για μια μπούρκα αδειανή, για μια Ameena

Kader Attia-Ghost

In Ghost, a large installation of a group of Muslim women in prayer, Attia renders their bodies as vacant shells, empty hoods devoid of personhood or spirit. Made from tin foil – a domestic, throw away material – Attia’s figures become alien and futuristic, synthesising the abject and divine. Bowing in shimmering meditation, their ritual is equally seductive and hollow, questioning modern ideologies – from religion to nationalism and consumerism – in relation to individual identity, social perception, devotion and exclusion. Attia’s Ghost evokes contemplation of the human condition as vulnerable and mortal; his impoverished materials suggest alternative histories or understandings of the world, manifest in individual and temporal experience.

Shadi Ghadirian- Untitled from the Like Everyday Series

Challenging the international preconceptions of women’s roles within an Islamic state, Tehran-based artist Shadi Ghadirian’s photographs draw from her own experiences as a modern woman living within the ancient codes of Shariah law. Her images describe a positive and holistic female identity, humorously taking issue with the traditional roles by which women – both in the Middle East and universally – have been defined.

στη Saatchi Gallery μεχρι της 9 Μαιου 2009 UNVEILED: NEW ART FROM THE MIDDLE EAST [{ }]

και ενα ενδιαφερον αρθρο (στα γαλλικα σόρυ) L’art contre l’islamisme στο Riposte Laique

και απο ενα χωρο που κατεξοχην επικρινεται για τα γυναικεια πρωτυπα που προβαλλει,  o Τουρκοκυπριος  σχεδιαστης μοδας  Hussein Chalayan  [{ }] παρουσιασε το 1998 τη συλλογη Between

απο το φιναλε της κολεξιον. Το video εδω [{ }] -μετα το 18:40 min οι 6 βερσιον της ιδιας “εικονας”

και καθε Αmeena [{ }]

for your eyes only

JR: Είμαι 25 χρονών και διαθέτω τη μεγαλύτερη αίθουσα τέχνης στον κόσμο. Έκθετω ελεύθερα στους δρόμους όλου του κόσμου, προσελκύοντας την προσοχή ανθρώπων που δεν είναι οι συνηθεις επισκέπτες μουσείων. Η δουλεια μου ειναι ενα μειγμα τέχνης και δράσης, μιλα για δέσμευση, για ελευθερία, για ταυτότητα και για όρια.

Δημιουργω “διάχυτη τέχνη” που εξαπλώνεται απρόσκλητη σε κτίρια γκέτο στα προάστια του Παρισιού (Portrait d’une génération, 2004-2006), στους τοίχους της Εγγύς Ανατολής (Face 2 Face, 2007), στις καταστραμενες γέφυρες στην Αφρική ή στις τενεκεδουπόλεις της Βραζιλίας (WΟΜΕΝ, σε εξέλιξη). Και συμμετέχει ο καθένας . Γριες γυναίκες γίνονται μοντέλα για μια ημέρα, παιδιά μετατρέπονται σε καλλιτέχνες για μια εβδομάδα. Καμιά σκηνή δε χωρίζει ηθοποιους και και θεατές, είναι οι ίδιοι.

Τα έργα μου δεν αλλάζουν τον κόσμο, αλλά ένα χαμόγελο σε μια απρόσμενη θέση σας δίνει την εντύπωση ότι μπορεί μερικές φορές να συμβει … Καθώς παραμένω ανωνυμος, χωρίς να δινω καμία εξήγηση για αυτά τα γιγάντια πορτραιτα ανθρώπων που κανουν γκριματσες , αφήνω ελευθερο χώρο για μια συνάντηση ανάμεσα σε ένα υποκειμενο/δραστη και εναν περαστικο/διερμηνέα.

Βλεπω :WOMEN

η μεγαλυτερη αφρικανικη τενεκεδουπολη Kibera- Κenya

απο ψηλα (στο Google Maps)

ακουω

μετα  μια τενεκεδουπολη στο Rio de Janeiro, φαντασματα στη Phnom- Penh [{}]

…πολυ περισσοτερα απ΄οτι περιμενα να δω κανωντας ενα απλο (?) κλικ στο HyperUrbain [{}] για να χορτασω την περιεργεια μου για geospatiality, googleMaps, streetArt

ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ

J.R (artiste-photographe) official site [{}]

site Women Libération [{}]