il revient

η Αλλη θα ηθελε να ηξερε τι σημαινουν εκεινες οι λεξεις στον τοιχο, λιγο μετα το Νεο Μουσειο

θα ειχε κατσει στα σκαλακια να περιμενει καποιον που θα εμοιαζε οτι μπορει να συνεννοηθει σε αυτη τη γλωσσα

θα ηθελε να νοιωσει ξενη, να απειλει επειδη μιλα κατι αγνωστο

Advertisements

todo sobre Venus de Milo

Την άνοιξη του 1820, ένας γεωργός από την Πλάκα, ο Κεντρωτάς ή Μποτόνης έσκαβε σε ένα πεζούλι, δικό του, κάτω από την Ανατολική Πύλη της αρχαίας πόλης

P6093436

[…]Έσκαβε λοιπόν, ο Κεντρωτάς μέσα στο πεζούλι του. Μα τι σκάψιμο έκανε; Ο Βουτιέ, αυτόπτης μάρτυρας, λίγα μέτρα παρακάτω με τους δύο ναύτες της Εσταφέτ, έψαχνε γι΄αρχαία. Γράφει λοιπόν, πως ο Έλληνας χωρικός έβγαζε πέτρες από κάτι ερείπια, πέτρες κατάλληλες για οικοδομή[….]Όταν φάνηκε η βαθιά τρύπα, ο Κεντρωτάς σκύβει και βλέπει κάτι μάρμαρα να ασπρίζουν. Πίσω του όμως είναι οι τρεις Γάλλοι. Καταλαβαίνει πως αυτά που βρήκε έχουν αξία και θέλει να τα κρύψει σκεπάζοντάς τα με χώματα. […] Ο Βουτιέ δεν κατάλαβε την πονηριά του Έλληνα χωρικού και γράφει:«Είχε ανακαλύψει το επάνω μέρος ενός αγάλματος, σε πολύ κακή κατάσταση και αφού δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή του, ετοιμαζόταν να το ξανασκεπάσει με γκρεμίδια».Δεν ήταν τόσο αφελής ο Κεντρωτάς.  Όταν είδε [ο Βουτιε ]τον Κεντρωτά να σκύβει και να κοιτάζει μέσα στην σκοτεινή τρύπα, πλησίασε. Του έδωσε μερικά γρόσια φιλοδώρημα και με τη βοήθεια των δύο ναυτών έβγαλαν το επάνω μέρος του αγάλματος, από την τρύπα. Επίεσε τον Κεντρωτά να ψάξει κα να βρει και το άλλο, το κάτω μέρος του αγάλματος. […]Ο Κεντρωτάς δεν ήταν πολύ πρόθυμος. Ο λόγος είναι φανερός. Συνέχεια

what we can learn about/from stones

P6063240

P6063215

P6063238

Πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, η ελληνική γη ήταν σκεπασμένη από θάλασσα. Ο βυθός της θάλασσας, από το Ιόνιο πέλαγος ως τη Μικρά Ασία παρουσίαζε τότε μια παράξενη μορφολογική εικόνα η οποία αποτέλεσε την προϋπόθεση για τηδημιουργία της ελληνικής χερσονήσου, με τις υψηλές κεντρικές της οροσειρές. Στη θέση του ορεινού όγκου τηςΠίνδου υπήρχε μια βαθιά υποθαλάσσια τάφρος – η Αύλαξ της Πίνδου. Δυτικότερα εκτεινόταν η Ιόνιος Αύλαξ, ενώ ένα υψηλό τοίχωμα -το ύβωμα του Γαβρόβου -χώριζε τις δύο τάφρους.

Αυτή τη μορφή πήρε ο βυθός πριν από 180 περίπου εκατομμύρια χρόνια (δηλαδή στις αρχές του Μεσοζωϊκού αιώνα) και τη διατήρησε επί 150 ακόμη εκατομμύρια χρόνια, ως το Ολιγόκαινο.Μέσα στο ασύλληπτο αυτό χρονικό διάστημα, οιδύο τάφροι του βυθού γέμιζαν με ιζήματα προερχόμενα από την αποσάθρωση μακρινών ορεινών όγκων ή με όστρακα θαλασσίων ζώων και κελύφη μικροοργανισμών που πεθαίνοντας έπεφταν σαν αιώνια βροχή και κατακάθιζαν στον πυθμένα.

