τυχαιο;δενομιζω

καποιες μερες βλεπω την πολυοροφη πολυκατοικια να εχει αραξει στο τελος της οδου Καναδα. ξερω τοτε οι προσωρινοι της ενοικοι εχουν χυθει απροσεκτα στη παλια πολη σαν ενα φλυτζανι καφε

τα φαγητα εχουν γευση κολιανδρο και κυμινο. αυτη τη μυρωδια με την οποια εχω εγκεφαλικη σχεση σχεδον υπαρξιακη γιατι καθε φορα που την αισθανομαι οι κορες των ματιων μου διαστελλονται και μαζι και η επιθυμια να θυμηθω εκεινο που εχω πια ξεχασει

στα κουδουνια τουρκικα ονοματα. στους 95 ενας παραγωγος σπερνει αναμεσα στις jazz μουσικες αγνωστες λεξεις

στη γειτονια, βιβλικες μορφες  καθονται ως αργα το βραδυ στα στενα πεζοδρομια με ενα μπουκαλι μπυρα που δε τελειωνει ποτε και με ενα τσιγαρο με ετοιμοροπη καυτρα, σαν σημεια στιξης στη μακροπεριοδο προταση που ειναι ο δρομος μας

οι γατες στεκονται αναμεσα τους σαν τις οξειες , τις δασειες και τις περισπωμενες

ο Σωτηρακης ειναι του σπιτιου. εχει τα ιδια χρωματα με τη γατα της μιστουνου, ευγενικο χαρακτηρα και επιμονο νιαουρισμα . το ονομα το δωσαμε εμεις. ειχαμε σκεφτει επισης το Σταυρος ή το Αργυρης. παντως οχι Φελιξ.

μενουμε στον εβραικο μαχαλα. στο πατωμα , γραφει 1912 ή 1914 στα εβραικα δε θυμαμαι καλά το κοιταξα στη wikipedia. ειναι δυνατο  ενα σπιτι που εζησε την αγωνια της φυγης ή του διωγμου να ειναι ενα απλο σπιτι με εισοδο στολισμενη με κοχυλια που φωτογραφιζουν οι τουριστες;

i should have known better. for several reasons it was not the perfect timing

απο το σπιτι δε βλεπω θαλασσα. βλεπω τα τειχη της πολης, ενα μιναρε και πολλα αλλα αλλά οχι τη θαλασσα. ισως να ηταν αδικο να βλεπω θαλασσα.  αυτη την εποχή  εχω την εντυπωση οτι για να μη παθουμε καταθλιψη πρεπει να κοιταμε ψηλα . οχι μπροστα. μπροστα ειναι σκοταδι και ενας λασπερος λακκος ή μια βαθια χαραδρα

Aκούω→ Ohtu Ilu ← των Tuule Kann / Jaak Sooaar από την Estonia

χ

επιτελους νοιωθω ενα μυλο στο κεφαλι μου. σκεψεις και εικονες πεφτουν βροχηδον, καταρρακτωδως και εγω να μη μπορω να τις συγκρατησω. ουτε να γραψω γιατι δεν εχω τις λεξεις, ουτε  να φτιαξω κατι, προσπαθησα.  μιλαω περισσοτερο τελευταια . αφηγουμαι. αλλα θελω να βλεπω και να με βλεπουν, να χρησιμοποιω τα χερια  γιατι δεν το εχω ακριβως. αυτος ο μυλος στο κεφαλι μου με ταραζει. σαν να κανω μετακομιση , σαν να καιω συνεχως τα κεικ, σαν να χτυπανε ολα τα τηλεφωνα μαζι σε ενα μεγαλο αδειονο γραφειο

κι ομως τελικα ειναι μονο εικονες

ισως αν ειχα μια μικρη βιντεοκαμερα, χωρις λογια θα εδειχνα απλα τι εννοω . προβατακια με τον λωρο να κρεμεται ακομα απο τον αφαλο τους χοροπηδουν στην ακρη του δρομου, αναβαθμιδες με γιγαντιαια λαχανα που μπορει να κρυβουν στα φυλλα τους μωρα, τον παππου  πανω στο γαιδαρο και να εχει πανιά αντι για σαμαρι και τον σκυλο δεμενο με σκοινι, μια παρεα ανεμογεννητριες στο αιολικο τους παρκο και τα βουνα της Ικαριας στο βαθος- οταν εχει ηλιο και νοτιά- αλλα τοτε βλεπεις τα παντα μεχρι  τα βραχια του Αζαλά

και εκεινη η μουσικη κουρελου?

