ο (αν)εντιμος πολεμος της μνημης (και των βιβλιων)

Τα βραβεια αγοραστηκαν σε δραχμές  (3640) 2910. Λίγες για 488 σελιδες. Μαζι με το Καρδια τοσο ασπρη αλλα δε διαβαστηκαν ποτε στην ωρα τους. Συνεπεσαν με μια εποχη οπου μαθαινω σημαινει διαβαζω ελαβε τελος. Το τελος των ιστοριων τους και την αρχη των δικων μου. Μια καλή αρχη. Μια πολυ καλη αρχη. Στα βραβεια το 1960 εγραψε ο Cortazar  την ιστορια εικοσι διαφορετικών χαρακτηρων που κεδιζουν στη λοταρια μια κρουαζιερα προς αγνωστη κατευθυνση. Ενα ταξιδι αυτογνωσιας στην ουσια.

Ειχε ηδη αφησει πισω του το Buenos Aires οπου και διδαξε (μας περιγραφει και δυο απο αυτους στο βιβλιο)

P7270034

και τη γωνια Peru και Αvenida de Mayo

P7290109

γιατι ηρθε σε αντιθεση με τον περονισμο

P7290121

και πηγε στο Παρισι το 1951 οπου ναι εβαλε μια  Maga στο Κουτσο (1963)-που ειναι για μενα μαζι με το Nadja (1928) τα βιβλια που πρεπει να διαβασει κανεις πηγαινοντας να ζησει-αλλα να ζησει- εκει. Και ενω τα Βραβεια εμειναν αθικτα σε μια πολη κοντα στη Βαρκελωνη, η Νadja εγινε προσκεφαλι αναγκαστικα στην επιστροφη . Ευτυχως γιατι αυτα που ειδε ο André Breton μεσα απο τα ματια της με βοηθησαν να χανομαι οπουδήποτε χωρις ενοχες και να βλεπω αυτα ακριβως που θα προσπερνουσα επιπολαια.  Τωρα ειμαι σαν ενας απο τους συνταξιδιωτες του Μαλκολμ  και στους εσωτερικους μονολογους του Περσιο βρηκα ενα σελιδοδεικτη απο ενα βιβλιοπωλειο στην Andorra La Vella λιγοτερο ξεχασμενο απο οτι η ιδια εκεινη η επισκεψη στο μυαλο μου. Πως θα μπορουσα να θυμηθω, χωρις φωτογραφιες? Αυτα τα δεκανικια της μνημης τοτε τυπωνονταν με φειδω.

Αλλα γιατι αραγε  καποιος να κατεβει απο το καρουσελ για να βγαλει φωτογραφιες ?

Εκει η η E. αγορασε το Liaisons Dangereuses και εγω δυο λεξικα- το ενα τελικα καποτε εγινε λαφυρο πολεμου- αλλα το ειχα αγορασει εκει για να μη μιλαω με τα ματια.

Στην κοψη της ενηλικιωσης, η επικοινωνια γινεται ψηλαφιστα , αφηνωντας τις αισθησεις να ακουμπησουν τη γλωσσα αλλα οχι για να τη μιλησουν, χωρις λογια με κενά για να περναει αερας (que corra el aire) . Στις παρυφες της μερας στο drac, στο brahms, στο river και σε εκεινο με το σκακιερα πατωμα ( ποιο ηταν Ε.?) που το εβλεπα παντα να σαλευει κατω απο τα ποδια μου.  Γυρω απο τη Seu Vella εχανα την ανασα μου με δυνατα γελια. Ασυναισθητα με ολες τις αισθησεις. Καιγομουν στον ηλιο οταν τελειωναν οι μερες Ω! να ξεριζωσω κομματια -κυριολεκτικα – να τα σκορπισω με ενα ηδονικο μουδιασμα και βασανιστικο, εκεινο το αφινιασμα στιγμων με προσωκρατικους, καταλανους, βασκους, ακροβατες, κουβανους, γερμανους και μορμονους.

carouselenmouvement

Δε θελει να κατεβει κανεις απο το καρουσελ οταν τρεχει. Ιδιως οταν εχει ζητησει να μη σταματησει.