Εν τω μεταξύ, πριν από 140 εκατομμύρια χρόνια, στις αρχές της Κρητιδικής περιόδου, μια γιγαντιαία ανοδική ορογενετική κίνηση ανύψωσε επάνω από τα κύματα τη λεγόμενη Πελαγονική οροσειρά, μια στενή ζώνη ξηράς που περιλαμβάνει τη βορειότερη Μακεδονία (Πελαγονία), τον Όλυμπο,την Ανατ. Θεσσαλία και τη Β. Εύβοια. Προέκταση της οροσειράς αυτής θεωρείται η λεγόμενη Αττικοκυκλαδική μάζα, δηλαδή η Αττική, η Ν. Εύβοια και τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων.

Πριν από 35 εκατομμύρια χρόνια (τέλος Ηωκαίνου), όταν η τάφρος της Πίνδου είχε πλέον γεμίσει, σημειώθηκαν νέες κοσμογονικές αναστατώσεις στα έγκατα της ελληνικής γης που προκλήθηκαν από μια βίαιη σύγκλιση και ύγκρουση τωνλιθοσφαιρικών πλακών (Αφρικανικής και Ευρασιατικής). Ύστερα από μια πανίσχυρη ανοδική ώθηση πτυχώθηκαν τα υλικά της τάφρου και ανυψώθηκαν σχηματίζοντας την επιβλητική οροσειρά της Πίνδου. Ήταν η εποχή των Αλπικών πτυχώσεων.

P6083338

P6083341

P6083355

P6083358

P6083367

P6083368

P6083372

P6083388

P6083389

P6083394

Εκατομμύρια χρόνια περνούν. Μετά την τάφρο της Πίνδου γεμίζει και η Ιόνιος Αύλαξ, κυρίως από προϊόντα αποσαθρώσεως, ενώ στην αρχή του Μειοκαίνου (πριν από 15 εκατομμύρια χρόνια)μια άλλη τεκτονική αναστάτωση προκάλεσε την ανάδυση του μεγαλύτερου τμήματος της Δ. Ελλάδος. Έτσι, αναδύθηκε από τα θαλάσσια βάθη η Αιγαιίς, ως ενιαία και αδιαίρετη μάζα ξηράς που κάλυπτε περίπου τον σημερινό ελληνικό χώρο, από το Ιόνιο ως τη Μικρά Ασία και τα νότια της Κρήτης.

Πριν από 3 εκατομμύρια χρόνια (μέσο-ανώτερο Πλειόκαινο) σημειώθηκε εκρηκτική ηφαιστειακή δραστηριότητα -ως αποτέλεσμα νέας σύγκρουσης των λιθοσφαιρικών πλακών- η οποία,κατά τις διάφορες φάσεις της, δημιούργησε τα ορυκτά που κατά κύριο λόγο εκμεταλλευόμαστε σήμερα στη Μήλο.

Στο τέλος του Πλειοκαίνου (πριν από 2 εκατομμύρια χρόνια) σημειώνονται μετακινήσεις των υδάτων της Μεσογείου. Ήταν η αρχή του σχηματισμού του Αιγαίου πελάγους. Με την πάροδο των αιώνων η θάλασσα προχωρούσε αργά αλλά σταθερά προς το εσωτερικό. Ο χερσαίος όγκος της Αιγαιΐδος αλλούκατακερματίζεται, αλλού καταποντίζεται. Σχηματίζονται τεράστιες λίμνες.

Η τελική φάση ολοκληρώνεται κατά το Πλειστόκαινο (2 εκατομμύρια χρόνια – 10.000 χρόνια) οπότε,μετά από αλλεπάλληλες καταβυθίσεις και εισχωρήσεις των υδάτων, ο ελληνικός χώρος είχε ουσιαστικά διαμορφωθεί, ενώ εν τω μεταξύ, πριν από 100.000 χρόνια η ηφαιστειακή δραστηριότητα είχε σιγήσει.

