αλλες δυο γεματες μερες (2)

Η avenida da Liberdade, ο αγαπημένος δρόμος του Fernando Pesoa

με περίτεχνα ψηφιδωτά πεζοδρόμια και παχείς ισκιους ψηλών δέντρων

το αγαλμα του Marques de Pombal

και το Parque Eduardo VII με θερμοκηπια και φυτα από όλες τις χώρες πού πατησε ποδι πορτογάλου

Στο Centro de Arte Contemporanea Kaloustian, ο πυργος πλειμομπιλ του αρμένη μαικήνα. Στην οροφή του κάστρου απλωμένη μπουγάδα. Ενα κλεισιμο του ματιου σε ενα λαό που δε διστάζει να βγαλει τα πλυμμένα του στη φόρα : είτε προκειται για εσωρουχα,κάλτσες ή πιτζάμες.

καποιοι εκπρόσωποι

Antonio Soares, retrato de Maria Mello Breyer

Arpard Szenes, a pintar

Patrick Collins, a palhaco

Paula Rego, autoretrato

Εξαντλημένοι απο την γυμναστική του ματιου, πέρνουμε ένα τυχαίο λεωφορείο και οδηγούμαστε στην Belen ενώ δυο καλοσυνάτοι συνταξιουχοι σε ολοι τη διαδρομή μας εξηγουσαν τι βλέπαμε χτύπωντας μας στη πλάτη με τον τροπο που κανουν οι παπουδες οταν λένε «μπραβο παιδια μου». Δε θα μπορούσαμε να ευχηθούμε κάτι καλύτερο φτάνωντας. Το πάρκο των Ωκεανών για τις συναυλίες το βράδυ, τον παιχνιδιάρικο Torre de Belem, ρυθμου Μανουελ στα φόρτε του, φορτωμένος επιδεικτικά με το όραμα εξερευνητων και αυτοκρατόρων.

Δεν  είναι και λίγο να έχεις χωρήσει τη γη στη μέση και να έχεις στην κατοχή σου το ένα μισο… Ενας Calder της Coleccao Bernando εξω απο το τουρτίστικο μοναστήρι των ιερόνυμων

στην ίδια επιδεικτική λογική

Το Monumento Padrao de los Descubrimientos πλαι στη Γεφυρα της 25ης Απριλιου

πλησιάζω να δω απο κοντα οσους συντέλεσαν σε αυτό το γεγονός και οσους επιβιβαστηκαν στις γαλέρες : οι αδελφοι δε γκαμα, παπάδες, πριγκηπες κτλ κτλ

στην περατζάδα χιλιομέτρων κατα μηκους του Τάγου , μια πρόσοψη

μπαινουμε στο μουσείο ηλεκτρισμού , το πρωτο εργοστασιο ηλεκτρισμου των αρχων του προηγούμενου αιωνα με παράλληλη εκθεση εφαρμοσμένων τεχνων. Μαγνητοφωνημένες φωνές εργατών μιας αλλης εποχής αντηχόυν σε χώρους με όμορφες πια μηχανές

εχουμε απομακρυνθει πάρα πολύ αλλα δε ξερουμε που πάμε , ενα τραμ θα μας αφησει στη praca do comercio

για να ανεβούμε διαλυμένοι στη rossio

στο elevador de santa justa

buena noite/ buen dia

Museo do Chiado στο Barrio Alto

και η εγκατάσταση ο Τζακ και η Φασολια, από εναν συνονώματο καλλιτεχνη Joao που φυσικά εχει αφομοιώσει δημιουργικα τη σχέση του με το εθνικο φαγητο τη φασολάδα (feijoada)

Convento do Carmo, το μονο μη ανακαινισμενο κτηριο στη Λισαβωνα

αντι για αζουλεζος μια προσοψη trompe l’ oeil

Elevador de Santa Justa με θεα στην πολη (δια χειρος Γουσταυου Αιφελ και βοηθών)

Barrio Alto και εκτος απο το κιτρινο αυτο το ροζ ειναι επισης αγαπημενο τους χρωμα (και δε θα διαφωνησω)

σε γειτονιές εσωστρεφείς, μια υπεργηρη κυρία πετάει μουλιασμένο ψωμί στα περιστέρια. Αφηνουν σε πολλες γειτονιές ακομα και στις μεγάλες πόλεις τα σκουπίδια τους σε σακούλες έξω απο την πόρτα τους.

αλλα για αυτον τουλαχιστον δεν εχει σημασια γιατι η Ριτα ειναι ενα λουλουδι

ενω αλλοι επιχειρουν μια μεικτη τεχνική σε εναν τοιχο

αυτες οι αποκριατικες κορδελες εχουν ξεμεινει σε πολλες γειτονιες κρεμασμενες, να γιορτασουν εναν απο τους πολλους αγιους που για κάτι εχουν αναλαβει να βαλουν το χερι τους

Λοφος της Estrella και ενα θεοπαλαβο κτηριο μου κλεινει το ματι. Στην Λισαβωνα αν σας πει καποιος οτι ειναι ποδηλατης ή θα ειναι ψευτης ή θα ειναι δεινοτατος στο αθλημα. Εχει παντου ανηφορες.