Ηρθε και με βρηκε η Γ.χωρις κινητο, χωρις ιντερνετ, χωρις σταθερο, χωρις διευθυνση στη Passeig de Ronda, ανοιξη. Και τωρα αντιστροφως . Θελω να παω εγω. Να βρω και το παρελθον που εχω ζωγραφισμενο πανω μου. Καπου οχι τοσο καλα κρυμμενο σα να μην υπαρχει . Γιατι υπαρχει.

Εγραψε ο Τερζακης- και τα παιδια που αγωνιουσαν- οτι η μεγαλύτερη αρετή του βιβλίου είναι ότι σου προτείνει έναν πόλεμο έντιμο: Διαλέγεις τα βιβλία που θέλεις· Δεν ειναι καθολου εντιμος ο πολεμος με τα βιβλια . Προκαλουν πολλα περισσοτερα απο οσα υπολογιζεις.

Και ενα αποσπασμα (απόδοση) απο το Ναdja

Δεν έχω την πρόθεση να εκθέσω, στο περιθώριο της αφήγησης που θα αναλάβω, παρα μόνο τα πιο σημαδιακά επεισόδια της ζωής μου όπως εγω μπορώ  να την αντιληφθω έξω από το οργανικό της πλαισιο, δηλαδη στο μέτρο στο οποιο εκεινη παραδίδεται στο τυχαιο, στο πιο μικρό  όπως και στο πιο μεγάλο, οπου αντιτασσόμενη στην κοινή εικόνα που εχω για αυτη, με εισάγει σε έναν κόσμο απαγορευμενο θα ελεγες, τον κοσμο των αιφνίδιων προσεγγίσεων, των συμπτώσεων που αποσβολλωνουν, των ανακλαστικων που υπερέχουν καθε εκρηξης του πνευματος, συγχορδιων όπως εκείνων στο πιάνο, αστραπών  που θα σε έκαναν να δεις, αλλά να δείς, εάν δεν ήταν ακόμη πιό γρήγορες από άλλες […]

Προκειται για γεγονοτα , που αν και της ταξης της απλής διαπίστωσης, εμφανιζονται καθε φορα σαν ενα σημαδι, χωρίς να μπορεί να πει κανεις ακριβως πιο σημαδι, τα οποία εχουν σαν αποτελεσμα , σε φαση πληρους μοναξιάς, να με κανουν να ανακαλύπτω  απίθανες συνενοχές, οι οποιες με πειθουν για τη ψευδαίσθηση μου καθε φορα να  θεωρώ οτι βρισκομαι μόνος στη κουπαστη του πλοιου[…]

Μεταξύ αυτών γεγονότων, των οποίων δεν μπορώ παρά να είμαι ο εμβρόντητος μάρτυρας , και των αλλων, των οποιων καυχιέμαι οτι διακρίνω την αρχη και, μέχρι ενός σημείου, υποθέτω το τέλος, υπαρχει ίσως η ίδια απόσταση οπως μεταξυ μιας εκ των διαπιστωσεων ή του συνολου των διαπιστώσεων που αποτελεί η φράση ή το «αυτοματο» κείμενο και της διαβεβαίωσης ή του συνολου των διαβεβαιώσεων που, για τον ίδιο παρατηρητή, αποτελεί η φράση ή το κείμενο του οποίου όλοι όροι ήταν μελετημενοι και μετρημενοι με ωριμοτητα. Δεν του φαινεται να φερει ευθύνη στην πρώτη περίπτωση, αλλα δεσμεύεται στη δεύτερη. Αφετέρου, ειναι απείρως πιο εκπληκτος, πιο γοητευμένος από εκεινο το οποιο συμβαίνει εκεί παρά από αυτο το οποίο συμβαίνει εδώ.  Είναι επίσης πιό περήφανος, γεγονος που δεν παυει να είναι παράξενο, και πιο ελεύθερος.

pour un public averti l’adaptation radiophonique du roman

22 thoughts on “ο (αν)εντιμος πολεμος της μνημης (και των βιβλιων)

  1. Δεν θα ακούσω την ραδιοφωνική απόδοση, γιατί δεν θέλω να προδιατεθώ.
    Και μάλλον δεν θα το ψάξω, γιατί σε αυτά τα πράματα πέφτεις πάνω τους «τυχαία», όταν έρθει η στιγμή.