στο βουβο τοπιο, τερμα θεου αρχη αλλαχ

γεματο στροφες που παλευουν για μια συχνοτητα . δεξιες στροφες και πιάνω ραδιο τουρκια με αμανεδες και τη βαρια προφορα μιας Τζεμιλέ και αριστερες ξανά δευτερο προγραμμα. αλλα ειναι τοσο αποτομες οι στροφες που ουτε μισο λεπτο δε κραταει η μια φωνη αρχιζει η αλλη, σαν εγω και ο αλλος, μια Τουρκια και μια νοτια Δανια, σα βοτκα ρεντμπουλ και τσιγαρο και βουτια στη θαλασσα και καταμεσημερο. ναι καπως ετσι.

PA154076

η πολη και οι αλλοι

οι πολεις μεγαλωνουν οπως και εμεις : ενηλικιωνονται, αναπολουν το παρελθον,

palau

τα σκανε σε σε αισθητικους

pompeufabre

και γυμναστηρια για να γινουν ομορφες,

ponte

κλεινονται στον εαυτο τους, το ριχνουν στο ποτο ή στα ψωνια,

P7073489

κανουν πως δε ξερουν, ανοιγονται, περνουν κλιμακτηριο,

feria

παλιμπαιδιζουν. Γερνουν οπως και εμεις.

lavieenrose

Κοριτσια και αγορια καθονται οκλαδον κατω στις πλατειες με κουτακια cerveza- beer απο Πακιστανους πωλητες. Στριβουν τσιγαρα και εχουν το νου τους στις περιπολιες.

P7073454

Στα κεφαλια τους κομμωση που βγηκε απο κοινωνιες αζτεκων και στο δερμα τους αναρριχονται τατουαζ σαν τον κισσο στις μαντρες.

Καταστηματα ειδικευονται σε τηλεκαρτες για ενα συγκεκριμενο μερος του πλανητη. Μερικα σεντς ισοδυναμουν με ενα μου λειπεις, φιλησε μου τα παιδ…

4pavos

Με ονειρα απο αλλου και χωρις χαρτια σπρωχνουν τη γυαλινη πορτα καλυμενη με πολυχρωμες διαφημισεις για να ακουγονται καλυτερα κλεισμενοι σε ενα θαλαμο

llaveros

Οι φοιτητες δε θελουν να φυγουν, σκηνοθετουν στιγμες ευτυχιας  στα μνημεια, γελωντας με προφορα και ασυνταξιες

improvisamos

γεμιζουν τοιχους μικροσκοπικων διαμερισματων με μηνυματα

P7073444

και φυλανε σε ενα ραφι ενα μπουκαλι νερο απο τη Canalets που τους υποσχεται οτι θα γυρισουν

Οι δρομοι μυριζουν ουρα, οι αστεγοι δε μυριζουν τιποτα, κουκουλωνουν τις μυρωδιες με αλκοολ, το κεφαλι τους με χαρτοκουτα.

masdetalles

Ανοιχτοχρωμοι βορειοευρωπαιοι σε αναζητηση ηλιου, ζεστης και θαλασσας

nopaseu

μετεδωσαν τον ποδηλατικο ιο που εξαπλωθηκε ραγδαια στους γηγενεις που δε διεθεταν αντισωματα

bici

Η θρυλικη  Barça δε χρειαστηκε κανενα κυπελλο για να πολλαπλασιασει την παρουσια της

barca

η blaugrana παντα ανεμιζε στα καταλανικα μπαλκονια

barca (2)

και τα παιδια κλωτσουν τις μπαλες ως αργα τα καλοκαιρινα βραδυα στις γειτονιες οπου δε νυχτωνει αλλα ουτε δροσιζει.

