απειλη (συνεχεια απο ενα αλλο μπλογκ και μια αλλη συζητηση)

πριν ενα χρονο και λιγο περισσοτερο.

χωρις να πολυσκεφτεις τον προορισμο. ξεκινας με το αυτοκινητο, απο την αθηνα, και οταν φτανεις στην κορυφη του λοφου πλησιαζοντας το μικρο λιμανι βλεπεις οτι μαλλον εχασες το καραβι που σε περναει απεναντι. και εχεις αλλη μιαν ωρα καιρο να δεις το μερος στην ακρη του τοπου που ζεις, αποκομμενο απο βουες ανθρωπων και μηχανων. ησυχια μεσημεριου.

το καραβι που θα ερθει ειναι αδειο. σχεδον αδειο. μεσα αυγουστου. μετά τον δεκαπενταυγουστο.

φτανεις στο απεναντι λιμανι, με ξενοδοχεια της δεκαετιας του 80 και οικογενειες να παραθεριζουν και παιδια με κουβαδακια, πλαστικα πολυχρωμα σωσιβια και τις γιαγιαδες να τα ακολουθουν απο μακρια με το βλεμμα τους.

και εσυ συνεχιζεις, περνας χαμηλους λοφους, ο ενας μπλεκεται μεσα στον αλλο και περα η θαλασσα

και πανω οι ψηλες κορυφες στεφανωμενες με αιολικες γεννητριες, ψηλες, ασπρες και αεικινητες.

εχει ανεμο και χαμηλη βλαστηση που πανε μαζι. θαμνους. πετρες. και εσυ συνεχιζεις.

κατι χωρια στη μεση αυτων των ογκων, σπιτια δηλαδη αριστερα και δεξια του δρομου.  καφενειο και μπακαλικο η αυλη του σπιτιου. δεν ειναι φτιαγμενος αυτος ο τοπος για τουριστες. οτι εφτιαξε ο θεος το εφτιαξε για ολα τα πλασματα.

οπως το ποταμι πλαι στο δρομο. μεσημερι.

και συνεχιζεις. και φτανεις αργα το απογευμα, με εκεινο το φως που ξεθωριαζει ο δυνατος ανεμος. μια τεραστια παραλια χωρις κοσμο. ολοι προφυλαγμενοι στις οχθες του ποταμου (ενος αλλου) κατω απο τα πλατανια. πολλοι με σκηνες και ενα κακο νεο στον αερα. στη μεση της παραλιας προκλητικά στη μεση, προκλητικά κοντά, καποιος εχει κανει αντιβαρο με βαρια κουτσουρα και πετρες.

το βραδυ η σκηνη θα φτανει μεχρι το προσωπο σου και η αμμος θα μπαινει απο τις ραφες, ο εκκωφαντικος ηχος της θαλασσας απο παντου. αποκοιμασαι μαλλον απο εξαντληση. ο ηχος αυτος ειναι πιο μεγαλος απο τη νυχτα. το πρωι το παιδι εχει χαθει και εσυ φευγεις.

και συνεχιζεις. οπου συναντας ανθρωπους σου μιλουν για το ιδιο.

και φτανεις σε ενα αλλο ανοιγμα της γης

προφυλαγμενος απο τον δυνατο αερα απο δυο βραχους που κλεινουν σαν παρενθεση την μικρη παραλια. ο αερας ειναι ομως εκει, ακουμπα σαν αορατος γιγαντας στις σκηνες μας.

δεν παιζεις με τη θαλασσα.

ομως

ακολουθωντας το ποταμι (ενα αλλο παλι) που καταληγει στην θαλασσα φτανεις εδω

και βαζεις το κεφαλι στο παγωμενο νερο και σκεφτεσαι τιποτα καλυτερο.

δεν παιζεις με τη θαλασσα. ξεκινας και παλι.

