παρομοιωση

σαν πολυ γλυκια μαρμελαδα, σαν πολυ πυχτο ρυζογαλο, σαν πολυ νερουλος χαλβας, σαν πολυ σιροπιαστο κανταιφι, σαν πολυ λαδεροι λουκουμαδες

κατι φταιει στη συνταγη

ή μηπως φταιει ο μαγειρας?

η πολη και οι αλλοι

οι πολεις μεγαλωνουν οπως και εμεις : ενηλικιωνονται, αναπολουν το παρελθον,

τα σκανε σε σε αισθητικους

και γυμναστηρια για να γινουν ομορφες,

κλεινονται στον εαυτο τους, το ριχνουν στο ποτο ή στα ψωνια,

κανουν πως δε ξερουν, ανοιγονται, περνουν κλιμακτηριο,

παλιμπαιδιζουν. Γερνουν οπως και εμεις.

Κοριτσια και αγορια καθονται οκλαδον κατω στις πλατειες με κουτακια cerveza- beer απο Πακιστανους πωλητες. Στριβουν τσιγαρα και εχουν το νου τους στις περιπολιες.

Στα κεφαλια τους κομμωση που βγηκε απο κοινωνιες αζτεκων και στο δερμα τους αναρριχονται τατουαζ σαν τον κισσο στις μαντρες.

Καταστηματα ειδικευονται σε τηλεκαρτες για ενα συγκεκριμενο μερος του πλανητη. Μερικα σεντς ισοδυναμουν με ενα μου λειπεις, φιλησε μου τα παιδ…

Με ονειρα απο αλλου και χωρις χαρτια σπρωχνουν τη γυαλινη πορτα καλυμενη με πολυχρωμες διαφημισεις για να ακουγονται καλυτερα κλεισμενοι σε ενα θαλαμο

Οι φοιτητες δε θελουν να φυγουν, σκηνοθετουν στιγμες ευτυχιας  στα μνημεια, γελωντας με προφορα και ασυνταξιες

γεμιζουν τοιχους μικροσκοπικων διαμερισματων με μηνυματα

και φυλανε σε ενα ραφι ενα μπουκαλι νερο απο τη Canalets που τους υποσχεται οτι θα γυρισουν

Οι δρομοι μυριζουν ουρα, οι αστεγοι δε μυριζουν τιποτα, κουκουλωνουν τις μυρωδιες με αλκοολ, το κεφαλι τους με χαρτοκουτα.

Ανοιχτοχρωμοι βορειοευρωπαιοι σε αναζητηση ηλιου, ζεστης και θαλασσας

μετεδωσαν τον ποδηλατικο ιο που εξαπλωθηκε ραγδαια στους γηγενεις που δε διεθεταν αντισωματα

Η θρυλικη  Barça δε χρειαστηκε κανενα κυπελλο για να πολλαπλασιασει την παρουσια της

η blaugrana παντα ανεμιζε στα καταλανικα μπαλκονια

και τα παιδια κλωτσουν τις μπαλες ως αργα τα καλοκαιρινα βραδυα στις γειτονιες οπου δε νυχτωνει αλλα ουτε δροσιζει.

Εξω απο το Macba οι φυλες των skaters επικοινωνουν στον αερα

ενω μεσα οι επισκεπτες χαζευουν το τοτεμ ενος αδιαμφισβητητου θεου

Διαβολικες φιγουρες σε υπαιθριο παγκο μου κανουν εντυπωση μια μερα πριν παρω τα βουνα

εντινοντας ακομα περισσοτερο την ταση να χανω την εισοδο

και την εξοδο

Divo Giulio- το ΄χει το ονομα

Η μουσική πεφτει αψογα σαν ενα καλοραμμενο ιταλικο κουστουμι. Τα πλανα αλληλοδιαδεχονται σαν πασες  ιταλου πασαδορου. Συνειδητοποιω οτι αυτο που θεωρουσα  ληψεις a la Tarantino οφειλονται μαλλον σε μια αισθητική της Mαφιας.