  2. @krot, εισαι μεσα στο νοημα.μονο ψαξιμο δε χρειαζεται.
    η ραδιοφωνικη εκπομπη ειναι δωρακι εαν το εχεις διαβασει.Ασε που μου θυμισε (αντε παλι) θεατρο στο ραδιο κτλ κτλ

  3. τι μου θύμισες…!
    ξαναξεφύλισα την Νάτζα μου και ξανασκόνταψα στον Κορταζάρ μου- ο δικός μου κάνει τον γύρο του κόσμου σε ογδόντα κόσμους-και παραδέχτηκα για άλλη μια φορά οτι τα βιβλία οχι μόνο «προκαλουν πολλα περισσοτερα απο οσα υπολογιζεις»
    αλλα κολλάνε πάνω σου -οχι όλα, κάποια απ’αυτά-σαν τατουάζ. άλλα πάλι σαν τσιμπούρια αν ταξεχάσεις πάνω σου σου πίνουν το αίμα, κάποια άλλα συμπεριφέρονται σαν το γιαούrτι μετά την ηλιοθεραπία. και άλλα πολλά…
    ανάρτησα και στο δικό μου χώρο ένα μικρο απόσπασμα του φίλου Χούλιο και σου χαρίζω αυτό που ακολουθεί γιατί μου θύμισε ένα προηγούμενο ποστάκι σου.

    «La memoire nous tisse et en meme temps nous attrape selon un schema auquel on ne participe pas lucidement; nous ne devrions jamais dire «notre» memoire car elle est tout sauf notre; elle travaille pour son compte, elle nous aide en nous trompant ou peut etre nous trompe-t-elle pour nous aider(?)…»

    mes bonjours cortazariens
    mes bonne nuits nadjeens

  4. @chirine nour, πολυ δυνατες οι παρομοιωσεις σου για τα βιβλια…συνειδητοποιω τελικα οτι ενα ΒΙΒΛΙΟ δεν ειναι η απολαυση της αναγνωσης του αλλα κυριως η αθανασια του μεσα απο τις στιγμες που προκαλει.
    Δεν ειχα διαβασει το γυρο της μερας και ουτε ειχα ακουσει τους καταλανους dusminguet πριν, και μου αρεσαν πραγματικα πολυ .Vases communicants , τα μπλογκ …
    Οσο για το τελευταιο αποσπασμα, ο Lehrer εγραφε οτι κριμα που οι νευροεπιστημονες δε διαβαζαν Προυστ νωριτερα…προσθεσες και τον Κορτασαρ!

    ανταποδιδω τις ευχες
    mes bonjours cortazariens
    mes bonne nuits nadjeens

  5. Τι συμπτωση! Ετοιμάζομαι να διαβάσω την Νadja στα ελληνικά…Στέλνω σκέτο bonjour, γιατί έχω ξεχάσει τον Cortazar και δεν γνωρίζω ακόμα τον Breton (eh oui, c’est tout a fait possible…)

  6. @phd…»les coïncidences pétrifiantes» au premier plan
    φανταζομαι καπως ετσι συμβαινει, αλλος ανακαλυπτει τον Βreton και αλλος μολις τα b.a.ba της θεωριας της εξελιξης..:-)

    πολυ καλημερα σας
    χχχ

  7. Κατά περίεργο τρόπο δεν μου βγαίνει το παράθυρο υποβολή σχολίου στο επόμενο ποστάκι…οπότε σου γράφω εδώ το σχόλιο: όμορφη και ποιητική φώτο. Δεν ξέρω γιατί είδες χάρτινα τα χέρια αλλά το δέχομαι και δεν μπορώ να προτείνω τίποτα άλλο…Χάρτινο με την έννοια του fragile?