αγριος τοπος. αγρια ζωα

το καβο ντορο με συννεφια ειναι ακομα πιο αποκοσμο

στην ακρη του ενα ενθυμιο ενος ναυαγιου. απολυτο μερος.

φευγεις. τοτε ή μιαν αλλη μερα. δε θυμαμαι πια καλά. μεσα απο χωματοδρομους και ηπιες στροφες μεσα απο δαση και διπλα σε γκρεμους.

το απολυτο κοκκινο. βατομουρα και συκομουριες παντου. αυτη την γευση δε θα την ξεχασω ποτε. ουτε το χρωμα.

και το καστελο ροσο

ποσο προσπελασιμο μπορει να ειναι? τα δεντρα δεν μεγαλωνουν κατακορυφα και εσυ περπατας σκυφτά. μετά απο μερες αρχιζεις και καταλαβαινεις. πιο δυνατος απο τους ανθρωπους.

και συνεχιζεις

ποσο να παιξεις με τη θαλασσα? εχεις καταλαβει κοιμασαι πια με τα ποδια στον ηλιο και το κεφαλι στη σκια και ακους τα κυματα. ηρεμησες.

συνεχιζεις για αλλου

αλλος προσανατολισμος.

βρισκεις το ιδανικο μερος για να επιστρεψεις το βραδυ. και δεν φανταζεσαι οτι εδω μετα το απογευμα ο καιρος θα αγριευσει αποτομα. η αλλη παρεα θα κοιμηθει μεσα στο βανακι και εσυ θα περιμενεις για αλλη μια φορα να εξαντληθεις και να μην ακους.

την αλλη μερα ανακαλυπτεις ενα απανεμο μερος . ακριβως διπλα.

ησυχα πια. ο καιρος αλλαζει. οταν φευγεις ανεβαινει η θερμοκρασια και πεφτουν οι ανεμοι. τυχαινει.

μεσα στο χειμωνα συνειδητοποιεις οτι δεν θες να ακους τον αερα τη νυχτα. δεν τον αντεχεις να απειλει τη νυχτα σου. ειναι πολυ πιο δυνατος απο αυτο που ειχες ζησει στην πολη σου. στις διακοπουλες σου, στα ταξιδακια σου. σχεδον φοβασαι.

και ξερεις ποσο αποφευγεις τον φοβο. ο φοβος σου ειναι ο ιδιος. απλως πηρε αλλη μια μορφή.

υγ: χθες βραδυ εφυγε ενας απο τους δασκαλους μου. μια απο τις διαφωνιες μας ηταν ο φοβος. εκανε κινηματογραφο. καλο ταξιδι.

Advertisements

η δυναμη της σκεψης, ο νομος των πιθανοτητων και η σεισμικη δραστηριοτητα (ή με την αναποδη σειρα)

χθες σκεφτομουν τη Σαντορινη, για την ακριβεια θυμομουν τις παραλιες χωρις κοσμο και ξαπλωστρες, χωρις παρτυ με μοχιτο απο ραδιοφωνικους σταθμους,

P5271761

θυμηθηκα και εκεινη την απομονωμενη, αλλα με θεα την Kοκκινη, παραλια

P5281769

με το στρωμα απο φυκια που γουβιαζει απροβλεπτα

P5281770

αλλα τοσο «ευχαριστο»που νοιωθεις comme chez toi

P5281772

θυμηθηκα τη θεα στην Οια απο το Φηροστεφανι , μια μερα που ξεκινησαμε ενα περιπατο που δε φυσουσε αερας να μας πεταξει στα νερα της Καλδερας (πλεον μετά του τοξικου ναυαγιου του sea diamond)

P5141647

μια διαδρομη ανοιξιατικη, με κατακοκκινες πετρες (το «πορωδες» πορι που χρησιμοποιουσαν στις πορτες)

P5141653

και κατακοκκινες παπαρουνες

P5141654

ο Προφητης Ηλιας βρισκεται ακριβως στη μεση με θεα τις Καμενες και τον ηλιο να τονιζει τα καπριτσια του νερου