Δεκεμβρης .  Επι της Ακαδημιας σε ολη τη διαρκεια των γιορτων κλουβες των ΜΑΤ. Εμεις ως αρτι αφιχ8εντες επαρχιωτες αναζητουμε τα σημαδια απο αυτα που ειχαμε δει στην τηλεοραση τις προηγουμενες μερες. Ο καλος δημαρχος ειχε μεριμνησει σχεδον για ολα. Ο αερας ομως μυριζε πιπερι. Σαν φρεσκοτριμμενο με το μυλο πανω σε ενα πιατο αχνιστα gnocchi.

Στη μικρη αιθουσα του Οπερα, στριμωχθηκαμε στο σκοταδι. Στο διαλλειμα σκεπτομουν τα πλανα. Που και που ξεφευγα και το ματι μου επεφτε πανω στις ιδιαιτερα κομψες τσαντες και παπουτσια μερικων κυριων. Ιταλιδες ? Ειχα παρατηρησει οτι στη διαρκεια της ταινιας ακουγονταν γελια σε μερικες αμεταφραστες σκηνες.

Το El Divo πραγματευεται τη ζωη του Τζουλιο Αντρεοτι . Αμφιλεγομενη ηγετικη μορφη σημαδεψε την  μεταπολεμικη ιταλικη πολιτικη σκηνη. Φερει στην πλατη του (στην καμπουρα του) σκανδαλα, καταδικες , αθωωσεις, απαλαγες απο κατηγοριες. Διπλα του η Μαφια , η Εκκλησια, η Operazione Gladio, η γυναικα του. Οι σκεψεις του , το πολυτιμο αρχειο.

Ο Τζουλιο Αντρεοτι  για ολους ειχε ντοκουμεντα . Ο Τζουλιο Αντρεοτι εκανε αρκετες βουτιες με τη γλωσσα του στο μυαλο του πριν μιλησει. Οταν αποφασιζε να ανοιξει το στομα του τα λογια του ηταν λακωνικα. Καμια φορα δε χρειαζοταν καν. Οσοι τον γνωριζαν μπορουσαν απλα να ερμηνευσουν το τροπο που κινουσε τα χερια του.

Μια ταινια βαθια πολιτική  για την καυστικη ματια στην εξουσια και στους θεραπωντες της . Η αγαπημενη μου για την φετινη χρονια. Για τη θεικη στιγμη με το σκειτ που διασχιζει την αιθουσα. Για την ομολογια a la confezione. Και τον θεικο υπουργο Οικονομικων.

Σκηνοθεσια: Paolo Sorrentino

Τζουλιο Αντρεοτι: Toni Servillo (αψογος)

Soundtracks list  {[ ]} & original music : Teho Teardo
trailer {[ ]}

Σας παραπεμπω στην παρουσιαση του zamuc που ομως γινεται και βλεπει Μια ταινια την ημερα

ΜΗ ΦΕΥΓΕΤΕ εχω στα decks το τραγουδι των credits

υπαρχει παντα κατι που αφηνουμε φευγοντας

Το αποφασισαν τα αδελφια, ενα καλοκαιρι που ηταν στην Αθήνα, να δωσουν το σπιτι με το οικοπεδο αντιπαροχή για να κτιστεί πολυκατοικία.

Ο παππούς που είχε μεινει μόνος μετά το θανατο της γιαγιάς περασε τα τελευταια χρονια της ζωής του φιλοξενούμενος αρχικά στα σπίτια των παιδιών του αλλα γρήγορα η υγεία του επιδεινώθηκε και μπήκε σε οικο ευγηρίας.  Με αλλους ηλικιωμένους να κάνει παρέα. Ακόμα πιο γρηγορα όμως βαρέθηκε τις ανιαρές κουβεντες των γερόντων και έφυγε να συναντησει ξανά τη σύντροφο της ζωής του.

Πήγαν να μαζέψουν τα πραγματα. Μόνο κατι παλιά επιπλα και οικογενειακά κειμήλια πήραν τελικά. Τα υπόλοιπα τα αφησαν εκεί.

Οταν μπηκα στο σπιτι , ειχαν αφησει το κρεββατι , τα καδρα με τα τοπία , τις βουαλαζ ξεθωριασμένες κουρτίνες  που κρέμονταν στα παράθυρα . Στην κουζίνα υπηρχε ακόμα το τραπέζι με μουσαμαδένιο τραπεζομάντηλο. Πιατικά στα ντουλαπια. Το ποτηρι του παππου. Εκεινο που έπινε το πρωί το γαλα του με το παξιμαδι  ? Εκεινο που φυλαγε τα δοντια του?

