες και στη Βραζιλια και στο ΜΑκάο.

Αλλα εβαλαν λοιπον στο φαγητο τους (κοριανδρο, κανελα) αλλα σε διαφορους  Jardinες Botanicoς (οπως αυτον της escuela politecnica) που ειναι πολυ επιμορφωτικοι και τα τεραστια δεντρα φορουν καρτελακια σαν συνεδροι.

Επειτα παλι βολτες χωρις χαρτη, μεσημερι , ο ηλιος να κολακευει τα κτηρια στο Rato

Μετα Parlamiento, και στο jardin do Estrella εχω μαθει απειρα πια για κακτους και φοινικες.

[1]

[3]