Τα σπουδαιότερα ελληνικά ηφαίστεια, Αιγίνης,Μεθάνων, Μήλου, Κιμώλου, Πολυαίγου, Φολεγάνδρου, Θήρας, Νισύρου και Κω σχημάτισαν ένα ηφαιστειακό τόξο, μήκους 220 περίπου χλμ., που εκτείνονταν στα Νότια κράσπεδα μιας καταποντισμένης ξηράς και υπήρξαν “εργαστήρια” πολύτιμωνορυκτών πρώτων υλών, που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος από την προϊστορία.

Όλες αυτές οι κοσμογονικές δράσεις […] διαμόρφωσαν τη γεωγραφική και τεκτονική εικόνα του ελληνικού χώρου, η οποία χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη έξι κυρίων γεωτεκτονικών ζωνών, ως και άλλων δευτερευουσών, στις οποίες περιέχεται μια μεγάλη ποικιλία πυριγενών, ιζηματογενών και μεταμορφωμένων πετρωμάτων, εντός των οποίων αναπτύσσεται μια μεγάλη επίσης ποικιλίαμεταλλευμάτων και ορυκτών […]

P6083405

P6083406

P6083408

P6083414

P6083417

P6083421

P6083422

Η μεταλλευτικη ιστορια της Μηλου-H γένεση της ελληνικής γης  [{}] απο την ομιλια του καθηγητη ΕΜΠ Ι.Ν.Οικονομόπουλου στα εγκαίνια του Μεταλλευτικού Μουσείου Μήλου,23-5-1998

i want to picture you my sweet nothing

οπως σου είπα ακομα ξυπναω νωρις, αλλα μ’αρεσει και ας τσουζουν τα ματια μου. μ’αρεσει να ακουω την πρωινη δροσια ακατοικητη απο βιαστικα φασαριοζικα νεανικά δικυκλα  και δυσκινητες νταλικες φορτωμενες ξεσκεπαστα εμφιαλωμενα νερα. μ’αρεσει να κοιταζω τα χρωματα και εχω μεινει εκει να κοιταζω μονο τα χρωματα. καθε φορα λεω να γραψω αλλα δε μου βγαινουν οι λεξεις. εχουν σκαλωσει στη παρωνυχιδα του δεικτη μου.

P5303151

οι λεξεις των αλλων ομως με χορταινουν τα λαμπερα μεσημερια  : η ραγδαια επιδεινωση του θαναση χειμωνα  το fusil de chasse του Yasushi Inoué  και το Μπονσαι του Αλεχαντρο Σαμπρα

αλλες φορες απλα το ξασπρισμενο παιχνιδι των βραχων

P5253076

ιδιατερα οταν εχω εξασφαλισει την πολυτελεια της απομονωσης

P5253077

γενικα ομως αποφευγω τον ηλιο πηγαινω για μπανιο τις περισσοτερς φορες αργα οταν ειναι αδειες οι παραλιες  αν εξαιρεσω το κιτρινο ροδο του τεξας

P5303166

γιατι εκεινες τις ωρες , που ο ηλιος κουρνιαζει αριστερα στα βραχια

P5303165

οι τουριστες δειπνουν ή ενυδατώνονται ή εκκρυουν χυμους σε κατασπρα σεντονια ξενοδοχειου. Η ήδη περιφερουν μια υπεροπτικη ευτυχια στα δρομακια επιδεικνυοντας ενα φανταχτερο κοκκινισμά που κανει ακομα πιο λαμπρο το χαμογελό τους.