Εκλεισα και εγω την πορτα και το παρεδωσα το κλειδί πισω στο γραφείο. Ενημερωσα οτι χρειαζοταν να πετάξουμε καποια πραγματα. Παλιατζουρες.

Μετα ανέλαβε το συνεργειο κατεδάφισης. Δε ξερω τι εκαναν. Μπορει να εβαλαν τη μπουλντόζα κατευθειαν, και αναμεσα στα γκρεμισματα να τσακισαν το τραπεζι της κουζινας , τα καδρα , το κρεββάτι.

Εμεινε μια τρυπα αναμεσα στα σπιτια. Η κουφαλα μετα την εξαγωγή φρονιμίτη. Θα επουλωθεί.

Ομως, στο ντουλαπι της κουζινας ειναι ακομα εκει και περιμενει, σε πεισμα των καιρων, της μπουλντοζας και του παλιατζή, το ποτηρι που φυλαγε ο παππους τα δοντια του. Ο παππους πεθανε αλλα το ποτηρι του ειναι ακομα εκεί.

οι λέξεις και ο Αλέξης (που τον λενε Πέρυ)

Μαζι μιλαμε λεξεις, για λέξεις, με λέξεις.

Μπαινοβγαινουμε σε δωματια και ανοιγουμε διαπλατα πορτες και παραθυρα. Γινεται ρεύμα , αλλά καθόμαστε ανάμεσα και δε φοβόμαστε μη κρυώσουμε. Περιμένουμε τη λέξη που θα μας βαρέσει κατακουτελα. Οι λέξεις ηχούν δυνατά και προκαλουν ευχαριστηση. Την ευχαριστηση που νοιωθει κανεις αναμεσα στα δαχτυλα οταν φοραει σαγιοναρες. Οταν μια γατα περπατάει πανω στην πλατη του. Οταν βυθιζει τις πατουσες στην αμμο. Οταν δεν αφηνει μια πληγη να κλεισει. Πρωτογονη και σπανια.

η μουσικη της απεραντοσυνης (ταξιδι στην Ισλανδια μερος 2ο)

Glossoli απο τους sigur ros (προφερεται σιγουρ ροουζ)

Προσπαθω να βρω μιαν αρχη για να σας ξετυλιξω το ταξιδι μου. Περνώ βιαστικά τις φωτογραφιες, το ημερολογιο , τις σκεψεις μου. Αραδιασμενα σε 3917 χιλιομετρα.

Οριζοντας σε 360 μοιρες,  βρυα που φυτρωνουν πανω σε παλια λαβα, βραχοι απ οπου κρεμονται αστραφτερες υδατινες κουρτινες, παγωμενες κοιλαδες που μεταμορφωνονται σε λιμνες-καθρεπτες , γη που κοχλάζει , που αχνιζει . Σιωπή παγωμενου αέρα, γιγαντιαια βιαστικά συννεφα, ταξιδι νωχελικων παγοβουνων.

αν μπορουσα να σκεφτω μια αισθηση , εκεινη θα ερχοταν απο την παιδική μου ηλικια, μεσα σ ενα φακελακι που οταν την ριχναμε στη γλωσσα μας εκανε μικρες συνεχομενες εκκριξεις -γαργαληματα στους γευστικους καλυκες και …μας επειθε οτι γινεται κατι Μαγικό εκει μεσα.

Μεχρι να επιλεξω τις φωτογραφιες δειτε αυτο το βιντεο μεχρι το τελος

EΔΩ περισσοτερα videos

Ενα mail με πολλαπλούς παραληπτες 3 χρονια πριν

Μολις εκανα εγχειριση. Δεν ειμαι πια στο χειρουργικό κρεββατι, με μετεφεραν στο θαλαμο, βλεπω αλλους ασθενεις. Απο το παραθυρο δε βλεπω τιποτα, παρα μονο τον ουρανο.