  8. σαν να το ξερω πολυ καλα το nadja το εχω διαβασει ομως;
    την marelle την ξεκινησα αλλα μοθ επεσε καπως βαρια ισως ξαναπροσπαθησω το κλειδι ειναι ο χρονος προτεραιοτητων συμπεριλαμβανομενων. περιμενω μια μεθοδο εκμαθησης ισπανικων και δεν λεει να ερθει (τωρα τελευταια τα ταχυδρομια εχουν ανεβασει πολυ την αδρεναλινη μου). το κειμενο σου σαν γαργαρο δροσερο νερακι

  9. phd, νομιζω οτι αν ειχε ηχο η επαφη μου με τα χερια της θα ειχε εκεινο του χαρτιου. αλλα οχι μονο τον ηχο – και τη συμπεςριφορα: ετσι πως καθεται το δερμα -στεκεται οταν το τσακιζεις. και επειτα ολα αυτα που ειναι γραμμενα πανω του. . και σοφο οποτε εκτος απο ευθραστο
    εκλεισα τα σχολια, οπως δεν απαντουσα το τηλεφωνο εκεινη τη μερα-ηθελα ομως να το πω

  10. λεμονατη, 8α σου εχω ξαναπει το συνηθιζω να επαναλαμβανομαι ωρες ωρες…aa και εμενα μου φανηκε τις πρωτες φορες που την παρατησα αλλα ουτως η αλλως νομιζω οτι καθε φορα στα βιβλια πεφτουμε σε διαφορετικο κομματι..οποτε go on
    merci , η φωτο δεν ηταν δικη μου και την πειραξα, δε θα μπορουσα να μιλησω για εναν δικο μου προσωπο χρησιμοποιωντας κατι εντελως ξενο
    (το μπλε ειναι αρνητικα χρωματα απο το Ζωγραφικη)

  11. καλως τον δυτη (με το ευφανταστο oνομα)!αν το εχει πει ο Βαλαωριτης δεν εχουμε λογο να μη τον πιστεψουμε ..η ιδια τι λεει ? ναντια γιατι στα ρωσσικα ειναι η αρχη της λεξεως ελπιδα και γιατι δεν ειναι παρα μονο η αρχή της…
    πως να λενε ελπιδα στα ρωσσικα?

    • Κατά σύμπτωση, το ευφάνταστο όνομα είναι από ένα στίχο του Κορτάσαρ! (βλ. Το Κουτσό, κεφ. 57).
      Ο Βαλαωρίτης γράφει: «…τη Νάντια, ή Νάτζα όπως προφέρεται συνήθως. Μόνο ο Μπρετόν την πρόφερε Νάντια, απ’ όσους άκουσα να μιλάνε γι’ αυτό το βιβλίο».
      …!

  12. κατι μου θυμιζε το ονομα δυτη , ειμουν σιγουρη οτι θα το εξηγουσες στο about ή …στο πρωτο σου ποστ;-)
    Μαντεψες σωστα,εγω το ηξερα Νατζα αλλα μπορει τελικα να το προφερε καπως Νάντ(γ)ια ο Αντ(γ)έ Μπ(γ)ετόν
    καλη μερα , καλο μηνα και καλες καταδυσεις


  13. (Η μετάφραση της Nadja είναι εκείνη των εκδόσεων Ύψiλον; ) Έχω δίπλα μου μια γλάστρα Βασιλικό την οποία θέλω να περάσω απέναντι στο επόμενο καλοκαίρι. Την βγάζω έξω μόλις κάνει λίγο ζέστη, την κρατάω στο φως του παραθύρου που κινείται, την έσωσα από δύο πεινασμένα τέρατα που την έτρωγαν ζωντανή. Θα την ονομάσω Ναντιέζντα λοιπόν! Θα την ονομάζω ελπίδα και από το σύννεφο του Μπρετόν θα πηγαίνω μέχρι την σύντροφο του Μάντελσταμ, πέρα από το κρύο της Σηβηρίας. Καλή σας μέρα.

    • μια ιπποτικη κινηση στην αθηνα. να περασεις το βασιλικο απεναντι κοντρα σε καιρους σκοτεινους και ψυχρους. θα μπορουσε να υπηρχει αλλη ναντιεζντα με πιο μοσχομυριστα μαλλια? (αν και ελπιζω οτι παντοτε υπαρχει)
      ευχαριστω για το πετραδακι που αφησες και με οδηγησε 3ανα σε ποιηση http://e-poema.eu/print.php?id=77&eidos=poem

      καλως ηρ8ες και καλη σου μερα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s