Το βραδυ δεν εχω πολλα να κανω , εχω ομως πολλα περισσοτερα να δω σε αυτο το μυρμιγκιασμα φυλών και ηλικιων: παιδιων που δεν εχουν τελειωσει το σχολειο και υπολογιζουν το ξυλακι φραουλα φυστικι που κρατουν στα χερια τους στα παγωτα που εχουν φαει μεχρι στιγμης , κοριτσιων με υπερμηκη μαλλια και κοντα σορτς και τη θυληκοτητα  να ηχει οπως το σκουλαρικι στα δοντια, αγοριων να καβαλουν ποδηλατα, μηχανές με χαλασμενα φλας και κρεμουν με χαρη το αχαρο μπόι τους οταν ειδοποιουν με το χερι οτι θελουν να στριψουν καθως και ολων των πιθανων αθροισματων των προηγουμενων ηλικιων που υποστηριζουν τον ερωτα τους πιασμενοι χερι-χερι

τις εναλλακτικες βραδυες εσωστρεφιας ή μπαλκονιας μαζωξης κοιταζω τις Γαιτο -μορφες σκιες του καμπαναριου . 4 καραφλοι κυριοι , οπρωτος μου θυμιζει το Λενιν ο δευτερος και ο τριτος κουστουμαρισμενους ληστες απο μικυ μαους.τους κοιτω αλλα δεν εχουμε συστηθει ακομα και εχει μπει πια καλοκαιρι.

P5293134

στη πορταρα ακομα δε προσγειωθηκε κανεις ιπταμενος δισκος.

P5293132

ο (αν)εντιμος πολεμος της μνημης (και των βιβλιων)

Τα βραβεια αγοραστηκαν σε δραχμές  (3640) 2910. Λίγες για 488 σελιδες. Μαζι με το Καρδια τοσο ασπρη αλλα δε διαβαστηκαν ποτε στην ωρα τους. Συνεπεσαν με μια εποχη οπου μαθαινω σημαινει διαβαζω ελαβε τελος. Το τελος των ιστοριων τους και την αρχη των δικων μου. Μια καλή αρχη. Μια πολυ καλη αρχη. Στα βραβεια το 1960 εγραψε ο Cortazar  την ιστορια εικοσι διαφορετικών χαρακτηρων που κεδιζουν στη λοταρια μια κρουαζιερα προς αγνωστη κατευθυνση. Ενα ταξιδι αυτογνωσιας στην ουσια.

Ειχε ηδη αφησει πισω του το Buenos Aires οπου και διδαξε (μας περιγραφει και δυο απο αυτους στο βιβλιο)

P7270034

και τη γωνια Peru και Αvenida de Mayo

P7290109

γιατι ηρθε σε αντιθεση με τον περονισμο

P7290121

και πηγε στο Παρισι το 1951 οπου ναι εβαλε μια  Maga στο Κουτσο (1963)-που ειναι για μενα μαζι με το Nadja (1928) τα βιβλια που πρεπει να διαβασει κανεις πηγαινοντας να ζησει-αλλα να ζησει- εκει. Και ενω τα Βραβεια εμειναν αθικτα σε μια πολη κοντα στη Βαρκελωνη, η Νadja εγινε προσκεφαλι αναγκαστικα στην επιστροφη . Ευτυχως γιατι αυτα που ειδε ο André Breton μεσα απο τα ματια της με βοηθησαν να χανομαι οπουδήποτε χωρις ενοχες και να βλεπω αυτα ακριβως που θα προσπερνουσα επιπολαια.  Τωρα ειμαι σαν ενας απο τους συνταξιδιωτες του Μαλκολμ  και στους εσωτερικους μονολογους του Περσιο βρηκα ενα σελιδοδεικτη απο ενα βιβλιοπωλειο στην Andorra La Vella λιγοτερο ξεχασμενο απο οτι η ιδια εκεινη η επισκεψη στο μυαλο μου. Πως θα μπορουσα να θυμηθω, χωρις φωτογραφιες? Αυτα τα δεκανικια της μνημης τοτε τυπωνονταν με φειδω.

Αλλα γιατι αραγε  καποιος να κατεβει απο το καρουσελ για να βγαλει φωτογραφιες ?

