Lisbon story (1)

Ο δρόμος είναι πολύ κεντρικός και εύκολος, βγάζει στη θάλασσα(?) αν πατήσεις πάνω στα ασπρόμαυρα φαρδιά πεζοδρόμια με σχεδιασμένες καραβέλες, λουλούδια, γεωμετρικά μοτίβα με άσπρες και μαύρες ψηφίδες. Και όταν δεν υπάρχουν σχέδια, θυμίζουν απλά φολίδες φιδιού. Ή το δέρμα πέρα από τα 30.

Τα κτήρια φορούν γαλάζιες πιτζάμες με γεωμετρικά σχέδια, στέκονται σαν αργόσχολοι γέροι στην άκρη του δρόμου με παντόφλες και φιλέ στο κεφάλι και δεν τους νοιάζει που είναι κάπως  ποιο intime.

Στους δρόμους pastelerias πωλούν γλυκά με περίεργα ονόματα, ο κόσμος μπαίνει για μια λιχουδιά με τον καφέ του, ή στο διάλλειμα του.

Στο Martim Moniz αποφασίζουμε να κάνουμε αριστερά σε μια calcada ανηφορική απεριποιητη σαν σκάλα υπηρεσίας. Ετοιμόρροπα μπαλκόνια, προσόψεις βγαλμένες σαν από ταινία, σοβάδες που πετάγονται με το τίναγμα της μπουγάδας.

Aκολουθoύμε λαχανιαζοντας τις ράγες του τραμ που μόλις πέρασε τρεκλίζοντας.

Κάνουμε γύρω γύρω, προφανώς στη Ronda del Castelo, διαβάζω ένα υπέροχο σλόγκαν ΚΑΤΩ ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ ΠΑΝΩ Η ΘΕΑ, σηκώνομαι στις μύτες των ποδιών και καταλαβαίνω τι ήθελε να πει ο ποιητής , θέα παντού δε κόκκινες σκεπές και καμπαναριά και  miradouros στην 7λόφη Λισσαβώνα.

Στο Sao Jorge, ενα κάστρο με δουλτσινεες και άραβες και πορτογάλους βασιλείς και παγόνια και γάτες και τουρίστες. Και πεύκα και φοινικες και πολεμίστρες και μια επινόηση του Λεονάρντο ντα βίντσι για πανοραμική θέα 360 μοιρών σε πραγματικό χρόνο.

Κατεβαίνουμε τον λόφο που ανεβήκαμε μέσα από δαιδαλώδεις (ο τρόπος που οι άραβες αντιλαμβάνονταν την ρυμοτομία. Graca, σταματάμε στο miradouro  της ποιήτριας. Κόκκινες στέγες παντού και το Ponte de 25 avril στο βάθος. Θυμίζει την Επανάσταση των Γαρυφάλλων που εφερε ξάνα στη χώρα της Δημοκρατία μετα 48 χρόνια δικτατορίας του Σαλασαρ και μετά του Καετάνο.

Αγόρια με κιθάρες και τα κορίτσια τους αγκαλιάζονται στα σκαλιά μιας εκκλησιάς με άσπρο μάρμαρο και γρατζουνάνε ήχους μεσημεριάτικα. Στη σκιά, ακούγονται αυτά τα καλοκαιρινά ζωύφια και κοιτάζω την αποδείξη του καφέ, μόνο 80 λεπτά. Περιμέναμε το τραμ 28 στη στάση που δεν ήρθε ποτέ, και ξεκινήσαμε να κάνουμε αντίθετα στη διαδρομή του πάνω σε στενά πεζοδρόμια και

κτήρια με στενές προσόψεις με εκείνη την πολύχρωμη παρακμή  και στη συνέχεια κατηφορίσαμε  γιατί έπρεπε να βρούμε ιντερνέτ καφέ η γραφείου τουρισμού ή μήπως μόνο Ρεντεκαρ? Αλλα οσοι αγαπουν τα ταξιδια θα ξερουν πως όσο χρησιμο είναι να έχεις χαρτες τοσο φρονιμο είναι να μην τους ακολουθείς.

Αλλιώς δε θα φτάναμε ποτέ στη feria da ladra , υπαίθρια αγορά για λοιπούς κλεπταποδόχους αλλό ούτε και στο panteao nacional

οπου φιλοξενούνταν εκθεση αφιέρωμα στην εθνικη τραγουδίστρια του fado Amalia Rodrigues

πλάι στο μαυσωλείο του Vasco de Gamma . Διαβάσαμε εκ των υστέρων οτι απο τους επισκέπτες της έκθεσης απουσίαζαν οι μέσαιες ηλικίες γεγονός που σημαίνει οτι ισως θυμούνταν οτι η τραγουδίστρια μεσουράνησε την εποχή της δικτατορίας. Και τελικά φτάσαμε μέχρι το Restauradores

και σταθήκαμε στην ουρά τη σωστή στιγμή γιατί το ωράριο τελείωνε ακριβώς όταν πέρασε η σειρά μας και το τελευταίο οικονομικό αυτοκίνητο το νοικιάσαμε εμείς από μια πολύ ευγενική κοπέλα τις οποίας τις είμαστε κυριολεκτικά υποχρεοι (μεταφραση του ευχαριστώ στα πορτογαλικά=obrigado).

