υπαρχει παντα κατι που αφηνουμε φευγοντας

gkremizo

Το αποφασισαν τα αδελφια, ενα καλοκαιρι που ηταν στην Αθήνα, να δωσουν το σπιτι με το οικοπεδο αντιπαροχή για να κτιστεί πολυκατοικία.

Ο παππούς που είχε μεινει μόνος μετά το θανατο της γιαγιάς περασε τα τελευταια χρονια της ζωής του φιλοξενούμενος αρχικά στα σπίτια των παιδιών του αλλα γρήγορα η υγεία του επιδεινώθηκε και μπήκε σε οικο ευγηρίας.  Με αλλους ηλικιωμένους να κάνει παρέα. Ακόμα πιο γρηγορα όμως βαρέθηκε τις ανιαρές κουβεντες των γερόντων και έφυγε να συναντησει ξανά τη σύντροφο της ζωής του.

Πήγαν να μαζέψουν τα πραγματα. Μόνο κατι παλιά επιπλα και οικογενειακά κειμήλια πήραν τελικά. Τα υπόλοιπα τα αφησαν εκεί.

Οταν μπηκα στο σπιτι , ειχαν αφησει το κρεββατι , τα καδρα με τα τοπία , τις βουαλαζ ξεθωριασμένες κουρτίνες  που κρέμονταν στα παράθυρα . Στην κουζίνα υπηρχε ακόμα το τραπέζι με μουσαμαδένιο τραπεζομάντηλο. Πιατικά στα ντουλαπια. Το ποτηρι του παππου. Εκεινο που έπινε το πρωί το γαλα του με το παξιμαδι  ? Εκεινο που φυλαγε τα δοντια του?

Εκλεισα και εγω την πορτα και το παρεδωσα το κλειδί πισω στο γραφείο. Ενημερωσα οτι χρειαζοταν να πετάξουμε καποια πραγματα. Παλιατζουρες.

Μετα ανέλαβε το συνεργειο κατεδάφισης. Δε ξερω τι εκαναν. Μπορει να εβαλαν τη μπουλντόζα κατευθειαν, και αναμεσα στα γκρεμισματα να τσακισαν το τραπεζι της κουζινας , τα καδρα , το κρεββάτι.

09-02-08_10591

Εμεινε μια τρυπα αναμεσα στα σπιτια. Η κουφαλα μετα την εξαγωγή φρονιμίτη. Θα επουλωθεί.

Ομως, στο ντουλαπι της κουζινας ειναι ακομα εκει και περιμενει, σε πεισμα των καιρων, της μπουλντοζας και του παλιατζή, το ποτηρι που φυλαγε ο παππους τα δοντια του. Ο παππους πεθανε αλλα το ποτηρι του ειναι ακομα εκεί.

09-02-08_1100

5 thoughts on “υπαρχει παντα κατι που αφηνουμε φευγοντας

  1. γλαυκη !ακριβως μονο που πολλες φορες τα κομματια της ζωης των μεν ειναι «παλιατζουρες » των δε.

    καλωςτην λειλα! που να ηξερα οτι επρεπε να συντονισοτυν οι σκεψεις μας για να ξαναεμφανιστεις!!

    mon bonjour mesdames

  2. Πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, νιώθεις μια ανατριχίλα…
    Ακόμα και τα άψυχα ντουβάρια πιστεύω ότι μπορούν να «συγκρατήσουν» – και να εκπέμψουν αργότερα σε άλλους – κάποιου είδους συναισθήματα…
    Καλό απόγευμα! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s