P5141714

οσο το κοιταζεις τοσο πιο πολυ θες να πεσεις μεσα προς αναζητηση της χαμενης Ατλαντιδας

P5141715

P5141716

υπαρχει ομως και αλλη μια εκκλησουλα που ακροβατει στο τοπιο

P5141681

P5141660

P5141663

Θυμαμαι την αισθηση να περπατας στις ελαφριες πετρες του νησιου, συνθλιβοντας εκκατομυρια απο αυτες, προκαλλοντας εναν υποκωφο ηχο οποιο με αυτου του βαδισματος στο χιονι( που πιο πολυ τον νοιωθεις παρα τον ακους)

P5141693

P5141697

οι βραχοι -οπου υπαρχουν -ειναι μνημιωδεις και εγω δε διστασα να παρω λιγο απο τη δοξα τους (και τη σκια τους)

P5141707

προσεγγιζοντας την Οια, η αναποδη θεα προς τα Φηρά

P5141706

εδω στην Οια, μια ακαταλληλη ωρα που ο ηλιος αστραφτει και το λευκο θαμπωνει.

– – – –

χθες το βραδυ στις 23:37 σε ενα αλλο νησι νοιωσαμε το σεισμο. Μεγέθους 5,1 της Κλίμακας Ρίχτερ που σημειώθηκε  στον θαλάσσιο χώρο βορειοανατολικά της Σαντορίνης.

Δεν ειναι τυχαιο που  οι ενεργιακα φορτισμενοι τοποι προκαλλουν εντονες συγκινησεις

καλο σαββατοκυριακο

i want to picture you my sweet nothing

οπως σου είπα ακομα ξυπναω νωρις, αλλα μ’αρεσει και ας τσουζουν τα ματια μου. μ’αρεσει να ακουω την πρωινη δροσια ακατοικητη απο βιαστικα φασαριοζικα νεανικά δικυκλα  και δυσκινητες νταλικες φορτωμενες ξεσκεπαστα εμφιαλωμενα νερα. μ’αρεσει να κοιταζω τα χρωματα και εχω μεινει εκει να κοιταζω μονο τα χρωματα. καθε φορα λεω να γραψω αλλα δε μου βγαινουν οι λεξεις. εχουν σκαλωσει στη παρωνυχιδα του δεικτη μου.

P5303151

οι λεξεις των αλλων ομως με χορταινουν τα λαμπερα μεσημερια  : η ραγδαια επιδεινωση του θαναση χειμωνα  το fusil de chasse του Yasushi Inoué  και το Μπονσαι του Αλεχαντρο Σαμπρα

αλλες φορες απλα το ξασπρισμενο παιχνιδι των βραχων

P5253076

ιδιατερα οταν εχω εξασφαλισει την πολυτελεια της απομονωσης

P5253077

γενικα ομως αποφευγω τον ηλιο πηγαινω για μπανιο τις περισσοτερς φορες αργα οταν ειναι αδειες οι παραλιες  αν εξαιρεσω το κιτρινο ροδο του τεξας

P5303166

γιατι εκεινες τις ωρες , που ο ηλιος κουρνιαζει αριστερα στα βραχια

P5303165

οι τουριστες δειπνουν ή ενυδατώνονται ή εκκρυουν χυμους σε κατασπρα σεντονια ξενοδοχειου. Η ήδη περιφερουν μια υπεροπτικη ευτυχια στα δρομακια επιδεικνυοντας ενα φανταχτερο κοκκινισμά που κανει ακομα πιο λαμπρο το χαμογελό τους.

