περπατάμε ή προχωράμε?

οn marche ou on avance?

i want to picture you my sweet nothing

οπως σου είπα ακομα ξυπναω νωρις, αλλα μ’αρεσει και ας τσουζουν τα ματια μου. μ’αρεσει να ακουω την πρωινη δροσια ακατοικητη απο βιαστικα φασαριοζικα νεανικά δικυκλα  και δυσκινητες νταλικες φορτωμενες ξεσκεπαστα εμφιαλωμενα νερα. μ’αρεσει να κοιταζω τα χρωματα και εχω μεινει εκει να κοιταζω μονο τα χρωματα. καθε φορα λεω να γραψω αλλα δε μου βγαινουν οι λεξεις. εχουν σκαλωσει στη παρωνυχιδα του δεικτη μου.

οι λεξεις των αλλων ομως με χορταινουν τα λαμπερα μεσημερια  : η ραγδαια επιδεινωση του θαναση χειμωνα  το fusil de chasse του Yasushi Inoué  και το Μπονσαι του Αλεχαντρο Σαμπρα

αλλες φορες απλα το ξασπρισμενο παιχνιδι των βραχων

ιδιατερα οταν εχω εξασφαλισει την πολυτελεια της απομονωσης

Oκω

Χαρτινα χερια. Δερμα με μνημη.

Οκω γιαγια.Οκω

ο (εν)εντιμος πολεμος της μνημης (και των βιβλιων)

Τα βραβεια αγοραστηκαν σε δραχμές  (3640) 2910. Λίγες για 488 σελιδες. Μαζι με το Καρδια τοσο ασπρη αλλα δε διαβαστηκαν ποτε στην ωρα τους. Συνεπεσαν με μια εποχη οπου μαθαινω σημαινει διαβαζω ελαβε τελος. Το τελος των ιστοριων τους και την αρχη των δικων μου. Μια καλή αρχη. Μια πολυ καλη αρχη. Στα βραβεια το 1960 εγραψε ο Cortazar  την ιστορια εικοσι διαφορετικών χαρακτηρων που κεδιζουν στη λοταρια μια κρουαζιερα προς αγνωστη κατευθυνση. Ενα ταξιδι αυτογνωσιας στην ουσια.

Ειχε ηδη αφησει πισω του το Buenos Aires οπου και διδαξε (μας περιγραφει και δυο απο αυτους στο βιβλιο)

και τη γωνια Peru και Αvenida de Mayo

γιατι ηρθε σε αντιθεση με τον περονισμο

και πηγε στο Παρισι το 1951 οπου ναι εβαλε μια  Maga στο Κουτσο (1963)-που ειναι για μενα μαζι με το Nadja (1928) τα βιβλια που πρεπει να διαβασει κανεις πηγαινοντας να ζησει-αλλα να ζησει- εκει. Και ενω τα Βραβεια εμειναν αθικτα σε μια πολη κοντα στη Βαρκελωνη, η Νadja εγινε προσκεφαλι αναγκαστικα στην επιστροφη . Ευτυχως γιατι αυτα που ειδε ο André Breton μεσα απο τα ματια της με βοηθησαν να χανομαι οπουδήποτε χωρις ενοχες και να βλεπω αυτα ακριβως που θα προσπερνουσα επιπολαια.  Τωρα ειμαι σαν ενας απο τους συνταξιδιωτες του Μαλκολμ  και στους εσωτερικους μονολογους του Περσιο βρηκα ενα σελιδοδεικτη απο ενα βιβλιοπωλειο στην Andorra La Vella λιγοτερο ξεχασμενο απο οτι η ιδια εκεινη η επισκεψη στο μυαλο μου. Πως θα μπορουσα να θυμηθω, χωρις φωτογραφιες? Αυτα τα δεκανικια της μνημης τοτε τυπωνονταν με φειδω.

Αλλα γιατι αραγε  καποιος να κατεβει απο το καρουσελ για να βγαλει φωτογραφιες ?

μετά τη βροχή

avant

et Αprès la pluie

οι λέξεις και ο Αλέξης (που τον λενε Πέρυ)

Μαζι μιλαμε λεξεις, για λέξεις, με λέξεις.

