αλλες δυο γεματες μερες (2)

Η avenida da Liberdade, ο αγαπημένος δρόμος του Fernando Pesoa

με περίτεχνα ψηφιδωτά πεζοδρόμια και παχείς ισκιους ψηλών δέντρων

το αγαλμα του Marques de Pombal

και το Parque Eduardo VII με θερμοκηπια και φυτα από όλες τις χώρες πού πατησε ποδι πορτογάλου

Στο Centro de Arte Contemporanea Kaloustian, ο πυργος πλειμομπιλ του αρμένη μαικήνα. Στην οροφή του κάστρου απλωμένη μπουγάδα. Ενα κλεισιμο του ματιου σε ενα λαό που δε διστάζει να βγαλει τα πλυμμένα του στη φόρα : είτε προκειται για εσωρουχα,κάλτσες ή πιτζάμες.

καποιοι εκπρόσωποι

Antonio Soares, retrato de Maria Mello Breyer

Arpard Szenes, a pintar

Patrick Collins, a palhaco

Paula Rego, autoretrato

Εξαντλημένοι απο την γυμναστική του ματιου, πέρνουμε ένα τυχαίο λεωφορείο και οδηγούμαστε στην Belen ενώ δυο καλοσυνάτοι συνταξιουχοι σε ολοι τη διαδρομή μας εξηγουσαν τι βλέπαμε χτύπωντας μας στη πλάτη με τον τροπο που κανουν οι παπουδες οταν λένε «μπραβο παιδια μου». Δε θα μπορούσαμε να ευχηθούμε κάτι καλύτερο φτάνωντας. Το πάρκο των Ωκεανών για τις συναυλίες το βράδυ, τον παιχνιδιάρικο Torre de Belem, ρυθμου Μανουελ στα φόρτε του, φορτωμένος επιδεικτικά με το όραμα εξερευνητων και αυτοκρατόρων.

Δεν  είναι και λίγο να έχεις χωρήσει τη γη στη μέση και να έχεις στην κατοχή σου το ένα μισο… Ενας Calder της Coleccao Bernando εξω απο το τουρτίστικο μοναστήρι των ιερόνυμων

στην ίδια επιδεικτική λογική

Το Monumento Padrao de los Descubrimientos πλαι στη Γεφυρα της 25ης Απριλιου

πλησιάζω να δω απο κοντα οσους συντέλεσαν σε αυτό το γεγονός και οσους επιβιβαστηκαν στις γαλέρες : οι αδελφοι δε γκαμα, παπάδες, πριγκηπες κτλ κτλ

στην περατζάδα χιλιομέτρων κατα μηκους του Τάγου , μια πρόσοψη

μπαινουμε στο μουσείο ηλεκτρισμού , το πρωτο εργοστασιο ηλεκτρισμου των αρχων του προηγούμενου αιωνα με παράλληλη εκθεση εφαρμοσμένων τεχνων. Μαγνητοφωνημένες φωνές εργατών μιας αλλης εποχής αντηχόυν σε χώρους με όμορφες πια μηχανές

εχουμε απομακρυνθει πάρα πολύ αλλα δε ξερουμε που πάμε , ενα τραμ θα μας αφησει στη praca do comercio

για να ανεβούμε διαλυμένοι στη rossio

στο elevador de santa justa

buena noite/ buen dia

Museo do Chiado στο Barrio Alto

και η εγκατάσταση ο Τζακ και η Φασολια, από εναν συνονώματο καλλιτεχνη Joao που φυσικά εχει αφομοιώσει δημιουργικα τη σχέση του με το εθνικο φαγητο τη φασολάδα (feijoada)

Convento do Carmo, το μονο μη ανακαινισμενο κτηριο στη Λισαβωνα

αντι για αζουλεζος μια προσοψη trompe l’ oeil

Elevador de Santa Justa με θεα στην πολη (δια χειρος Γουσταυου Αιφελ και βοηθών)

Barrio Alto και εκτος απο το κιτρινο αυτο το ροζ ειναι επισης αγαπημενο τους χρωμα (και δε θα διαφωνησω)

σε γειτονιές εσωστρεφείς, μια υπεργηρη κυρία πετάει μουλιασμένο ψωμί στα περιστέρια. Αφηνουν σε πολλες γειτονιές ακομα και στις μεγάλες πόλεις τα σκουπίδια τους σε σακούλες έξω απο την πόρτα τους.