Αρχιζω να ανακτω όλες τις αισθησεις μου και να αισθανομαι τα μελη μου. Η επιδραση της αναισθησιας τελειωνει. Διαολε! Φωναζω τη νοσοκομα. Ποναω! Πονάω!

Ερχεται προς το μερος μου. Κοιταζει την καρτελα μου. Με κοιταζει.

Μια ηρεμιστικη! Διαολε! Μια ηρεμιστική! Σπαω. Δακρυα κυλουν στα μαγουλά μου, νοιωθω την απωλεια ενος κομματιού μου. Μια πληγη που αιμορραγει, που δε μπορω να γλυψω, να γιατρεψω με το σαλιο μου, που δε μπορω καν να δω.. Ποναω!

Οι νοσοκομες του οροφου σπευδουν, ανησυχες απο τις φωνες που αντηχουν δυνατά στο διαδρομο.

-ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ;

-Δε ξερω.

Δε σταματω παρα μονο οταν η νοσοκομα μπιξει τη συριγγα στη μπουκαλα με τον ορο που κρεμεται διπλα μου. Ποσο ηρεμει! Θεέ μου! Ποσο ηρεμεί…  

Εχω αναγκη απο τα placebo μου, τις ψευδαισθησεις μου , τις απογοητευσεις μου, τις ευτυχιες μου, τα χαχανά μου…εσάς.

Στην La Paz, σαν πας…

Δημοσιευω εντυπωσεις καταγεγραμμένες στο ημερολογιο ταξιδίου και εικονες en vrac. Η phd πήρε σιγουρα την κυριακατικη καθημερινη με ενθετο dvd της Μαγιας Τσοκλη

Στις 5, στην υποδοχή, για ταξί με πρoορισμό το αεροδρόμιο της Santa Cruz. Υπνοβάτες. Té de coca στο αεροδρομιο, té de coca  στο αεροπλάνο. Απογείωση.

Προσγειωση. Πρωι, οχι τόσο νωρίς , η τελευταια όμως πτηση της ημερας γιατι αργοτερα οι ατμοσφαιρικές συνθηκες δε το επιτρεπουν. 3200 μετρα πανω απο τη θαλασσα. Χτισμενη σε μια χαράδρα. Κατέβηκα τις σκάλες στηριζόμενη στην κουπαστή. Μας συμβούλευσαν να συγκρατησουμε τον ενθουσιασμό μας και να μη βγουμε τρεχατοι. Περιεργαστηκα το τοπίο με το οξυγονο να περιοριζεται στα πνευμονια μου. Στο βάθος τα σύννεφα. Να στεκονται χαμηλα, σχεδον ακουμπισμενα στη γη . Σα φόντο σε πίνακα του Dali. Κατεβήκαμε με ταξι απο το Ceja στη La Paz.

Πρωτες Εντύπωσεις. Κατακοκκινες κατοικιες σκαρφαλωμένες, κρεμασμενες κατακορυφα στη χαραδρα. Ανθρωποι να κινουνται στις αποτομες ανηφοριες και τα σκαλοπατια. Μιλιουνια. Μικροσκοπικα λεωφορία.

Γυναικες με αστεια μαυρα καπελα του Σαρλώ. Υφασματα με εντονα χρωματα τυλιγμενα γυρω τους. Ηλιοκαμένα προσωπα. Ανθρωποι κρυμμενοι καταγής , αναμεσα σε πραγμάτιες , πορτοκαλόχρωμα, φρουτα, κονδυλωδη λαχανικά.

Μια απροσδιοριστη ασυναρτησια συναισθηματων, αισθησεων  και σκεψεων στο κεφάλι μου. Στο στομάχι μου. Η καρδια μου χτυπαει πιο δυνατα, μυρίζομαι φτωχια, βλεπω αδικία, ακούω κουραση. Θελω να μείνω ; Θέλω να φυγω;

έγκλημα στον Παράδεισο

Mε τη ψυχολογία του Θύτη στο αιμα του, με ειχε επιλεξει ως το επόμενο θύμα του πολυ πριν το καταλαβω. Το βλεμμα του είχε συρθεί  αθόρυβα στις ωριμες καμπυλες μου ζυγιζοντας τους χυμους μου. Με ειχε εντοπισει και με ειχε ξεχωρισει.