for your eyes only

JR: Είμαι 25 χρονών και διαθέτω τη μεγαλύτερη αίθουσα τέχνης στον κόσμο. Έκθετω ελεύθερα στους δρόμους όλου του κόσμου, προσελκύοντας την προσοχή ανθρώπων που δεν είναι οι συνηθεις επισκέπτες μουσείων. Η δουλεια μου ειναι ενα μειγμα τέχνης και δράσης, μιλα για δέσμευση, για ελευθερία, για ταυτότητα και για όρια.

Δημιουργω “διάχυτη τέχνη” που εξαπλώνεται απρόσκλητη σε κτίρια γκέτο στα προάστια του Παρισιού (Portrait d’une génération, 2004-2006), στους τοίχους της Εγγύς Ανατολής (Face 2 Face, 2007), στις καταστραμενες γέφυρες στην Αφρική ή στις τενεκεδουπόλεις της Βραζιλίας (WΟΜΕΝ, σε εξέλιξη). Και συμμετέχει ο καθένας . Γριες γυναίκες γίνονται μοντέλα για μια ημέρα, παιδιά μετατρέπονται σε καλλιτέχνες για μια εβδομάδα. Καμιά σκηνή δε χωρίζει ηθοποιους και και θεατές, είναι οι ίδιοι.

Τα έργα μου δεν αλλάζουν τον κόσμο, αλλά ένα χαμόγελο σε μια απρόσμενη θέση σας δίνει την εντύπωση ότι μπορεί μερικές φορές να συμβει … Καθώς παραμένω ανωνυμος, χωρίς να δινω καμία εξήγηση για αυτά τα γιγάντια πορτραιτα ανθρώπων που κανουν γκριματσες , αφήνω ελευθερο χώρο για μια συνάντηση ανάμεσα σε ένα υποκειμενο/δραστη και εναν περαστικο/διερμηνέα.

Βλεπω :WOMEN

η μεγαλυτερη αφρικανικη τενεκεδουπολη Kibera- Κenya

απο ψηλα (στο Google Maps)

ακουω

μετα  μια τενεκεδουπολη στο Rio de Janeiro, φαντασματα στη Phnom- Penh [{}]

…πολυ περισσοτερα απ΄οτι περιμενα να δω κανωντας ενα απλο (?) κλικ στο HyperUrbain [{}] για να χορτασω την περιεργεια μου για geospatiality, googleMaps, streetArt

ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ

J.R (artiste-photographe) official site [{}]

site Women Libération [{}]

περί συμπτωσεων και …κοινωνικών δεξιοτήτων

gooooooooooooooooooooooooooooooooοοοοοοοοοοοooooooooogle.

i’m feeling lucky.

που ψαχνω αλλοτινους φιλους , αντιζηλους και ερωτες.  που προσπαθω να θυμηθω ονοματα γραμμενα πισω απο φωτογραφιες και τετραδια που δεν εχω μπροστα μου. να ναι αραγε αυτος? να ειναι η ιδια? και δε της φαινοταν ! μα τον καταπιε η γη?

πέρνω μια απο τις δισεκατομμυρια διοδους επικοινωνιας, εξοδους κινδυνου, δρομους διαφυγης. χώνομαι σε καποια απο τις δισεκατομμυρια τρυπες που αφηνουμε ανοικτες, μαζευω ,μερικά απο τα φασολια του Κοντορεβυθουλη -τα οοοοοοοοοοοοοοο του google. Και οχι μόνο.

χ8ες στο γνωστό Pascaloσπιτο πληκτρολογουσα εκκλισεις, εστελνα μυνηματα σε ψηφιακα μπουκαλια ενώ απεναντι ο μοναχικος γερακος ταίζε τα περιστερια στα καγκελα οπου οι ιδιοκτητες δεν ειχαν φυτεψει εχθρικες αντιπεριστεριακες βελονες.

Νοιωθω μοναξια, quieres ser mi amigo * ? , je me sens seule, μ΄ακουει κανεις;

χ8ες , τοτε στη προ μπλογγερ εποχή.

σημερα, μπαινω σε σπιτικά και συνομιλω με σπιτονοικοκυριδες και καλεσμενους που νοιωθουν οπως εγώ και σκεφτονται οπως εγω. Ειπα εγω ? πια ειμαι εγω? Ποια ειμουν εγω ?

ξαναγυρναω στο Google. Ribenaki. Ribenaki? Το ψευδώνυμο μου για πολλα χρονια, ενθυμιο απο τα φοιτητικα χρονια οπου δυσκολευα τους παντες με ένα πολυσυλλαβο επιθετο. Ο χυμος διαφημιζοταν στην τηλεοραση, το φρουτο παρεπεμπε στο σημαινον , η καταληξη -ακη στους εκ Κρητης ορμωμενους, και εγω που ονειρευομουν να γινω συγγραφεας ειχα βρει τουλαχιστον τί θα γραφει πανω πανω το εξώφυλλο του μελλοντικου μου πονηματος : Κ. Ριμπενάκη. Βασικό. Το πιο βασικό.