αλλα για αυτον τουλαχιστον δεν εχει σημασια γιατι η Ριτα ειναι ενα λουλουδι

ενω αλλοι επιχειρουν μια μεικτη τεχνική σε εναν τοιχο

αυτες οι αποκριατικες κορδελες εχουν ξεμεινει σε πολλες γειτονιες κρεμασμενες, να γιορτασουν εναν απο τους πολλους αγιους που για κάτι εχουν αναλαβει να βαλουν το χερι τους

Λοφος της Estrella και ενα θεοπαλαβο κτηριο μου κλεινει το ματι. Στην Λισαβωνα αν σας πει καποιος οτι ειναι ποδηλατης ή θα ειναι ψευτης ή θα ειναι δεινοτατος στο αθλημα. Εχει παντου ανηφορες.

πινουμε καφε στο Parque de Principe Real κατω απο μια υπεραιωνοβια σεκογια γιατι δεν προλαβαμε μια θεση διπλα σε μια πελωρια μανωλια. Στα παρκα η φυση οργιαζει. Οι εξερευνητες μπαινοντας στα καραβια τους πηραν σπορους απο τα παντα. Και πηγαν παντου : και στην Αφρική και στις Ινδιες και στη Βραζιλια και στο ΜΑκάο.

Αλλα εβαλαν λοιπον στο φαγητο τους (κοριανδρο, κανελα) αλλα σε διαφορους  Jardinες Botanicoς (οπως αυτον της escuela politecnica) που ειναι πολυ επιμορφωτικοι και τα τεραστια δεντρα φορουν καρτελακια σαν συνεδροι.

Επειτα παλι βολτες χωρις χαρτη, μεσημερι , ο ηλιος να κολακευει τα κτηρια στο Rato

Μετα Parlamiento, και στο jardin do Estrella εχω μαθει απειρα πια για κακτους και φοινικες.

[1]

[3]

Advertisements

Magritte με αφορμή ενα συννεφο (ή μαλλον κανενα)

H μέρα φωτεινή , καταγαλανος ουρανός και ουτε ιχνος συννεφακι. Απολυτως κανενα.

Ομως, οπως δεν μπορω να πιστεψω οτι αυτη η μερα ειναι η γαληνη πριν την καταιγιδα ,ετσι δε μπορουσα να σκεφτω οτι θα δημοσιευα σημερα το παρακατω ποστ. Θα ξετυλιξω τη ακριβή σειρα των αλυσιδωτών, γεγονοτων και σκεψεων που με οδηγησαν σε αυτό (κατα τον προσφιλη τροπο των σουρεαλιστων που τοσο μαγευονταν απο το τυχαιο και το παιχνιδι των συνειρμων )

1. Στο Google, σημερα τουλαχιστον, φιγουραρει η πληροφορια των 110 χρονων απο τη γεννηση του René Magritte. Αυτο το συνειδητοποιησα πινωντας τον καφε και αφού μολις

2. ειχα επισκεφτει το blog της εκ Βρυξελλοχωριου ορμώμενης Krot , κανοντας ενα σχολιο που επαναλαμβανω και εδω

3. με αφορμή φυσικά την παντελή ελλειψη συννεφων

4. στα ματια του μυαλου μου ήρθαν οι παρακατω εικονες που ειχα δει σε ανυποπτο χρονο για το νεο Μουσειο Μagritte που ομως δε θυμώμουν πού

magritte

magritte2

5. Θυμηθηκα ομως οτι εχω στα προχειρα αλλο ενα ποστ με τιτλο την αρχη της διασημης προτασης του συγκεκριμμένου σουρρεαλιστη ζωγραφου  Ceci n’est pas une pipe (αυτο δεν ειναι μια πιπα) αλλα μολις χθες βραδυ ειχα σκεφτει να το ονομασω Πατριδογνωσια και να το ενταξω σε μια αλλη θεματικη

6. και οχι αυτη του Σουρεαλισμου με την οποια φλερταρω παρα πολυ καιρό (μαρτυς μου η phd)

To νερό ειχε μπει πια στο αυλακι , οι συμπτωσεις παρα ήταν πολλές και μαλλον πιο ισχυρές απο την υποχρεωση που ειχα για τις 830 το πρωι (συγγνωμη Β. ) οποτε εψαξα για κατι παραπανω απ’ ότι θα βρειτε στη Wikipedia για το νεο Μουσειο Magritte το οποιο θα ανοιξει τις πορτες του στις 9 Ιουνιου 2009 στις Βρυξελλες.

