η δυναμη της σκεψης, ο νομος των πιθανοτητων και η σεισμικη δραστηριοτητα (ή με την αναποδη σειρα)

χθες σκεφτομουν τη Σαντορινη, για την ακριβεια θυμομουν τις παραλιες χωρις κοσμο και ξαπλωστρες, χωρις παρτυ με μοχιτο απο ραδιοφωνικους σταθμους,

θυμηθηκα και εκεινη την απομονωμενη, αλλα με θεα την Kοκκινη, παραλια

με το στρωμα απο φυκια που γουβιαζει απροβλεπτα

αλλα τοσο “ευχαριστο”που νοιωθεις comme chez toi

Ενα σαββατοκύριακο (σαν όλα τα αλλα?)

Μεσα στον υπνο μου ακουγα αυτο το διακριτικο βουητό που κανει ο βοριας ωσπου να βρει σε μαντρες, σε πορτες , σε πατζουρια. Στα δικά μας πατζουρια. 

Το παραθυρο στο καθιστικο φιλτραρε το φως της ημερας με ενα μοναδικό τροπο. Η συνεχομενη αμμοβολή με επικαλλυψη αλμυρας των προηγουμενων ημερων ειχε προσδωσει στα τζάμια μια αδιαφανη οψη, θετωντας αυτοματως μια προκληση στους κατασκευαστες υγρών καθαριστικών.

Οσο ετοιμαζοταν ο καφες, ανοιξα τον υπολογιστή, εβαλα FIP και συνδεθηκα στο ΜΕΤΕΟ . Κινηση καθοριστική για τη ληψη κρισιμων αποφασεων: Πού 8α κολυμπήσουμε σήμερα?  Αφου πληροφορηθηκαμε την κατευθυνση του αερα, αποφασισαμε παρολα να δουμε πως θα ειναι και εκει.

στην επονομαζομενη Χαβάι δε περιμεναμε κατι διαφορετικό

 Στην Πλακα ήταν λιγο καλύτερα εφοσον τα μεγαλα συννεφα δεν παιζαν κρυφτό (δημιουργώντας μοναδικές εικόνες που ξυπνουσαν τον γιαπωνεζο μεσα μου)

κατευθυνομενοι νοτια (μερος 2ο)

Ο χρονος ουτως ή αλλως ξεφευγει απο τη χουφτα μας οπως η άμμος. Καθυστερησα αρκετα μπροστα σε ενα λογικά ευκολο ερωτημα : κλειστα παπουτσια ή ορειβατικά σανδαλια με καλτσα? Ειχε περασει το μεσημερι , εκανε ζεστη και επελεξα το δευτερο , κρυβωντας ενα ζευγαρι πορτοκαλι καλτσες στη τσαντα μου..

Απο τον Πανερμο και τις παρακειμενες παραλιες που αποδειχθηκαν ‘παντερμες’ αποφασισαμε να κινηθουμε ακομα πιο νοτια …και λιγο ανατολικα. Στο δρομο για Καλαντό, στη στροφή για Σπεδό, περασαμε μπροστά απο καποιον Φαραω που εχει στάνες ή καποιον βοσκό που εχει τρελα με τον Φαραώ.

Κατεβηκαμε απο το αυτοκινητο (εβαλα τις καλτσες μου) και αντικρισαμε τη θαλασσα στο βαθος, πολυ βαθος ομως. Αναμεσα, οχι χωματα και αγκαθια οπως με ειχαν προειδοποιησει αλλα ΒΡΑΧΙΑ με μερικα χωματα και αγκαθια. Αιτςςςςςςςςς

Ουχχχχχχχχχ

δύο βιβλία και δύο φωτογραφιες

Το Σαββατοκυριακο κολυμπουσα σε πελαγη λεξεων και χανόμουν (τι περιεργο!) στα δεδαλωδη μονοπατια της ιστοριας μας.  Μια βουτιά στο Βυζαντιο, ενα μακροβούτι στο Αγιο Ορος . Στεγνωνω στη σκια των επισοδιων των Βαλκανικων πολεμων … Αναμεσα δροσερές βουτιες σε ελληνικές (Ωω!) .

