παρομοιωση

σαν πολυ γλυκια μαρμελαδα, σαν πολυ πυχτο ρυζογαλο, σαν πολυ νερουλος χαλβας, σαν πολυ σιροπιαστο κανταιφι, σαν πολυ λαδεροι λουκουμαδες

κατι φταιει στη συνταγη

ή μηπως φταιει ο μαγειρας?

ο (εν)εντιμος πολεμος της μνημης (και των βιβλιων)

Τα βραβεια αγοραστηκαν σε δραχμές  (3640) 2910. Λίγες για 488 σελιδες. Μαζι με το Καρδια τοσο ασπρη αλλα δε διαβαστηκαν ποτε στην ωρα τους. Συνεπεσαν με μια εποχη οπου μαθαινω σημαινει διαβαζω ελαβε τελος. Το τελος των ιστοριων τους και την αρχη των δικων μου. Μια καλή αρχη. Μια πολυ καλη αρχη. Στα βραβεια το 1960 εγραψε ο Cortazar  την ιστορια εικοσι διαφορετικών χαρακτηρων που κεδιζουν στη λοταρια μια κρουαζιερα προς αγνωστη κατευθυνση. Ενα ταξιδι αυτογνωσιας στην ουσια.

Ειχε ηδη αφησει πισω του το Buenos Aires οπου και διδαξε (μας περιγραφει και δυο απο αυτους στο βιβλιο)

και τη γωνια Peru και Αvenida de Mayo

γιατι ηρθε σε αντιθεση με τον περονισμο

και πηγε στο Παρισι το 1951 οπου ναι εβαλε μια  Maga στο Κουτσο (1963)-που ειναι για μενα μαζι με το Nadja (1928) τα βιβλια που πρεπει να διαβασει κανεις πηγαινοντας να ζησει-αλλα να ζησει- εκει. Και ενω τα Βραβεια εμειναν αθικτα σε μια πολη κοντα στη Βαρκελωνη, η Νadja εγινε προσκεφαλι αναγκαστικα στην επιστροφη . Ευτυχως γιατι αυτα που ειδε ο André Breton μεσα απο τα ματια της με βοηθησαν να χανομαι οπουδήποτε χωρις ενοχες και να βλεπω αυτα ακριβως που θα προσπερνουσα επιπολαια.  Τωρα ειμαι σαν ενας απο τους συνταξιδιωτες του Μαλκολμ  και στους εσωτερικους μονολογους του Περσιο βρηκα ενα σελιδοδεικτη απο ενα βιβλιοπωλειο στην Andorra La Vella λιγοτερο ξεχασμενο απο οτι η ιδια εκεινη η επισκεψη στο μυαλο μου. Πως θα μπορουσα να θυμηθω, χωρις φωτογραφιες? Αυτα τα δεκανικια της μνημης τοτε τυπωνονταν με φειδω.

Αλλα γιατι αραγε  καποιος να κατεβει απο το καρουσελ για να βγαλει φωτογραφιες ?

εκεί πάνω, κάπου αλλού

Το κρεβατι της χωραγε ισα ισα στον πλαΪνό τοιχο κατω απο το παραθυρο. Το παραθυρο ηταν μολις ενα μετρο πανω απο το κρεββατι. Το ταβανι πανω απο το κρεββατι ηταν δεν ηταν εναμιση μετρο. Οταν στεκοταν ορ8ια πανω στο στρωμα εβλεπε τις σκεπές της πόλης. Η πορτα απειχε μολις εναμιση μετρο απο το προσκεφαλι της.

Οταν εσβηνε το φως, και τα φωτα της πολης φωτιζαν τους δρομους πολύ χαμηλα για να σπανε το σκοταδι του ουρανου -που δικαιουταν να βλεπει απο το παραθυρο της-, σκεφτοταν ολες τις ψυχες που εμεναν σε αυτό το δωματιο τους σχεδόν δυο αιωνες που υπηρχε το κτιριο.

Οταν ξαπλωνε, σε εκεινο το μικρο κρεββατι οπου δε χωρουσε κανενας μεγαλοσωμος ερωτας, παρατηρουσε τις κλειδαριες και τους συρτες στην πόρτα.

L’optionnel est obligatoire

Αρχιζω σιγα σιγα να καταλαβαινω τι μου συμβαινει. Τι μου αρέσει.

Για παραδειγμα, να διηγουμαι ανεκδοτα. Εναν ολοκληρο χρονο στον σκοτεινο θαλαμο του ΠΟΦΠΑ, στην Ιριδα και όπου αλλού. Δε συγκρατησα σχεδόν τιποτα για τους χρόνους, τα υγρά και την υπομονή στο σκοτάδι. Αντιθετως, αφησα ανεξελεγκτη τη φαντασία μου, λασκαρα και αλλο τους χρονους αφηγησης, παρατηρησα τα λεπτά όρια κορυφωσης της αγωνίας και της κουρασης.

Η να διηγουμαι  ιστορίες, γενικοτερα. Εξ ού και η προτιμηση μου για τους παραμυθάδες. Αλλά και για άλλους πολιτισμoυς, της Λατινικής Αμερικής για παραδειγμα. Διηγήματα απο τον 8ο όροφο, αν θυμάμαι καλά . 

περί συμπτωσεων και …κοινωνικών δεξιοτήτων

gooooooooooooooooooooooooooooooooοοοοοοοοοοοooooooooogle.

i’m feeling lucky.

που ψαχνω αλλοτινους φιλους , αντιζηλους και ερωτες.  που προσπαθω να θυμηθω ονοματα γραμμενα πισω απο φωτογραφιες και τετραδια που δεν εχω μπροστα μου. να ναι αραγε αυτος? να ειναι η ιδια? και δε της φαινοταν ! μα τον καταπιε η γη?