Στις αιθουσες του , η μεγαλυτερη συλλογη εργων του βελγου σουρρεαλιστη θα κατανειμεται καπως ετσι. Παρεμπιπτοντως, βρηκα μια ενδιαφερουσα δημοσιευση και φωτογραφιες (και εκεινη με την πιπα) για μια εκθεση που εγινε στο Los Angeles County Museum of Art (LACMA) με τιτλο Magritte and Contemporary Art: The Treachery of Images

PS1 στις Βρυξελλες δεν εχω παει ποτέ

PPS αντιλαμβανομαι οτι μερικές φορες παραέχω hypetextuelle σκεψη για να γινομαι κατανοήτη

PPPS οι αυθεντικές φωτογραφιες που αναδημοσιευω  ΕΔΩ και ΕΔΩ

Καλημερα και καλο σαββατοκυριακο!

Ingres και Man Ray με αφορμη ενα βιβλιο του Μarques

Le bain turc ,1863, 108 x 108 cm

Τι εναι αυτο που κανει τον ηρωα του τελευταιου βιβλιου του Gabriel Garcia Marques, να αποφασισει να γιορτασει τα 90α γεννεθλια του με μεγαλειωδη τροπο,δινοντας στον εαυτο του ως δωρο μια νυχτα τρελου ερωτα με μια εφηβη παρθενα;

Τι ειναι αυτο που ωθει τον 82χρονο Ingres να υπογραψει το υστατο αριστουργημα του, το πιο ερωτικό από όλα τα έργα του με την εξης φραση΄: AETATIS LXXXII (στην ηλικια των 82 ετων); Συνέχεια

O tempora, o mores

Gustave Courbet, 1866
huile sur toile
46 × 55 cm
musée d’Orsay

H παραγγελια του L’origine du monde αποδιδεται στον Khalil-Bey, τουρκο διπλωματη, πρωην πρεσβη της Οθωμανικης αυτοκρατοριας στην Αθηνα και στην Αγια Πετρουπολη που εγκατασταθηκε αργοτερα στο Παρισι. Η συλλογή του με τα ερωτικά συμπεριλάμβανε αλλο ένα απαγορευμένο πίνακα του Courbet , Le sommeil καθώς και το Le Bain turc του Ingres . Ο πινακας στολιζε το μπάνιο του συλλεκτη αλλά κρυμμένος πίσω απο μια πράσινη κουρτίνα αποκαλύπτοταν μόνο σε εκλεκτούς. Θα αλλαξει πολλα χέρια για περίπου ενάμιση αιώνα άλλα το προκλητικο του θεμα θα τον κραταει πάντα μακρια απο τα ματια του κοσμου.

Τελικα καταλήγει στον διασημο ψυχαναλυτη Jacques Lacan και στη γυναικα του Sylvie Bataille (πρωην συζυγο του Bataille).  Και εκεί ομως το L’ origine du monde θα κρατηθει κρυφό από τους περισσοτερους. Φαινεται ο Λακαν να ζητησε απο τον André Masson να κατασκευάσει μία κορνίζα με διπλή βάση οπου θα ζωγραφιζε ενα αλλο εργο . Eτσι δημιουργηθηκε μια σουρεαλιστικη εκδοχη του L’Origine du monde, η οποια μαζί με ένα αλλό εργο του Courbet λειτουργουσαν ως «μάσκες» . Το 1995 , o πινακας τίθεται σε κοινη θεα στο Μουσειο του Ορσε, το περιεχομενο του δε σοκάρει πια και η καρτα που το απεικονιζει συμεπριλαμβάνεται στα ευπώλητα.

Περισσότερα στο http://www.pileface.com/sollers/article.php3?id_article=323