Ήρεμοι κάναμε μια βόλτα στη Praca do comercio και στη Rossio, ευθυγραμμισμένη σα χαρτί μιλιμιτρε σε αντίθεση με τους αραβικούς σπειρωειδεις μαχαλάδες.

Ουρές στο elavador de san Justa, μέχρι αργά το βραδυ

η επίσημη Rua Augusta

πολύβουη με μικροπωλητές να πωλούν τα πάντα από γυαλιά μέχρι χασίς α ποιότητας προσεγγίζοντας σε ψιθυρίζοντας .Δεν καταφέραμε να χρησιμοποιήσουμε το μετρό

Είναι 7 Αύγουστου. Ο ωκεανός είναι δίπλα, ο Τάγος δηλαδη, αλλά αν δεις τον Τάγο είναι θάλασσα δεν είναι ποτάμι. Εδώ συνομιλούν η Αφρική, η Αμερική, η Ασία και η γηραιά αποικιοκράτης Ευρώπη.

Το βράδυ δειπνούμε σε ένα βραζιλιάνο το φαγητό μιας ολοκληρης ημερας. Μαύρα φασόλια φειζοαδα με ρύζι και κρέας. Μόλις έμαθε πως είμαστε έλληνες άφησε τα ισπανικά και μας μιλούσε στα αγγλικά, πολύ καλά αγγλικά αλλά εγώ δεν κατάλαβα γιατί. Ανιστόρητη γαρ και μόλις μια μέρα σε αυτή τη χωρα. Το κατάλαβα την επόμενη μέρα. Οπως και οση ιστορία ξέρω είναι απο την επόμενη μέρα των ταξιδιών μου.

υγ: Ολη αυτη η μουτζουρα απο την αφρικανική σκόνη είχε θολώσει εκτός απο την ατμόσφαιρα, και την ορασή μου και τη διαθεσή μου. Ψαχνωντας μια λιακαδα θυμήθηκα το ταξιδι στην Πορτογαλία.

13 thoughts on “Lisbon story (1)

  1. αχ, τι όμορφο, πολύ όμορφο!
    [στα ίδια μέρη πήγαμε, έχουμε πολλές παρόμοιες φωτογραφίες!].

    Οι χάρτες έχουν την εξής χρησιμότητα: τους κοιτάς για να δεις πού βρίσκεσαι, ώστε να βάλεις τις σωστές συντεταγμένες μετά στις σημειώσεις σου και να θυμάσαι καλά τι έζησες πού!

  2. κροτ, εχω μια ιδιαιτερη σχεση με τους χαρτες (και τις υδρογιες σαφαιρες), μου αρεσουν ως αντικειμενα -αισθητικα κυριως .αλλα και αισθαντικα: βλεπω που ειμαι , σε ποιες συντεταγμενες και υπολογιζω ποσες ζωες θα χρειαστω για να τα δω…ΠΟΛΛΕΣ Ε?

    μιστουνου, φυσηξε τοσο δυνατα προχθες το βραδυ και καθαρισε η μουτζουρα και εφερε κατα δω ανθρωπους που ονειρευονται. κατω οι τοιχοι πανω η θεα

    ραζ, θα συνεχισω, δε θελω να ζηλεψεις μονο να ευχαριστηθεις. αλλα ουτε να χορτασεις ,μονο να σου ανοιξει η ορεξη..

    φιλια ξαστερα

  3. Παράθεμα: αλλες δυο γεματες μερες (2) « chez mon double

  4. chirine nour, οι συντεταγμενες μου τα τελευταια χρονια ειναι σε εκεινο το νησι που αγαπας
    αν το σκεφτω καλυτερα , αλλαξε κατι στην οπτικη και στην προοπτικη αυτη η σκονη . χαθηκε ο οριζοντας και ολα αιωρουνταν.
    ..de nada!

  5. τωρα πια που απαντω σε αυτο το μειλ, ο ουρανος ειναι πιο καθαρος ,πιο γαλαζιος και πιο ευχαριστος και απο μερα αρχές ιουνη, μετά τη θαλασσα. καλο μηνα

  6. chirine nour, τωρα πια που απαντω σε αυτο το μειλ, ο ουρανος ειναι πιο καθαρος ,πιο γαλαζιος και πιο ευχαριστος και απο μερα αρχές ιουνη, μετά τη θαλασσα. καλο μηνα

  7. η πρωτη φωτο κυματωηδης παραισθηση τα κτιρια πιτζαμουλες σκετες τα παλια σπιτια μου θυμισαν μοναστηρακι το τραμ σε συνδυασμο με τη θεα μου θυμιζει σκωτια εκει που ειχα παει να παρω τη φουστα της mcgregor clan εκει ομως δεν κατελειγε σε θαλασσα το ματι καλα αυτο το παγωνι που εχει αραξει εκει πολυ royal και παρακατω να ενα παζλ προσοψεων και η κοπελα της εκθεσης σου μπορει και να σου μοιαζει μετα απο χρονια δεν θελω να πιστεψω οτι εχει σχεση με τη δικτατορια απλα ετυχε… το καρο της σταχτοπουτας που ηταν κολοκυθα μου θυμιζει αυτο το κτιριο πως το ειπες; restαurαdores; και τι σχεση εχουν τα αυτοκινητα; το elevador de san justa σαν το ασανσερ του τρομου στην disneyland…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s