Πληκτρολογώ  Ribenaki. Και ομως. Kαποιος αλλος κυκλοφορεί με αυτο το όνομα και θελω να τον γνωρισω. H Αγγελικη Νικολουλη ξυπναει μεσα μου . Αγριευομαι. Οπως αγριευτηκα με το Νεα γυναικα μονη ψαχνει.

Εχετε δικιο. Πρεπει να κανω αλη8ινους φιλους. Δε πρεπει να κοιταζω το γερακο αλλα το γιο του αραβα στη γωνια. Ας πηγαινω μονη στο café chez Léa.

σημερα ψαχνω στο google earth ,κατεβαζω την εικονα, σημειωνω με κοκκινο το Pascaloσπιτο και παρατηρω οτι εχει ανοιξει ενα Couleur café στη γωνια. Πιστευω οτι κατα συμπτωση παιζει και το ιδιο τραγουδι που προτεινε η phd.

* -Hola! como estas?

-Bien. o quieres que te cuente?

γιατί το πρώτο μυθιστόρημα δεν τελείωσε πότε

Η ιδέα στροβίλιζε από καιρό στο μυαλό της. Σκαρφάλωσε επανω στο γραφείο για να μπορεί να βλεεπει καλύτερα τον παγκόσμιο χάρτη που κρεμοταν στον τοιχο. Με το βλέμμα της εστιασε καπου στην Γηραια Ηπειρο. Το δάχτυλο σημάδεψε το Ε. μια πόλη στην Αγγλία. Το κριτήριο απλό: η πιο χοντρη κουκιδα αντιστοιχούσε στην πρωτευουσα , οι αμέσως επόμενη στις μεγαλουπόλεις. Εκείνη όμως ηθελε μια πολη μικρή.

-Ηταν αραγε το Ε. μικρο ; 

Πήρε το ολοκαίνουριο αγραφο μπλε τετράδιο, έβγαλε την ετικετα και έγραψε : ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ. Αρχισε να γραφει μια ιστορια για ενα 10χρονο αγορι. Φανταστηκε την οικογενεια του, τους φίλους του, την αυλή που επαιζε, το δωματιο με τα παιχνίδια του. Για μια εβδόμαδα, όταν τελειωνε το διάβασμα, εβγαζε το μπλε τετραδιο από το μεγάλο συρτάρι και έγραφε. Εγραφε και εσβηνε. Ξαναέγραφε. Μα κάθε μέρα όλο και λιγότερο. Καρφίτσωνε όλο και πιο συχνά το βλέμα της στη μικρή κουκίδα του χαρτη.

-Μα δε μπορει ο ήρωας να πηγαίνει Ωδείο στη διπλανη κουκίδα ! Είναι πολύ πιο μακριά απ΄ότι η Αθήνα με τη Θεσσαλονίκη.

Να είναι όντως το Ε. ετσι όπως το φαντάζονταν ;  Ξανάφερε μπροστά στα μάτια της την πόλη όπως την είχε χτίσει στη φαντασία της. Με αρκετούς τηλεφωνικούς θάλαμους και διόροφα λεωφορεία σαν εκείνα που είχε το βιβλιο των Αγγλικών. Και με αυτοκίνητα σαν εκεινα που κυκλοφορούσαν στη σειρα The Sullivans. Αλλά δε μπορούσε να φτιαξει απο την αρχή τα πάντα.

-Ειχε σπιτια με κεραμίδια ή με ταράτσες ; Ηλιακούς θερμοσίφωνες ή ανεμοδείκτες -κοκκκοράκια ;

Τι απογοήτευση! Εβαλε μια καρέκλα μπροστά στη βιβλιοθήκη για να κατεβασει την Εγκυκλοπαιδεια. Τη Μεγάλη και Αμερικάνικη , όνομα και πράγμα . Ασήκωτη και ακαταλαβίστικη. Οι λέξεις φορούσαν φράκο και ημίψηλο και εκαναν χειροφίλημα σε ασπρομαυρες φωτογραφίες. Σχεδόν απλησίαστες. Ενοιωθε ότι θα εσκύβαν πάνω της με ενα διαμονιο χαμόγελο και θα την ρωτουσαν σχεδόν απειλητικά :

 -Τι κανεις εδώ εσυ, κοριτσάκι?

- Ψάχνω να βρω το Ε., κύριοι.