Εκει η η E. αγορασε το Liaisons Dangereuses και εγω δυο λεξικα- το ενα τελικα καποτε εγινε λαφυρο πολεμου- αλλα το ειχα αγορασει εκει για να μη μιλαω με τα ματια.

Στην κοψη της ενηλικιωσης, η επικοινωνια γινεται ψηλαφιστα , αφηνωντας τις αισθησεις να ακουμπησουν τη γλωσσα αλλα οχι για να τη μιλησουν, χωρις λογια με κενά για να περναει αερας (que corra el aire) . Στις παρυφες της μερας στο drac, στο brahms, στο river και σε εκεινο με το σκακιερα πατωμα ( ποιο ηταν Ε.?) που το εβλεπα παντα να σαλευει κατω απο τα ποδια μου.  Γυρω απο τη Seu Vella εχανα την ανασα μου με δυνατα γελια. Ασυναισθητα με ολες τις αισθησεις. Καιγομουν στον ηλιο οταν τελειωναν οι μερες Ω! να ξεριζωσω κομματια -κυριολεκτικα – να τα σκορπισω με ενα ηδονικο μουδιασμα και βασανιστικο, εκεινο το αφινιασμα στιγμων με προσωκρατικους, καταλανους, βασκους, ακροβατες, κουβανους, γερμανους και μορμονους.

carouselenmouvement

Δε θελει να κατεβει κανεις απο το καρουσελ οταν τρεχει. Ιδιως οταν εχει ζητησει να μη σταματησει.

Ηρθε και με βρηκε η Γ.χωρις κινητο, χωρις ιντερνετ, χωρις σταθερο, χωρις διευθυνση στη Passeig de Ronda, ανοιξη. Και τωρα αντιστροφως . Θελω να παω εγω. Να βρω και το παρελθον που εχω ζωγραφισμενο πανω μου. Καπου οχι τοσο καλα κρυμμενο σα να μην υπαρχει . Γιατι υπαρχει.

Εγραψε ο Τερζακης- και τα παιδια που αγωνιουσαν- οτι η μεγαλύτερη αρετή του βιβλίου είναι ότι σου προτείνει έναν πόλεμο έντιμο: Διαλέγεις τα βιβλία που θέλεις· Δεν ειναι καθολου εντιμος ο πολεμος με τα βιβλια . Προκαλουν πολλα περισσοτερα απο οσα υπολογιζεις.

Και ενα αποσπασμα (απόδοση) απο το Ναdja

Δεν έχω την πρόθεση να εκθέσω, στο περιθώριο της αφήγησης που θα αναλάβω, παρα μόνο τα πιο σημαδιακά επεισόδια της ζωής μου όπως εγω μπορώ  να την αντιληφθω έξω από το οργανικό της πλαισιο, δηλαδη στο μέτρο στο οποιο εκεινη παραδίδεται στο τυχαιο, στο πιο μικρό  όπως και στο πιο μεγάλο, οπου αντιτασσόμενη στην κοινή εικόνα που εχω για αυτη, με εισάγει σε έναν κόσμο απαγορευμενο θα ελεγες, τον κοσμο των αιφνίδιων προσεγγίσεων, των συμπτώσεων που αποσβολλωνουν, των ανακλαστικων που υπερέχουν καθε εκρηξης του πνευματος, συγχορδιων όπως εκείνων στο πιάνο, αστραπών  που θα σε έκαναν να δεις, αλλά να δείς, εάν δεν ήταν ακόμη πιό γρήγορες από άλλες […]

Προκειται για γεγονοτα , που αν και της ταξης της απλής διαπίστωσης, εμφανιζονται καθε φορα σαν ενα σημαδι, χωρίς να μπορεί να πει κανεις ακριβως πιο σημαδι, τα οποία εχουν σαν αποτελεσμα , σε φαση πληρους μοναξιάς, να με κανουν να ανακαλύπτω  απίθανες συνενοχές, οι οποιες με πειθουν για τη ψευδαίσθηση μου καθε φορα να  θεωρώ οτι βρισκομαι μόνος στη κουπαστη του πλοιου[…]