Εξω απο το Macba οι φυλες των skaters επικοινωνουν στον αερα

P7103704

ενω μεσα οι επισκεπτες χαζευουν το τοτεμ ενος αδιαμφισβητητου θεου

contemplacion

Διαβολικες φιγουρες σε υπαιθριο παγκο μου κανουν εντυπωση μια μερα πριν παρω τα βουνα

munecasdiablocas

εντινοντας ακομα περισσοτερο την ταση να χανω την εισοδο

entrada

και την εξοδο

salida

Divo Giulio- το ΄χει το ονομα

Η μουσική πεφτει αψογα σαν ενα καλοραμμενο ιταλικο κουστουμι. Τα πλανα αλληλοδιαδεχονται σαν πασες  ιταλου πασαδορου. Συνειδητοποιω οτι αυτο που θεωρουσα  ληψεις a la Tarantino οφειλονται μαλλον σε μια αισθητική της Mαφιας.

Δεκεμβρης .  Επι της Ακαδημιας σε ολη τη διαρκεια των γιορτων κλουβες των ΜΑΤ. Εμεις ως αρτι αφιχ8εντες επαρχιωτες αναζητουμε τα σημαδια απο αυτα που ειχαμε δει στην τηλεοραση τις προηγουμενες μερες. Ο καλος δημαρχος ειχε μεριμνησει σχεδον για ολα. Ο αερας ομως μυριζε πιπερι. Σαν φρεσκοτριμμενο με το μυλο πανω σε ενα πιατο αχνιστα gnocchi.

Στη μικρη αιθουσα του Οπερα, στριμωχθηκαμε στο σκοταδι. Στο διαλλειμα σκεπτομουν τα πλανα. Που και που ξεφευγα και το ματι μου επεφτε πανω στις ιδιαιτερα κομψες τσαντες και παπουτσια μερικων κυριων. Ιταλιδες ? Ειχα παρατηρησει οτι στη διαρκεια της ταινιας ακουγονταν γελια σε μερικες αμεταφραστες σκηνες.

ildivo0

Το El Divo πραγματευεται τη ζωη του Τζουλιο Αντρεοτι . Αμφιλεγομενη ηγετικη μορφη σημαδεψε την  μεταπολεμικη ιταλικη πολιτικη σκηνη. Φερει στην πλατη του (στην καμπουρα του) σκανδαλα, καταδικες , αθωωσεις, απαλαγες απο κατηγοριες. Διπλα του η Μαφια , η Εκκλησια, η Operazione Gladio, η γυναικα του. Οι σκεψεις του , το πολυτιμο αρχειο.

Ο Τζουλιο Αντρεοτι  για ολους ειχε ντοκουμεντα . Ο Τζουλιο Αντρεοτι εκανε αρκετες βουτιες με τη γλωσσα του στο μυαλο του πριν μιλησει. Οταν αποφασιζε να ανοιξει το στομα του τα λογια του ηταν λακωνικα. Καμια φορα δε χρειαζοταν καν. Οσοι τον γνωριζαν μπορουσαν απλα να ερμηνευσουν το τροπο που κινουσε τα χερια του.

Μια ταινια βαθια πολιτική  για την καυστικη ματια στην εξουσια και στους θεραπωντες της . Η αγαπημενη μου για την φετινη χρονια. Για τη θεικη στιγμη με το σκειτ που διασχιζει την αιθουσα. Για την ομολογια a la confezione. Και τον θεικο υπουργο Οικονομικων.