πέρνω μια απο τις δισεκατομμυρια διοδους επικοινωνιας, εξοδους κινδυνου, δρομους διαφυγης. χώνομαι σε καποια απο τις δισεκατομμυρια τρυπες που αφηνουμε ανοικτες, μαζευω ,μερικά απο τα φασολια του Κοντορεβυθουλη -τα οοοοοοοοοοοοοοο του google. Και οχι μόνο.

χ8ες στο γνωστό Pascaloσπιτο πληκτρολογουσα εκκλισεις, εστελνα μυνηματα σε ψηφιακα μπουκαλια ενώ απεναντι ο μοναχικος γερακος ταίζε τα περιστερια στα καγκελα οπου οι ιδιοκτητες δεν ειχαν φυτεψει εχθρικες αντιπεριστεριακες βελονες.

Νοιωθω μοναξια, quieres ser mi amigo * ? , je me sens seule, μ΄ακουει κανεις;

χ8ες , τοτε στη προ μπλογγερ εποχή.

σημερα, μπαινω σε σπιτικά και συνομιλω με σπιτονοικοκυριδες και καλεσμενους που νοιωθουν οπως εγώ και σκεφτονται οπως εγω. Ειπα εγω ? πια ειμαι εγω? Ποια ειμουν εγω ?

ξαναγυρναω στο Google. Ribenaki. Ribenaki? Το ψευδώνυμο μου για πολλα χρονια, ενθυμιο απο τα φοιτητικα χρονια οπου δυσκολευα τους παντες με ένα πολυσυλλαβο επιθετο. Ο χυμος διαφημιζοταν στην τηλεοραση, το φρουτο παρεπεμπε στο σημαινον , η καταληξη -ακη στους εκ Κρητης ορμωμενους, και εγω που ονειρευομουν να γινω συγγραφεας ειχα βρει τουλαχιστον τί θα γραφει πανω πανω το εξώφυλλο του μελλοντικου μου πονηματος : Κ. Ριμπενάκη. Βασικό. Το πιο βασικό.

Πληκτρολογώ  Ribenaki. Και ομως. Kαποιος αλλος κυκλοφορεί με αυτο το όνομα και θελω να τον γνωρισω. H Αγγελικη Νικολουλη ξυπναει μεσα μου . Αγριευομαι. Οπως αγριευτηκα με το Νεα γυναικα μονη ψαχνει.

Εχετε δικιο. Πρεπει να κανω αλη8ινους φιλους. Δε πρεπει να κοιταζω το γερακο αλλα το γιο του αραβα στη γωνια. Ας πηγαινω μονη στο café chez Léa.

σημερα ψαχνω στο google earth ,κατεβαζω την εικονα, σημειωνω με κοκκινο το Pascaloσπιτο και παρατηρω οτι εχει ανοιξει ενα Couleur café στη γωνια. Πιστευω οτι κατα συμπτωση παιζει και το ιδιο τραγουδι που προτεινε η phd.

* -Hola! como estas?

-Bien. o quieres que te cuente?

-Janis , Ella !

Αλλο ενα καλοκαιρι και Αυγουστο καθομαι στην αυλή να διαβασω για την εξεταστική. Για πολλοστή φορά εκεινον τον Πολιτισμό που τον εχω μαθει πια απεξω αλλα πεφτω καθε φορά σε λαθος εξεταστρια. Η μια βασιλοφρονουσα και η αλλη μαρξιστρια. Δε χωραει συναισθηματισμους η ιστορία αλλα οταν δινεις για 6η φορά , αυτη η συγκινηση μεταφερεται στο γραπτό. Υπαρχουν και συμπαθειες.

Διαβαζω και λογοτεχνία, εχω μπλεξει με σημειωσεις και βαρετα ποιηματα, καποιοι σημειωνουν και το σιγμα, αλλοι εχουν παρει ηδη μαθηματα στενογραφιας (οχι εγώ) αλλα το κυριοτερο βρισκω τα σχολια βαρετα. Πολύ βαρετά. Και τον Λαμαρτίνο.

Ενα mail με πολλαπλούς παραληπτες 3 χρονια πριν

Μολις εκανα εγχειριση. Δεν ειμαι πια στο χειρουργικό κρεββατι, με μετεφεραν στο θαλαμο, βλεπω αλλους ασθενεις. Απο το παραθυρο δε βλεπω τιποτα, παρα μονο τον ουρανο.

Αρχιζω να ανακτω όλες τις αισθησεις μου και να αισθανομαι τα μελη μου. Η επιδραση της αναισθησιας τελειωνει. Διαολε! Φωναζω τη νοσοκομα. Ποναω! Πονάω!

Ερχεται προς το μερος μου. Κοιταζει την καρτελα μου. Με κοιταζει.

Μια ηρεμιστικη! Διαολε! Μια ηρεμιστική! Σπαω. Δακρυα κυλουν στα μαγουλά μου, νοιωθω την απωλεια ενος κομματιού μου. Μια πληγη που αιμορραγει, που δε μπορω να γλυψω, να γιατρεψω με το σαλιο μου, που δε μπορω καν να δω.. Ποναω!

Οι νοσοκομες του οροφου σπευδουν, ανησυχες απο τις φωνες που αντηχουν δυνατά στο διαδρομο.

-ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ;

-Δε ξερω.

Δε σταματω παρα μονο οταν η νοσοκομα μπιξει τη συριγγα στη μπουκαλα με τον ορο που κρεμεται διπλα μου. Ποσο ηρεμει! Θεέ μου! Ποσο ηρεμεί…  

Εχω αναγκη απο τα placebo μου, τις ψευδαισθησεις μου , τις απογοητευσεις μου, τις ευτυχιες μου, τα χαχανά μου…εσάς.