Απο το μ.Χ του Βασιλη Αλεξακη- του οποιου εχω μια αδυναμια για τη σχεση του με τις γλωσσες- κολυμπησα απεναντι (κολυμπω ακομη ) μεχρι το Τι ζητουν οι βάρβαροι του Δημοσθενη Κουρτοβικ . 

Το μεταφερω για την ευτυχή συγκυρια να διαβασω συνεχομενα δυο βιβλια που μου κρατουν το ενδιαφερον οχι μονο για τις αφηγηματικες τους αρετες αλλα και για τη δοση ιστοριας που ενσταλλαζουν στη πλοκή.

Και κυριως για εκεινο το ανατριχιαστικο σκρτατς με το νυχι που γινεται οταν ακριβως ξυνουμε αυτο που καθεται πανω μας λογω συγχρωτισμού , συνηθειας κτλ κτλ…

Οταν ο κόσμος έχει χάσει τη μνήμη του, όποιος παριστάνει πως θυμάται γίνεται δεκτός σαν προφήτης.   Εδώ

Ο χριστιανισμός, αγαπητέ μου φίλε, δεν συνεχίζει την αρχαιότητα, απλά την ακολουθεί όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα. Η θεολογία αναιρεί τη φιλοσοφία. Η πρώτη απαντά σε όλα, ενώ η δεύτερη ξέρει κυρίως να ρωτά  Εδω

 ΥΓ. Τελικά τιποτα δεν ειναι τυχαιο, διαβαζω οτι ο Δ.Κ. εχει μεταφρασει 62 βιβλία ολων των ειδών απο οκτω ξένες γλωσσες

αναζητωντας στη Δονουσα 5 αληθειες και 2 ψεματα…

Ενα tailor-made παιχνιδι με προτροπη της φιλης phd . Εντυπωσεις απο το τελευταιο ταξιδι στη Δονουσα διανθισμενο με  5 αληθειες και 2 ψεματα. Οι 7 προτασεις (αρχιζουν με κεφαλαιο και τελειωνουν σε τελεια) αφορουν εμενα προσωπικα, εχουν συνταξη στο πρωτο προσωπο για να ειναι εμφανεις. Phd και leila (από την παλιά γειτονιά),  θελετε να αρχίσετε;  

 

Σχεδόν δυο χρονια, ψαχνει να μου δειξει τη Δονουσα. Εαν τα ζευγαρια εχουν καποιες συνηθειες ολοδικές τους , η δική μας ειναι αυτη.

Οταν ζεις σε νησι, περνας διαφορες φασεις που εχουν να κανουν με την αναγνωριση του περιβαλλοντα χωρου. Οι μπλε ογκοι στο βαθος του οριζοντα, παυουν καποια στιγμη να αποτελουν μονοτονο φοντο. Μπαινουν στο νοητο μας χαρτη. Εαν στο μυαλο μας ο χαρτης ειναι επιπεδος και κρεμεται στον τοιχο, στη ζωή ειναι τριγυρω μας, τα νησια φουσκωνουν και απλωνονται στη θαλασσα. Εχουν μηκος αλλα δε γνωριζεις το πλατος τους, βλεπεις κορφες αλλα δε εισαι σιγουρος εαν ειναι οι μονες.

Οι ατελειωτες ωρες που περνάς αγναντευοντας δεν κατοικουνται μονο απο σκεψεις και ονειρα αλλα και απο τις συντεταγμενες -γενικες και ειδικες-των νησιων. ΒΔ εχουμε τη Δονουσα. Ν τα Κουφονησια. Αυτη ειναι η γενικη αληθεια του χαρτη. Η καθε παραλια ομως και η καθε κορφη που καταληγει ο περιπατος εχει τη δικη της ειδικη αληθεια.  Με τον καιρο γινεται παιχνιδι δημοφιλές , συνδιασμος γνωσεων και ικανοτητων προσανατολισμου, επιχειρηματολογουμε και δειχνουμε. Ειμαι ικανη να προσανατολιστω ακομα και κλεισμενη σε ενα χαρτοκιβωτιο, οποτε παντα διασκεδαζω να μπερδευω τον λιγοτερο space oriented φιλο μας.