περι ελληνων και γειτονων

Μαθαινω πολλα στα κουπεπκια για τους Τουρκους. Για τη πρασινη γραμμη , για την τουρκικη μοναξια (με αφορμη τους Τρεις Πιθηκους)  για τα στερεοτυπα και τη δυσκολια να προσεγγισεις το γειτονα οντας tabula rasa.

Πηγαινω στη Ψυρα και ανακαλυπτω μια ακομη εμπνευσμενη αποτυπωση μιας μακρας κοινης εμπειριας. Τι βλεπω?

01-03-09_2100

Στερεοτυπα μπλεγμενα  με αληθειες? μονο στερεοτυπα? μονο αληθειες? πώς να μιλησεις για τον εαυτο σου -που δεν ειναι ουτε γειτονας ουτε εχθρος -και να μη μπλεξεις με στερεοτυπα? πως να θιξεις τα κακως κειμενα χωρις να ενισχυσεις στερεοτυπα?

Tο πιο σημαντικο ειναι αν ο αλλος θελει να ακουσει (ή να δει)

– Hola! como estas?

-Bien! O quieres que te cuente?

21 thoughts on “περι ελληνων και γειτονων

  1. Θα μπλέξεις θες δε θες με στερεότυπα.
    Τα οποία πολλές φορές, η αλήθεια είναι, δε χρειάζονται κανέναν να τα ενισχύσει…
    Ενισχύονται από μόνα τους. 🙂

  2. απαντω digame

    ή αυτο ειναι μονο οταν σηκωνω το τηλεφωνο;

    πριν καιρο ειχα την ευκαιρια να ακουσω καποια πραγματα (που δεν ηξερα) για πρασινες σχεδιασμενες γραμμες και σημαιες που φαινονται ακομη κι απο το διαστημα (βλεπε googleearth) και ομολογω οτι οσα ακουω και στερεοτυπα θα εχουν μα και αληθειες, ατακτα δομημενα , μα καλο ειναι να ακουμε και να μαθαινουμε..

  3. τα στερεότυπα πάντα θα υπάρχουν και πάντοτε θα υπάρχει κάτι που θα »επιβεβαιώνει»τον κανόνα.

    το θέμα με τους γείτονες Τούρκους είναι πόσο εμείς οι ίδιοι είμαστε ανοιχτοί όχι να καταρίψουμε κάποια στερεότυπα αλλά να δεχτούμε κάποιες αλήθειες. γιατί κάποιες »αλήθειες» τις μάθαμε στο σχολείο και ποτέ κανείς δεν σκέφτηκε να δει και την απέναντι πλευρά. η προσέγγιση που γίνεται ξενίζει γιατί είναι δύσκολο να βάλεις όλα τα κεράσια στο ίδιο καλάθι, δεν είναι όλα ίδια. σαφώς δεν ήταν συνωστισμός στο λιμάνι της Σμύρνης αλλά και σαφώς είναι αναληθές ότι υπήρχαν τα κρυφά σχολεία (ή για να είμαι πιο σωστή, όχι έτσι όπως τα παρουσιάζει η εκκλησία).
    η οθωμανική αυτοκρατορία μπόρεσε και κράτησε τόσους αιώνες γιατί συνέχησε κατά κάποιο τρόπο το σύστημα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας…

    μήπως φοβόμαστε τον απέναντι γιατί όπως στον καθρέπτη θα δούμε τον ίδιο μας τον εαυτό; και απλά είναι ο εαυτός μας που δεν ξέρουμε καθόλου;

    τί να πεις για ένα λαό και τη γλώσσα του, σε προέκταση, όταν βλέπεις ότι στην ελληνική στοιχομυθία :
    -Καλώς ήρθατε
    -Καλώς σας βρήκαμε
    υπάρχει αντιστοίχως και στη γλώσσα του απέναντι (και μόνο σε αυτή, αλλά αυτό θέλω να το επιβεβαιώσω):
    -Hoş geldiniz.
    -Hoş bulduk.;;;

    και γιατί μας ξενίζει ο τρόπος που μας βλέπουν οι απέναντι; μήπως τελικώς δεν τους βλέπουμε και εμείς με τον ίδιο τρόπο;
    ή μήπως για να βρούμε την αλήθεια θα πρέπει πρώτα να ρίξουμε μια ματιά στην αλήθεια των άλλων ;;; (γενικα και όχι ειδικά…)

  4. Μεγάλη κουβέντα ανοίξατε με τους γείτονες και τα στερεότυπα. Το μεγάλο μου θέμα ήταν πάντα πώς αντιμετωπίζεις τους κολλημένους,εθνικιστές συνομιλητές. Η πιο αποδοτική μέθοδος που βρήκα ως τώρα είναι να μη μιλάω για την Τουρκία, τη Μακεδονία ή οτιδήποτε άλλο φορτισμένο για το ελληνικό κοινό. Αλλά να χρησιμοποιώ το ίδιο ακριβώς παράδειγμα για 2 άσχετες γειτονικές χώρες (Γαλλία, Γερμανία π.χ.) Εκεί ο συνομιλητής δεν είναι φανατισμένος (συνήθως) και μετά υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να ξανασκεφτεί το δικό του στερεότυπο. Αισιόδοξο, το ξέρω, αλλά έχει πιάσει αρκετές φορές.

