Ενα σαββατοκύριακο (σαν όλα τα αλλα?)

Μεσα στον υπνο μου ακουγα αυτο το διακριτικο βουητό που κανει ο βοριας ωσπου να βρει σε μαντρες, σε πορτες , σε πατζουρια. Στα δικά μας πατζουρια. 

Το παραθυρο στο καθιστικο φιλτραρε το φως της ημερας με ενα μοναδικό τροπο. Η συνεχομενη αμμοβολή με επικαλλυψη αλμυρας των προηγουμενων ημερων ειχε προσδωσει στα τζάμια μια αδιαφανη οψη, θετωντας αυτοματως μια προκληση στους κατασκευαστες υγρών καθαριστικών.

Οσο ετοιμαζοταν ο καφες, ανοιξα τον υπολογιστή, εβαλα FIP και συνδεθηκα στο ΜΕΤΕΟ . Κινηση καθοριστική για τη ληψη κρισιμων αποφασεων: Πού 8α κολυμπήσουμε σήμερα?  Αφου πληροφορηθηκαμε την κατευθυνση του αερα, αποφασισαμε παρολα να δουμε πως θα ειναι και εκει.

στην επονομαζομενη Χαβάι δε περιμεναμε κατι διαφορετικό

 Στην Πλακα ήταν λιγο καλύτερα εφοσον τα μεγαλα συννεφα δεν παιζαν κρυφτό (δημιουργώντας μοναδικές εικόνες που ξυπνουσαν τον γιαπωνεζο μεσα μου)

Πισω απο την Στελλίδα, επισης λογικό…

 

η χαρα του surfer (μόνο που δεν εχουμε κανεναν στην παρεα μας)

Τελικά κολυμπησαμε στον Αγιο Προκοπη , οπου εκοβε ο αέρας και τα νερα ήταν οπως παντα μοναδικά γαλαζια.

Ομως, διπλα στις Αλυκές τα νερα επαιρναν μια ροζουλί εξωγηινη αποχρωση , RED LAGOON ?

οταν πλησιασα, αναρρωτηθηκα αν ετσι ειναι το νερο στον πλανητη Αρη 

Το βραδυ του Σαββάτου συναντηθηκα μετα από πολυ καιρο με μια παλιά φιλη που καταφερε και παλι να με συγκινησει.

Οι βοριοι ανεμοι οχι μονο συνεχιστηκαν ολο το βραδυ αλλα δυναμωσαν φερνωντας μαζί τους απαγορευτικό αποπλου και τις κυριακατικες εφημεριδες αεροπορικώς.

Προτιμησαμε,οποτε, βολτα στους αμμολοφους στο Αλυκό και μετα προς Αγιασσό

οπου παρατηρησα ξανά τους νομους της Γεωμετρίας

και τί σημαινει ανεξαντλητη χρωματική παλετα της Φυσης.

Συζητωντας για την οικονομικη κριση και τους νομους της Αγοράς,  σκεφτηκα ενα αλλο ακομα νομο της Φυσης, το νομο του πιο δυνατού.

Παρατηρουσα γυρω μου τα υιοθετημενα του καλοκαιριου, που μεγαλωσαν με ψαροκοκκαλα και φαγητο που πετουσαν οι τουριστες κατω απο το τραπεζι. Με ενα αγριεμενο νιαουρητό τρυγιριζουν ακομα στις ταβερνες που υπολειτουργούν. Καποια, πιανουν την μπουκια στον αερα και ισως αρπαξουν και τη ζωή απο τα μαλλια. Σε λιγο που θα κλεισουν, θα μετακινηθουν μεχρι οτου τα μικροτερα θα πεθανουν απο την πεινα.

Καπου αλλου, βεβαια, ο ιδιος νομος εφαρμοζεται διαφορετικά . Η λεξη αρχιζει απο Φ- και τελειωνει σε -όλα.

6 thoughts on “Ενα σαββατοκύριακο (σαν όλα τα αλλα?)

  1. ‘η μπορεις να κατεβαζεις λιγο γαλατακι ή κανα μεζεδακι για τα γατια πριν πας στις παραλιες.. σαφως δεν μπορεις να τα σωσεις ολα, οπως δεν μπορεις να σωσεις ολους τους πεινασμενους του κοσμου, αλλα καποια απο αυτα??
    καντο για τη φιλη σου τη λειλα (νιαου) που το εκαμνε κι αυτη οταν ηταν ναξο (και οπου αλλου)

    μαγεια οι παραλιες νετες σκετες χωρις το τουριστομανι! και τα χρωματα μαγεια..
    καλο καιρο κανει αλλα εμεις τον αθηνων τρεχουμε αλλου γιαλλου αντι να παμε για κανα μπανακι που κανει και τοσο καλο..

    μα τι λεω, εχω φορεσει ηδη μποτες, οποτε μαλλον οι θαλασσες θα με δουν απο .. του χρονου….

    καλη βδομαδα (σαν ολες τις αλλες?)

  2. @λειλα, ..η χρησιμοτητα της ελεημοσυνης, κατι σαν τα εκτακτα επιδοματα στους ασθενεστερους αντι μετρα κατά της φτωχειας (να εισαι σιγουρη απλα δε ξερω εως ποτε θα ειναι εκει, μιαουρρ)
    -το Σαββατο εχει στην ετ1 τον εφιαλτη του Δαρβινου, http://www.darwinsnightmare.com/darwin/html/startset.htm, για ανθρωπους και ψαρια ομως…

    -με τοσο αερα νομιζω καθαρισε πολυ το τοπίο μου ,γεμισαν ομως αμμο τα παπουτσια μου.

    -ποιες μποτες? αλλα ειδα εγω!

  3. ξεκινησε ενα υπεροχο ανεμελο φανταστικο ομορφο ταξιδι σε θαλασσες και αμμολοφους με ενδιαμεσο σταθμο μια απορια για το κοκκινο και καταληξη την ασχημη πλευρα της πραγματικοτητας με την πεινα και την εξαθλιωση. τα τρια επιπεδα της υπαρξης θα ελεγα.

  4. @maria lemonati!ποσο περισσοτερο νοημα σε τοσες λεξεις? να σε φωναξει ο Καστανιωτης να γραφεις τισ περιληψεις στα βιβλια του
    αυtη η red lagoon μου θυμισε εκεινο το πετυχημενο Water on Mars!! 😉

  5. τουλάχιστον, έστω και ταλαιπωρημένα ,εκεί υπάρχουν
    μερικά γατάκια..Εδώ κάνένα γατάκι δεν πιάνει το μάτι μου, κανένα παραπονεμένο νιαούρισμα δεν ακούγεται στη γείτονιά..περιέργως !στην ίδια γειτονιά που όταν ήμουν παιδί έκανα ψιτ και μαζεύονταν δεκάδες πεινασμένες ψυχούλες..η ζωή στη πόλη είναι πιο
    σκληρή..
    όπως πάντα υπέροχες φωτο Kat..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s