Μπαινοβγαινουμε σε δωματια και ανοιγουμε διαπλατα πορτες και παραθυρα. Γινεται ρεύμα , αλλά καθόμαστε ανάμεσα και δε φοβόμαστε μη κρυώσουμε. Περιμένουμε τη λέξη που θα μας βαρέσει κατακουτελα. Οι λέξεις ηχούν δυνατά και προκαλουν ευχαριστηση. Την ευχαριστηση που νοιωθει κανεις αναμεσα στα δαχτυλα οταν φοραει σαγιοναρες. Οταν μια γατα περπατάει πανω στην πλατη του. Οταν βυθιζει τις πατουσες στην αμμο. Οταν δεν αφηνει μια πληγη να κλεισει. Πρωτογονη και σπανια.

να κεράσω κάτι?

Macarons chez Ladurée

Macarons (sinon rien)  chez La bouche pleine

Ενα σαββατοκύριακο (σαν όλα τα αλλα?)

Μεσα στον υπνο μου ακουγα αυτο το διακριτικο βουητό που κανει ο βοριας ωσπου να βρει σε μαντρες, σε πορτες , σε πατζουρια. Στα δικά μας πατζουρια. 

Το παραθυρο στο καθιστικο φιλτραρε το φως της ημερας με ενα μοναδικό τροπο. Η συνεχομενη αμμοβολή με επικαλλυψη αλμυρας των προηγουμενων ημερων ειχε προσδωσει στα τζάμια μια αδιαφανη οψη, θετωντας αυτοματως μια προκληση στους κατασκευαστες υγρών καθαριστικών.

Οσο ετοιμαζοταν ο καφες, ανοιξα τον υπολογιστή, εβαλα FIP και συνδεθηκα στο ΜΕΤΕΟ . Κινηση καθοριστική για τη ληψη κρισιμων αποφασεων: Πού 8α κολυμπήσουμε σήμερα?  Αφου πληροφορηθηκαμε την κατευθυνση του αερα, αποφασισαμε παρολα να δουμε πως θα ειναι και εκει.

στην επονομαζομενη Χαβάι δε περιμεναμε κατι διαφορετικό

 Στην Πλακα ήταν λιγο καλύτερα εφοσον τα μεγαλα συννεφα δεν παιζαν κρυφτό (δημιουργώντας μοναδικές εικόνες που ξυπνουσαν τον γιαπωνεζο μεσα μου)

κάπου-κάπως-κάποτε

αυτες τις μερες συνειδητοποιω καθαρά γιατι δεν επιλεγω προς σχολιασμο θεματα της επικαιροτητας. Με κουραζει αυτο το ωχαδελφιστικο τωρα που προαναγγελει ενα σακατεμενο αυριο.

Βλεπω στο δρομο χθες, συνεχως παιδακια του δημοτικού, να δειχνουν στους γονεις τους το ενημερωτικό φυλλαδιο για την ανακυκλωση και την απαραιτητη τσαντα .

-Μαμα, η δασκαλα μας , μας ειπε να μαζευουμε τα χαρτια, τα πλαστικά μπουκαλια και τα κουτακια . Ειδα ενα αγορακι απο την πεμπτη που πεταξε το χαρτί κατω !!

Ενα mail με πολλαπλούς παραληπτες 3 χρονια πριν

Μολις εκανα εγχειριση. Δεν ειμαι πια στο χειρουργικό κρεββατι, με μετεφεραν στο θαλαμο, βλεπω αλλους ασθενεις. Απο το παραθυρο δε βλεπω τιποτα, παρα μονο τον ουρανο.

Αρχιζω να ανακτω όλες τις αισθησεις μου και να αισθανομαι τα μελη μου. Η επιδραση της αναισθησιας τελειωνει. Διαολε! Φωναζω τη νοσοκομα. Ποναω! Πονάω!

Ερχεται προς το μερος μου. Κοιταζει την καρτελα μου. Με κοιταζει.

Μια ηρεμιστικη! Διαολε! Μια ηρεμιστική! Σπαω. Δακρυα κυλουν στα μαγουλά μου, νοιωθω την απωλεια ενος κομματιού μου. Μια πληγη που αιμορραγει, που δε μπορω να γλυψω, να γιατρεψω με το σαλιο μου, που δε μπορω καν να δω.. Ποναω!

Οι νοσοκομες του οροφου σπευδουν, ανησυχες απο τις φωνες που αντηχουν δυνατά στο διαδρομο.

-ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ;

-Δε ξερω.

Δε σταματω παρα μονο οταν η νοσοκομα μπιξει τη συριγγα στη μπουκαλα με τον ορο που κρεμεται διπλα μου. Ποσο ηρεμει! Θεέ μου! Ποσο ηρεμεί…  

Εχω αναγκη απο τα placebo μου, τις ψευδαισθησεις μου , τις απογοητευσεις μου, τις ευτυχιες μου, τα χαχανά μου…εσάς.