Σκηνοθεσια: Paolo Sorrentino

Τζουλιο Αντρεοτι: Toni Servillo (αψογος)

Soundtracks list  {[ ]} & original music : Teho Teardo
trailer {[ ]}

Σας παραπεμπω στην παρουσιαση του zamuc που ομως γινεται και βλεπει Μια ταινια την ημερα

ΜΗ ΦΕΥΓΕΤΕ εχω στα decks το τραγουδι των credits

υπαρχει παντα κατι που αφηνουμε φευγοντας

gkremizo

Το αποφασισαν τα αδελφια, ενα καλοκαιρι που ηταν στην Αθήνα, να δωσουν το σπιτι με το οικοπεδο αντιπαροχή για να κτιστεί πολυκατοικία.

Ο παππούς που είχε μεινει μόνος μετά το θανατο της γιαγιάς περασε τα τελευταια χρονια της ζωής του φιλοξενούμενος αρχικά στα σπίτια των παιδιών του αλλα γρήγορα η υγεία του επιδεινώθηκε και μπήκε σε οικο ευγηρίας.  Με αλλους ηλικιωμένους να κάνει παρέα. Ακόμα πιο γρηγορα όμως βαρέθηκε τις ανιαρές κουβεντες των γερόντων και έφυγε να συναντησει ξανά τη σύντροφο της ζωής του.

Πήγαν να μαζέψουν τα πραγματα. Μόνο κατι παλιά επιπλα και οικογενειακά κειμήλια πήραν τελικά. Τα υπόλοιπα τα αφησαν εκεί.

Οταν μπηκα στο σπιτι , ειχαν αφησει το κρεββατι , τα καδρα με τα τοπία , τις βουαλαζ ξεθωριασμένες κουρτίνες  που κρέμονταν στα παράθυρα . Στην κουζίνα υπηρχε ακόμα το τραπέζι με μουσαμαδένιο τραπεζομάντηλο. Πιατικά στα ντουλαπια. Το ποτηρι του παππου. Εκεινο που έπινε το πρωί το γαλα του με το παξιμαδι  ? Εκεινο που φυλαγε τα δοντια του?

Εκλεισα και εγω την πορτα και το παρεδωσα το κλειδί πισω στο γραφείο. Ενημερωσα οτι χρειαζοταν να πετάξουμε καποια πραγματα. Παλιατζουρες.

Μετα ανέλαβε το συνεργειο κατεδάφισης. Δε ξερω τι εκαναν. Μπορει να εβαλαν τη μπουλντόζα κατευθειαν, και αναμεσα στα γκρεμισματα να τσακισαν το τραπεζι της κουζινας , τα καδρα , το κρεββάτι.

09-02-08_10591

Εμεινε μια τρυπα αναμεσα στα σπιτια. Η κουφαλα μετα την εξαγωγή φρονιμίτη. Θα επουλωθεί.

Ομως, στο ντουλαπι της κουζινας ειναι ακομα εκει και περιμενει, σε πεισμα των καιρων, της μπουλντοζας και του παλιατζή, το ποτηρι που φυλαγε ο παππους τα δοντια του. Ο παππους πεθανε αλλα το ποτηρι του ειναι ακομα εκεί.

09-02-08_1100

οι λέξεις και ο Αλέξης (που τον λενε Πέρυ)

Μαζι μιλαμε λεξεις, για λέξεις, με λέξεις.

222Μπαινοβγαινουμε σε δωματια και ανοιγουμε διαπλατα πορτες και παραθυρα. Γινεται ρεύμα , αλλά καθόμαστε ανάμεσα και δε φοβόμαστε μη κρυώσουμε. Περιμένουμε τη λέξη που θα μας βαρέσει κατακουτελα. Οι λέξεις ηχούν δυνατά και προκαλουν ευχαριστηση. Την ευχαριστηση που νοιωθει κανεις αναμεσα στα δαχτυλα οταν φοραει σαγιοναρες. Οταν μια γατα περπατάει πανω στην πλατη του. Οταν βυθιζει τις πατουσες στην αμμο. Οταν δεν αφηνει μια πληγη να κλεισει. Πρωτογονη και σπανια. Συνέχεια