Μεταξύ αυτών γεγονότων, των οποίων δεν μπορώ παρά να είμαι ο εμβρόντητος μάρτυρας , και των αλλων, των οποιων καυχιέμαι οτι διακρίνω την αρχη και, μέχρι ενός σημείου, υποθέτω το τέλος, υπαρχει ίσως η ίδια απόσταση οπως μεταξυ μιας εκ των διαπιστωσεων ή του συνολου των διαπιστώσεων που αποτελεί η φράση ή το «αυτοματο» κείμενο και της διαβεβαίωσης ή του συνολου των διαβεβαιώσεων που, για τον ίδιο παρατηρητή, αποτελεί η φράση ή το κείμενο του οποίου όλοι όροι ήταν μελετημενοι και μετρημενοι με ωριμοτητα. Δεν του φαινεται να φερει ευθύνη στην πρώτη περίπτωση, αλλα δεσμεύεται στη δεύτερη. Αφετέρου, ειναι απείρως πιο εκπληκτος, πιο γοητευμένος από εκεινο το οποιο συμβαίνει εκεί παρά από αυτο το οποίο συμβαίνει εδώ.  Είναι επίσης πιό περήφανος, γεγονος που δεν παυει να είναι παράξενο, και πιο ελεύθερος.

pour un public averti l’adaptation radiophonique du roman

Ικαρία το Μάη

Ικαρια το «κοκκινο νησι». Τον Μαη. Γεματη παπαρουνες.

p5022882

Αλλα εγω θυμαμαι να μιλουν για κοκκινο νησι στις εκλογες

p5022884

Ειλικρινα, δεν εχω δει πουθενα περισσοτερες αφισες και συνθηματα του ΚΚΕ. Διαβαζοντας τον οδηγο , μαθαινω οτι η Ικαρια, την περιοδο του Ελληνικου Εμφυλιου 1946-49, επιλεχθηκε απο την κυβερνηση ως ο καταλληλοτερος τοπος για να απομονωθουν χιλιαδες πολιτες αριστερων φρονηματων, ωστε να μη λαβουν μερος στο πολεμο στο πλευρο των αντιπαλων. Το μετρο της μαζικης εξοριας ηταν μια προσκαιρη μεταβατικη λυση γι αυτο και το καθεστως διαβιωσης τους ηταν σχετικα ηπιο (τελικα ομως ο αριθμος των εξοριστων ξεπερασε τον αριθμο των κατοικων μεσα σε 3 χρονια).Οι εξοριστοι ζουσαν σε επιτηρουμενους καταυλισμους ή αδεια σπιτια και μπορουσαν να κυκλοφορουν και να εργαζονται . Ετσι επικοινωνουσαν με τους κατοικους και μολονοτι αυτο απαγορευοταν δημιουργηθηκαν μεταξυ τους σχεσεις φιλιας και αλληλοβοηθειας.  Ως αποτελεσμα, στο τελος του πολεμου , οι Ικαριωτες υπεστησαν την οργη της εξουσιας επειδη αφενος συμπεριφερθηκαν φιλοξενα στους εξοριστους αφ ετερου επειδη περιφρονησαν το τεραστιο ποσο της επικυρηξης και δεν κατεδωσαν τα κρυσφηγετα των ανταρτων που ζουσαν στα βουνα. Η διοικηση «ξεχασε» εννοειται, το νησι για μερικες δεκαετιες και μονο μετα το 1974 ξεκινησαν  μεγαλα δημοσια εργα, εμφανιστηκε δειλα δειλα ο τουρισμος και η οικοδομικη δραστηριοτητα.

Παρατηρωντας τις οικοδομες στους νεωτερους οικισμους αναγνωριζουμε την ανεμπνευστη αρχιτεκτονικα δεκαετια του 80 και δικαιολογουμε (?) ενα αισθητικο αποτελεσμα υποδεεστερο του τοπιου ή της παραδοσιακης ικαριωτικης αρχιτεκτονικης που συνανταμε στο εσωτερικο

p5032945 Συνέχεια