Το βραδυ δεν εχω πολλα να κανω , εχω ομως πολλα περισσοτερα να δω σε αυτο το μυρμιγκιασμα φυλών και ηλικιων: παιδιων που δεν εχουν τελειωσει το σχολειο και υπολογιζουν το ξυλακι φραουλα φυστικι που κρατουν στα χερια τους στα παγωτα που εχουν φαει μεχρι στιγμης , κοριτσιων με υπερμηκη μαλλια και κοντα σορτς και τη θυληκοτητα  να ηχει οπως το σκουλαρικι στα δοντια, αγοριων να καβαλουν ποδηλατα, μηχανές με χαλασμενα φλας και κρεμουν με χαρη το αχαρο μπόι τους οταν ειδοποιουν με το χερι οτι θελουν να στριψουν καθως και ολων των πιθανων αθροισματων των προηγουμενων ηλικιων που υποστηριζουν τον ερωτα τους πιασμενοι χερι-χερι

τις εναλλακτικες βραδυες εσωστρεφιας ή μπαλκονιας μαζωξης κοιταζω τις Γαιτο -μορφες σκιες του καμπαναριου . 4 καραφλοι κυριοι , οπρωτος μου θυμιζει το Λενιν ο δευτερος και ο τριτος κουστουμαρισμενους ληστες απο μικυ μαους.τους κοιτω αλλα δεν εχουμε συστηθει ακομα και εχει μπει πια καλοκαιρι.

P5293134

στη πορταρα ακομα δε προσγειωθηκε κανεις ιπταμενος δισκος.

P5293132

Ενα σαββατοκύριακο (σαν όλα τα αλλα?)

Μεσα στον υπνο μου ακουγα αυτο το διακριτικο βουητό που κανει ο βοριας ωσπου να βρει σε μαντρες, σε πορτες , σε πατζουρια. Στα δικά μας πατζουρια. 

Το παραθυρο στο καθιστικο φιλτραρε το φως της ημερας με ενα μοναδικό τροπο. Η συνεχομενη αμμοβολή με επικαλλυψη αλμυρας των προηγουμενων ημερων ειχε προσδωσει στα τζάμια μια αδιαφανη οψη, θετωντας αυτοματως μια προκληση στους κατασκευαστες υγρών καθαριστικών.

Οσο ετοιμαζοταν ο καφες, ανοιξα τον υπολογιστή, εβαλα FIP και συνδεθηκα στο ΜΕΤΕΟ . Κινηση καθοριστική για τη ληψη κρισιμων αποφασεων: Πού 8α κολυμπήσουμε σήμερα?  Αφου πληροφορηθηκαμε την κατευθυνση του αερα, αποφασισαμε παρολα να δουμε πως θα ειναι και εκει.

στην επονομαζομενη Χαβάι δε περιμεναμε κατι διαφορετικό

 Στην Πλακα ήταν λιγο καλύτερα εφοσον τα μεγαλα συννεφα δεν παιζαν κρυφτό (δημιουργώντας μοναδικές εικόνες που ξυπνουσαν τον γιαπωνεζο μεσα μου) Συνέχεια

κατευθυνομενοι νοτια (μερος 2ο)

Ο χρονος ουτως ή αλλως ξεφευγει απο τη χουφτα μας οπως η άμμος. Καθυστερησα αρκετα μπροστα σε ενα λογικά ευκολο ερωτημα : κλειστα παπουτσια ή ορειβατικά σανδαλια με καλτσα? Ειχε περασει το μεσημερι , εκανε ζεστη και επελεξα το δευτερο , κρυβωντας ενα ζευγαρι πορτοκαλι καλτσες στη τσαντα μου..

Απο τον Πανερμο και τις παρακειμενες παραλιες που αποδειχθηκαν ‘παντερμες’ αποφασισαμε να κινηθουμε ακομα πιο νοτια …και λιγο ανατολικα. Στο δρομο για Καλαντό, στη στροφή για Σπεδό, περασαμε μπροστά απο καποιον Φαραω που εχει στάνες ή καποιον βοσκό που εχει τρελα με τον Φαραώ.