  5. krot, το πιστευω. και καμια φορα η γνωση για κατι ή για καποιον ειναι αχρηστη οταν δεν ειμαστε ετοιμοι για αυτην.
    συμπληρωνω οτι τα της εμπαθειας ισχυουν οταν αναφερομαστε σε οικειους πολιτισμους…σε ενα σχεδον αγνωστο μπορει να υπαρχει σταση-διαθεση ανωτεροτητας ή κατωτεροτητας πχ
    ειναι μεγαλο το θεμα

    lilith,πιστευω οτι τα στερεοτυπα εχουν μεσα τους κατι και απο τα σιδεροτυπα. Δε φευγουν. η μαλλον αλλοιωνονται με τον καιρο , με το πολυ πλυσιμο ή αν απλα σιδερωσεις ενα αλλο σιδεροτυπο-στερεοτυπο απο πανω…
    το καλο ειναι οτι δεν ειναι τατουαζ..

  6. λειλα, εκανες τη σωστη κινηση: σηκωσες το τηλεφωνο και απαντησες dime. το στοιχημα ειναι να μη το κλεισεις ..

    chavel,πως δε σκεφτηκε κανεις πως ειναι ο γειτονας..το δειξαμε και σε σηριαλ (αστειευομαι).
    θελω να πω οτι παντα υπαρχει καποιος λογος που εξηγει γιατι υπαρχει το συγκεκριμενο στερεοτυπο . αλλα μαζι με το λογο ισως και καποιος φοβος -στην προεκειμενη εχω την υποψια οτι φοβομαστε να αντικρισουμε τον εαυτο μας. τι το ηθελαν εκεινο το » με το ενα ποδι στην Ανατολη με το αλλο στη Δυση»?
    αντε να «καλοδεχθει» η μια πλευρα την αλλη.
    και το καλημερα πως λεγεται? hos…?

  7. k1 , να σου πω οτι το εταιρο κουπεπι αρχισε την κουβεντα ? οσο ψαχνουμε να βρουμε τροπους θα υπαρχουν και λυσεις. και εγω ειμαι αισιοδοξη.
    συμφωνω μαζι σου οτι υπαρχει μια λογικη προεσεγγισης και εκει που το συναισθημα ειναι εντονο χρειαζεται χρονος. αρκετος βεβαια, αν αναλογιστεις οτι αρνουμαστε ακομα τους γερμανους λογω της Κατοχης. αλλα το ρολο της μνημης σε ολα αυτα και πως λειτουργει μπορεις να τα εξηγησεις καλυτερα νομιζω. Το «δε ξεχνω» πρεπει να ειναι επισης ..πολυπλοκο

  8. Μας κολακεύετε, mondouble 🙂
    À propos, το καλημέρα δεν λέγεται hoş κάτι, λέγεται günaydın ή iyi günler. κι υπάρχει και το πασπαρτού merhaba, γεια σου / γεια σας για όλες τις ώρες τις μέρας!

  9. k2 & leila απάντησαν.
    Θα προσθεσω και το sabah el hayir ως καλημέρα για τα αραβικά…
    ” με το ενα ποδι στην Ανατολη με το αλλο στη Δυση”…το ήθελαν και το θέλουν. Εξάλλου είναι πολύ πιο κοντά στη Δύση από εμείς θέλουμε να πιστεύουμε.
    Πάντως, εμείς είναι το ερώτημα του τί κάνουμε, η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας (& στις επιλογές μας)…

    grobibi chèrie

    υγ.1) μήπως τελικά η λύση για τα στερεότυπα κρύβεται πίσω από την ”πολυπολιτισμικότητα” ;;;
    2)(στο’χα πει κάποια στιγμή), οι πληγές κλείνουν τα σημάδια τους όμως μένουν…
    Προχωράμε μπροστά, αλλά ποτέ δεν ξεχνάμε (όχι ως μνησικακία αλλά ως πείρα και γνώση…)

  10. θα κρατησω το merhaba (θα το θυμαμαι πιο ευκολα νομιζω) λειλα, κ2 , chavel!!
    αλλα αφου το μιλατε φαρσι δε μου εξηγητε εκεινο το geul bourdan τι σημαινει?

    maria lemonati! ηταν που ηταν κομπλικέ η κατασταση ενας κωνσταντινοπολιτης μας ελειπε. και ψυχραιμια λοιπον στο μυστικο της επιτυχιας

    chavel, οπως ξερεις δε πιστευω οτι σε τετοιες περιπτωσεις υπαρχει κοινη μοιρα. δε δεχομαι να μπω σε κουτακι εξωτερικης πολιτικης ή αλλης σκοπιμοτητας συμπεριλαμβανομενης της «πολυπολιτισμικοτητας» που ειναι αυτη τη στιγμη κενο γραμμα.