πινουμε καφε στο Parque de Principe Real κατω απο μια υπεραιωνοβια σεκογια γιατι δεν προλαβαμε μια θεση διπλα σε μια πελωρια μανωλια. Στα παρκα η φυση οργιαζει. Οι εξερευνητες μπαινοντας στα καραβια τους πηραν σπορους απο τα παντα. Και πηγαν παντου : και στην Αφρική και στις Ινδιες και στη Βραζιλια και στο ΜΑκάο.

Αλλα εβαλαν λοιπον στο φαγητο τους (κοριανδρο, κανελα) αλλα σε διαφορους  Jardinες Botanicoς (οπως αυτον της escuela politecnica) που ειναι πολυ επιμορφωτικοι και τα τεραστια δεντρα φορουν καρτελακια σαν συνεδροι.

Επειτα παλι βολτες χωρις χαρτη, μεσημερι , ο ηλιος να κολακευει τα κτηρια στο Rato

Μετα Parlamiento, και στο jardin do Estrella εχω μαθει απειρα πια για κακτους και φοινικες.

[1]

[3]

7 thoughts on “αλλες δυο γεματες μερες (2)

  1. μου άρεσε πολύ το ρόζ των τοίχων. είναι άραγε το φως που το κάνει διαφορετικό, η συγκατοίκηση με τα άλλα χρώματα ή η ιδιαίτερη πατίνα-πινελιά του ωκεανού?
    πολύ τρυφερά τα γκραφίτι της ανάρτησης, αυτό όμως πρέπει να είναι η δική σου επιλογή. φαντάζομαι οτι το γκραφίτι ως διεθνής γλώσσα έχει πάνω κάτω παντού τα ίδια στοιχεία.
    ξέρεις τι μου έλειψαν?
    οι μυρουδιές.

  2. chirine nour,μαλλον εχεις δικιο και ανα ειναι αυτος ο αερας και το φως του ωκεανου που δινει αυτον τον αερα και το φως στα παντα..
    τους βρηκα εξαιρετικα ευφανταστους στα γκραφιτι τους φιλτατους πορτογαλους (bien qu’ils soient traités de PIGS)ιδιαιτερα στην ιστορικη πανεπιστημιουπολη της Braga
    μαλιστα οι μυρωδιες εχεις δικιο, τι να κανει λιγος κολιανδρος και κανελα βιαστικα στο τελος . αλλα ειναι αληθεια οτι τα πολλα αρωματα ηρθαν αργοτερα στην εσωτερικη πορτογαλια bacalau com migas, porco preto, feijoadas (με οτιδηποτε μπορει να φανταστει κανεις) sopas e ..

  3. η μπουγαδα πανω στο καστρο δεν κινδυνευει να κλαπει, ειναι και πολυχρωμη! οι ζωγραφικες ενδιαφερουσες, πολυχρωμες και ευθραυστες και ο πυργος σαν ενα αυτοκρατορικο brighton! και αυτο το κοκκινο κατασκευασμα μου θυμιζει το αντιστοιχο στην pont de gargiliano (στους γαργαλιανους quoi) τι να σκεφτονται οι σημερινοι πορτογαλεζοι για τις χθεσινες τους κατακτησεις; σκυλακια και γατακια κυκλοφορουν να σκισουν τις σακουλες ή μονο στογγυλα περιστερια; τα κτιρια του rato μου θυμιζουν το nyhavn της κοπενχαγης πες μας για κακτους και για φοινικες και γιατι οταν οι πορτογαλεζοι μαθαν πως ειστε ελληνες αρχισαν να σας μιλαν στα αγγλικα

  4. λεμονατη, σας απαντω απο το παραλληλο συμπαν της ελληνικης πραγματικοτητας. με τετοιες ασκησεις προσπαθω να ξαναβρω το ηθος και το υψος μου ou simplement.. m’en sortir. δεν ειναι που θεωρω τις μπουγαδες και τις αλλεες σπουδαιοτερες αλλα οταν λεω θα γραψω κατι για αυτο το ..τωρα, ερχεται και καθεται μια ξερη μπουκια ψωμι στο λαιμο μου και δεν μπορω πια να βγαλω λεξη..
    να σαι σιγουρη οτι θα σας πω κατι ωραιο παλι για τους κακτους.
    για το τελευταιο μονο θα σου πω , οτι προτιμουν τους αγγλους απο τους ισπανους (παντα για περισσοτερα φταιει ο γειτονας…ως γνωστον!)
    φιλια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s