Κατεβηκαμε απο το αυτοκινητο (εβαλα τις καλτσες μου) και αντικρισαμε τη θαλασσα στο βαθος, πολυ βαθος ομως. Αναμεσα, οχι χωματα και αγκαθια οπως με ειχαν προειδοποιησει αλλα ΒΡΑΧΙΑ με μερικα χωματα και αγκαθια. Αιτςςςςςςςςς

Ουχχχχχχχχχ

-Παπαστρουφ ειναι μακρια ακόμα?

Αιτςςςςςςςςς

Βαχχχχχχχχχ

-Παπαστρουφ φτανουμε ?

Να κοιτα! Απεναντι μας στο βαθος μια μυτη θαλασσας φωλιαζε αναμεσα στη πλαγιά και καμια πενηνταρια κατασπροι γλαροι, ελυναν τις διαφωνιες τους μεγαλοφωνως πανω στη σκουροχρωμη αμμο. Ο ηλιος εφτανε ισα ισα εκει που εσκαγε σιγανα το κυμα .

Πεσαμε κατευθειαν σε πρασινα …θωλα νερά . Η αγνοια μου εκανε αντιλαλο στη πλαγιά.

Η θαλασσα δε μου φανηκε καθαρή  και εβλεπα το αντηλιακό να διαλυεται στο νερο σε καθε μου βημα. Η επιφωτηση , ευτυχως, μου ηρθε αμεσα . Στις δυο ακρες της παραλιας αναβλυζει γλυκο νερο που χυνεται στη θαλασσα αλλαζοντας τη συσταση της και τη θερμοκρασια της.

Το νερο ηταν απιστευτα ζεστο στην επιφανεια του και κρυσταλινο πιο βαθια. Απο την σπηλια της Ρινας, ακουγα τα πουλακια που ειχαν φωλιασει στην εισοδό της . Εκανα ασκησεις θαρρους για να προχωρησψω αλλα συνετιστηκα οταν φανταστικα νυχτεριδες να πετουν πανω απο το κεφαλι μου και ετσι δε συνεχισα. Λαθος μου?

Χαζολογισα για αρκετη ωρα σαν αφροψαρο στο νερο, χωρις καμια περιτη κινηση, με πονουσαν οι αστραγαλοι απο την καταβαση.

Προφυλαγμενοι στον μικρο ορμο δε βλεπαμε ουτε καν την κορυφη του λοφου. Στη θαλασσα δε βλεπαμε κανεναν μεχρι που πλησιασε ενα καικάκι που αλλαξε ροτα μολις μας προσεξε καλυτερα. Μηνα Μαιο και αρχες Ιουνη, ειναι αληθεια, οτι κακομαθαινουμε και θελουμε παραλιες πριβέ και αμμο απατητη και νερα παγωμενα…

με αγαπη ενα δωρακι για μια παραλια με ‘υψηλο συντελεστη δυσκολιας’ αφιερωμενο στη j-t-t που ειχε τα γεννεθλια της το Σαββατο. Φτου να μη σε ματιασω ;-)))

framic, τα ξασπρισμενα κοχυλια που βρισκαμε στο δασος ζουν πανω στα δεντρα!

δύο βιβλία και δύο φωτογραφιες

Το Σαββατοκυριακο κολυμπουσα σε πελαγη λεξεων και χανόμουν (τι περιεργο!) στα δεδαλωδη μονοπατια της ιστοριας μας.  Μια βουτιά στο Βυζαντιο, ενα μακροβούτι στο Αγιο Ορος . Στεγνωνω στη σκια των επισοδιων των Βαλκανικων πολεμων … Αναμεσα δροσερές βουτιες σε ελληνικές (Ωω!) .

Απο το μ.Χ του Βασιλη Αλεξακη- του οποιου εχω μια αδυναμια για τη σχεση του με τις γλωσσες- κολυμπησα απεναντι (κολυμπω ακομη ) μεχρι το Τι ζητουν οι βάρβαροι του Δημοσθενη Κουρτοβικ . 