    θελει πολυ ωριμοτητα η μνημη να γινει γνωση και πειρα. το εχω παραδεχτει εχω επιλλεκτικη μνημη

  11. sorry δεν το έπιασες.
    δε μίλησα για κοινή μοίρα και ούτε πρόκειται να μιλήσω ποτέ.
    και για την πολυπολιτισμικότητα φυσικά και δεν αναφέρομαι σε εξωτερική πολιτική.

    υγ. guel burdan δεν υπάρχει.
    gel buraya (μτφ έλα εδώ, δηλαδή προς εμένα)

  12. chavel, μα εξ ορισμου οι κοινωνιες ειναι πολυπολιτισμικες (με την ευρυτερη αποδοχη του ορου culture) αλλα που η λυση? με μια σταση gel buraya ομως αλλαζει το θεμα…με παραξενεψες και το γκελ μπουρνταν? (θα ειναι κατι αναλογο του μαμζέλ, μουσιέ)

    phd, τι ευχαριστη εκπληξη!! να περνας και εσυ καλα
    εις το επανιδειν.. με νεωτερα 🙂

  13. αυτή η τακτική του κουπεπιού που χρησιμοποιεί παραδείγματα άλλων χωρών είναι πολύ καλή.
    Την έχω δοκιμάσει κι εγώ, συζητώντας για το θέμα της Μακεδονίας, όπου χρησιμοποίησα το παράδειγμα του Λουξεμβούργου, με αποτέλεσμα ο συνομιλητής μου, τουλάχιστον το ξανασκέφτηκε το θέμα.

    Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε, στο Βέλγιο υπάρχει επαρχία ονομαζόμενη «Λουξεμβούργο», η οποία είναι όμωρη με το κράτος του Λουξεμβούργου. Αυτό συμβαίνει, γιατί κάποτε το μικρούλι Λουξεμβούργο ήταν μια μέσου μεγέθους «αυτοκρατορία» (του ανήκαν εδάφη ακόμα και της σημερινής Αυστρία) -τότε μεγάλο μέρος του Βελγίου ήταν Λουξεμβούργικο (μεταξύ αυτού και η ομώνυμη επαρχία).

    Το Βέλγιο ποτέ δεν ζήτησε από το Λουξεμβούργο να αλλάξει όνομα, ούτε και το Λουξεμβούργο ζήτησε από το Βέλγιο να ξαναβαφτίσει την επαρχία του. Ίσα ίσα, οι χώρες αυτές είχαν συνδέσει τα νομίσματα τους 50 χρόνια πριν το ευρώ και συνεργάζονται πολύ καλά σε θέματα όπως οι συγκοινωνίες, η εκπαίδευση κλπ. Υπάρχουν πολλές αναλογίες με το ζήτημα της Μακεδονίας, αλλά εντελώς άλλη αντιμετώπιση.

  14. κροτ, αυτο μου αρεσει στα μπλογκ …!πολυ ενδιαφερον , δε το ηξερα .
    και τελικα που νομιζεις οτι οφειλεται ο διαφορετικος χειρισμος των 2 υποθεσεων? δε τολμω να κανω καμια υποθεση…

  15. Δεν είμαι σίγουρη, γιατί δεν το έχω ψάξει πάρα πολύ, αλλά υποθέτω σε κάποιους από τους εξής λόγους:
    -στην ψυχραιμία που επικρατεί λόγω έλλειψης «βαλκανικότητας».
    -στην εξυπνάδα που οδήγησε στην αποκάλυψη των ωφελειών της συνεργασίας.
    -στο γεγονός ότι βρέθηκαν ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία, όταν αυτές αποφάσισαν να συμφιλιωθούν (λόγω συμφερόντων φυσικά, όχι λόγω αγάπης.
    -πιθανώς στο ότι οι ξένες δυνάμεις ήθελαν μονιασμένες αυτές τις δυο χώρες.

    Άλλες ανάλογες περιπτώσεις (όπου δεν υπάρχουν κοινά ονόματα όμως) είναι πιο περίπλοκες, όπως πχ το Καλίνινγκραντ (που ανήκει στη Ρωσία σήμερα), η Sudetenland, οι δυτικές περιοχές της Πολωνίας. Αλλά οι λεονταρισμοί και οι μαγκιές είναι πάντα περιθωριοποιημένες ακρότητες και όχι επίσημες πολιτικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s