what we can learn about/from stones

Πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, η ελληνική γη ήταν σκεπασμένη από θάλασσα. Ο βυθός της θάλασσας, από το Ιόνιο πέλαγος ως τη Μικρά Ασία παρουσίαζε τότε μια παράξενη μορφολογική εικόνα η οποία αποτέλεσε την προϋπόθεση για τηδημιουργία της ελληνικής χερσονήσου, με τις υψηλές κεντρικές της οροσειρές. Στη θέση του ορεινού όγκου τηςΠίνδου υπήρχε μια βαθιά υποθαλάσσια τάφρος – η Αύλαξ της Πίνδου. Δυτικότερα εκτεινόταν η Ιόνιος Αύλαξ, ενώ ένα υψηλό τοίχωμα -το ύβωμα του Γαβρόβου -χώριζε τις δύο τάφρους.

Αυτή τη μορφή πήρε ο βυθός πριν από 180 περίπου εκατομμύρια χρόνια (δηλαδή στις αρχές του Μεσοζωϊκού αιώνα) και τη διατήρησε επί 150 ακόμη εκατομμύρια χρόνια, ως το Ολιγόκαινο.Μέσα στο ασύλληπτο αυτό χρονικό διάστημα, οιδύο τάφροι του βυθού γέμιζαν με ιζήματα προερχόμενα από την αποσάθρωση μακρινών ορεινών όγκων ή με όστρακα θαλασσίων ζώων και κελύφη μικροοργανισμών που πεθαίνοντας έπεφταν σαν αιώνια βροχή και κατακάθιζαν στον πυθμένα.

Εν τω μεταξύ, πριν από 140 εκατομμύρια χρόνια, στις αρχές της Κρητιδικής περιόδου, μια γιγαντιαία ανοδική ορογενετική κίνηση ανύψωσε επάνω από τα κύματα τη λεγόμενη Πελαγονική οροσειρά, μια στενή ζώνη ξηράς που περιλαμβάνει τη βορειότερη Μακεδονία (Πελαγονία), τον Όλυμπο,την Ανατ. Θεσσαλία και τη Β. Εύβοια. Προέκταση της οροσειράς αυτής θεωρείται η λεγόμενη Αττικοκυκλαδική μάζα, δηλαδή η Αττική, η Ν. Εύβοια και τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων.

Πριν από 35 εκατομμύρια χρόνια (τέλος Ηωκαίνου), όταν η τάφρος της Πίνδου είχε πλέον γεμίσει, σημειώθηκαν νέες κοσμογονικές αναστατώσεις στα έγκατα της ελληνικής γης που προκλήθηκαν από μια βίαιη σύγκλιση και ύγκρουση τωνλιθοσφαιρικών πλακών (Αφρικανικής και Ευρασιατικής). Ύστερα από μια πανίσχυρη ανοδική ώθηση πτυχώθηκαν τα υλικά της τάφρου και ανυψώθηκαν σχηματίζοντας την επιβλητική οροσειρά της Πίνδου. Ήταν η εποχή των Αλπικών πτυχώσεων.

10.05.09

και μετα βουτηξα

και ηταν παγωμενη. Αλλα εγω ειχα εφοδιαστει ολο το χειμωνα και ετσι …

en voyageuse amoureuse

Katsushika Hokusai
The Great Wave of Kanagawa from the Thirty-six Views of Mount Fuji
Color woodcut, 25.7 x 37.9 cm
Metropolitan Museum of Art, New York

Το μεγαλο κυμα με βρηκε ανυποψιαστη παραμονες των 33ων Μαιων (ή μάλλον Απριλιων) μου.

Ομως ο Hokusai και ο Hiroshige με ειχαν επισκεφθει νωριτερα ως φυσικη συνεχεια ενος χειμωνα με ασιατικες ταινιες. Νομιζω ενοιωσα την αναγκη να ξαναδω τον κοσμο με αλλα ματια και τελικα με γοητευσε η ασιατικη αισθητικη. Το τοπίο καταλαμβανε ηδη ενα μεγαλο μερος στη ζωη μου και δε μπορουσα να το αλλαξω. Χρειαζομουν να παρατηρησω ξανα τη φυση, τους ανθρωπους και εμενα. Χρειαζομουν να δω κατι αλλο σε αυτο που ηδη ειχα.

Επελεξα οπως οι ασιατες ποιητες να συκεντρωθω σε αυτο που ενοιωθα και οχι σε αυτο που εβλεπα. Δεν εκανα κανενα απολογισμό. Δουλεψα μορφες και σκηνες με το νου κανοντας απιστευτες στυλιστικες πιρουετες αλλα αποφευγοντας παντα να τις ενταξω σε ενα φοντο.  Απο τον γαλαξια των αναμνησεων μου μερικες εκτροχιαστικαν ως μικρα ποιηματα. Οι υπολοιπες χαθηκαν στο διαστημα πριν καν μετουσιωθουν.

Το great wave έφερε σήμερα στην οχθη μια επιθυμία :  θελω να βλεπω τη ζωη σαν ταξιδιωτισσα ή σαν ερωτευμενη. Ακομα καλυτερα σαν ερωτευμενη ταξιδιώτισσα.