Το μεταφερω για την ευτυχή συγκυρια να διαβασω συνεχομενα δυο βιβλια που μου κρατουν το ενδιαφερον οχι μονο για τις αφηγηματικες τους αρετες αλλα και για τη δοση ιστοριας που ενσταλλαζουν στη πλοκή.

Και κυριως για εκεινο το ανατριχιαστικο σκρτατς με το νυχι που γινεται οταν ακριβως ξυνουμε αυτο που καθεται πανω μας λογω συγχρωτισμού , συνηθειας κτλ κτλ…

Οταν ο κόσμος έχει χάσει τη μνήμη του, όποιος παριστάνει πως θυμάται γίνεται δεκτός σαν προφήτης.   Εδώ

Ο χριστιανισμός, αγαπητέ μου φίλε, δεν συνεχίζει την αρχαιότητα, απλά την ακολουθεί όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα. Η θεολογία αναιρεί τη φιλοσοφία. Η πρώτη απαντά σε όλα, ενώ η δεύτερη ξέρει κυρίως να ρωτά  Εδω

 ΥΓ. Τελικά τιποτα δεν ειναι τυχαιο, διαβαζω οτι ο Δ.Κ. εχει μεταφρασει 62 βιβλία ολων των ειδών απο οκτω ξένες γλωσσες

αναζητωντας στη Δονουσα 5 αληθειες και 2 ψεματα…

Ενα tailor-made παιχνιδι με προτροπη της φιλης phd . Εντυπωσεις απο το τελευταιο ταξιδι στη Δονουσα διανθισμενο με  5 αληθειες και 2 ψεματα. Οι 7 προτασεις (αρχιζουν με κεφαλαιο και τελειωνουν σε τελεια) αφορουν εμενα προσωπικα, εχουν συνταξη στο πρωτο προσωπο για να ειναι εμφανεις. Phd και leila (από την παλιά γειτονιά),  θελετε να αρχίσετε;  

 

Σχεδόν δυο χρονια, ψαχνει να μου δειξει τη Δονουσα. Εαν τα ζευγαρια εχουν καποιες συνηθειες ολοδικές τους , η δική μας ειναι αυτη.

Οταν ζεις σε νησι, περνας διαφορες φασεις που εχουν να κανουν με την αναγνωριση του περιβαλλοντα χωρου. Οι μπλε ογκοι στο βαθος του οριζοντα, παυουν καποια στιγμη να αποτελουν μονοτονο φοντο. Μπαινουν στο νοητο μας χαρτη. Εαν στο μυαλο μας ο χαρτης ειναι επιπεδος και κρεμεται στον τοιχο, στη ζωή ειναι τριγυρω μας, τα νησια φουσκωνουν και απλωνονται στη θαλασσα. Εχουν μηκος αλλα δε γνωριζεις το πλατος τους, βλεπεις κορφες αλλα δε εισαι σιγουρος εαν ειναι οι μονες.

Οι ατελειωτες ωρες που περνάς αγναντευοντας δεν κατοικουνται μονο απο σκεψεις και ονειρα αλλα και απο τις συντεταγμενες -γενικες και ειδικες-των νησιων. ΒΔ εχουμε τη Δονουσα. Ν τα Κουφονησια. Αυτη ειναι η γενικη αληθεια του χαρτη. Η καθε παραλια ομως και η καθε κορφη που καταληγει ο περιπατος εχει τη δικη της ειδικη αληθεια.  Με τον καιρο γινεται παιχνιδι δημοφιλές , συνδιασμος γνωσεων και ικανοτητων προσανατολισμου, επιχειρηματολογουμε και δειχνουμε. Ειμαι ικανη να προσανατολιστω ακομα και κλεισμενη σε ενα χαρτοκιβωτιο, οποτε παντα διασκεδαζω να μπερδευω τον λιγοτερο space oriented φιλο μας. Συνέχεια