Persepolis 2.0

IRAN’S POST-ELECTION UPRISING: HOPES & FEARS REVEALED

Persepolis 2.0 describes Iran’s post-election uprising and spreads the word about Iranians’ historic struggle against repression. Based on the graphic novel by Marjane Satrapi and edited by two Iranians living abroad.

http://www.spreadpersepolis.com

thxx chavel

todo sobre Venus de Milo

Την άνοιξη του 1820, ένας γεωργός από την Πλάκα, ο Κεντρωτάς ή Μποτόνης έσκαβε σε ένα πεζούλι, δικό του, κάτω από την Ανατολική Πύλη της αρχαίας πόλης

[...]Έσκαβε λοιπόν, ο Κεντρωτάς μέσα στο πεζούλι του. Μα τι σκάψιμο έκανε; Ο Βουτιέ, αυτόπτης μάρτυρας, λίγα μέτρα παρακάτω με τους δύο ναύτες της Εσταφέτ, έψαχνε γι΄αρχαία. Γράφει λοιπόν, πως ο Έλληνας χωρικός έβγαζε πέτρες από κάτι ερείπια, πέτρες κατάλληλες για οικοδομή[....]Όταν φάνηκε η βαθιά τρύπα, ο Κεντρωτάς σκύβει και βλέπει κάτι μάρμαρα να ασπρίζουν. Πίσω του όμως είναι οι τρεις Γάλλοι. Καταλαβαίνει πως αυτά που βρήκε έχουν αξία και θέλει να τα κρύψει σκεπάζοντάς τα με χώματα. [...] Ο Βουτιέ δεν κατάλαβε την πονηριά του Έλληνα χωρικού και γράφει:«Είχε ανακαλύψει το επάνω μέρος ενός αγάλματος, σε πολύ κακή κατάσταση και αφού δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή του, ετοιμαζόταν να το ξανασκεπάσει με γκρεμίδια».Δεν ήταν τόσο αφελής ο Κεντρωτάς.  Όταν είδε [ο Βουτιε ]τον Κεντρωτά να σκύβει και να κοιτάζει μέσα στην σκοτεινή τρύπα, πλησίασε. Του έδωσε μερικά γρόσια φιλοδώρημα και με τη βοήθεια των δύο ναυτών έβγαλαν το επάνω μέρος του αγάλματος, από την τρύπα. Επίεσε τον Κεντρωτά να ψάξει κα να βρει και το άλλο, το κάτω μέρος του αγάλματος. [...]Ο Κεντρωτάς δεν ήταν πολύ πρόθυμος. Ο λόγος είναι φανερός.

what we can learn about/from stones

Πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, η ελληνική γη ήταν σκεπασμένη από θάλασσα. Ο βυθός της θάλασσας, από το Ιόνιο πέλαγος ως τη Μικρά Ασία παρουσίαζε τότε μια παράξενη μορφολογική εικόνα η οποία αποτέλεσε την προϋπόθεση για τηδημιουργία της ελληνικής χερσονήσου, με τις υψηλές κεντρικές της οροσειρές. Στη θέση του ορεινού όγκου τηςΠίνδου υπήρχε μια βαθιά υποθαλάσσια τάφρος – η Αύλαξ της Πίνδου. Δυτικότερα εκτεινόταν η Ιόνιος Αύλαξ, ενώ ένα υψηλό τοίχωμα -το ύβωμα του Γαβρόβου -χώριζε τις δύο τάφρους.

Αυτή τη μορφή πήρε ο βυθός πριν από 180 περίπου εκατομμύρια χρόνια (δηλαδή στις αρχές του Μεσοζωϊκού αιώνα) και τη διατήρησε επί 150 ακόμη εκατομμύρια χρόνια, ως το Ολιγόκαινο.Μέσα στο ασύλληπτο αυτό χρονικό διάστημα, οιδύο τάφροι του βυθού γέμιζαν με ιζήματα προερχόμενα από την αποσάθρωση μακρινών ορεινών όγκων ή με όστρακα θαλασσίων ζώων και κελύφη μικροοργανισμών που πεθαίνοντας έπεφταν σαν αιώνια βροχή και κατακάθιζαν στον πυθμένα.

Εν τω μεταξύ, πριν από 140 εκατομμύρια χρόνια, στις αρχές της Κρητιδικής περιόδου, μια γιγαντιαία ανοδική ορογενετική κίνηση ανύψωσε επάνω από τα κύματα τη λεγόμενη Πελαγονική οροσειρά, μια στενή ζώνη ξηράς που περιλαμβάνει τη βορειότερη Μακεδονία (Πελαγονία), τον Όλυμπο,την Ανατ. Θεσσαλία και τη Β. Εύβοια. Προέκταση της οροσειράς αυτής θεωρείται η λεγόμενη Αττικοκυκλαδική μάζα, δηλαδή η Αττική, η Ν. Εύβοια και τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων.

Πριν από 35 εκατομμύρια χρόνια (τέλος Ηωκαίνου), όταν η τάφρος της Πίνδου είχε πλέον γεμίσει, σημειώθηκαν νέες κοσμογονικές αναστατώσεις στα έγκατα της ελληνικής γης που προκλήθηκαν από μια βίαιη σύγκλιση και ύγκρουση τωνλιθοσφαιρικών πλακών (Αφρικανικής και Ευρασιατικής). Ύστερα από μια πανίσχυρη ανοδική ώθηση πτυχώθηκαν τα υλικά της τάφρου και ανυψώθηκαν σχηματίζοντας την επιβλητική οροσειρά της Πίνδου. Ήταν η εποχή των Αλπικών πτυχώσεων.

i want to picture you my sweet nothing

οπως σου είπα ακομα ξυπναω νωρις, αλλα μ’αρεσει και ας τσουζουν τα ματια μου. μ’αρεσει να ακουω την πρωινη δροσια ακατοικητη απο βιαστικα φασαριοζικα νεανικά δικυκλα  και δυσκινητες νταλικες φορτωμενες ξεσκεπαστα εμφιαλωμενα νερα. μ’αρεσει να κοιταζω τα χρωματα και εχω μεινει εκει να κοιταζω μονο τα χρωματα. καθε φορα λεω να γραψω αλλα δε μου βγαινουν οι λεξεις. εχουν σκαλωσει στη παρωνυχιδα του δεικτη μου.

οι λεξεις των αλλων ομως με χορταινουν τα λαμπερα μεσημερια  : η ραγδαια επιδεινωση του θαναση χειμωνα  το fusil de chasse του Yasushi Inoué  και το Μπονσαι του Αλεχαντρο Σαμπρα

αλλες φορες απλα το ξασπρισμενο παιχνιδι των βραχων

ιδιατερα οταν εχω εξασφαλισει την πολυτελεια της απομονωσης

ο (εν)εντιμος πολεμος της μνημης (και των βιβλιων)

Τα βραβεια αγοραστηκαν σε δραχμές  (3640) 2910. Λίγες για 488 σελιδες. Μαζι με το Καρδια τοσο ασπρη αλλα δε διαβαστηκαν ποτε στην ωρα τους. Συνεπεσαν με μια εποχη οπου μαθαινω σημαινει διαβαζω ελαβε τελος. Το τελος των ιστοριων τους και την αρχη των δικων μου. Μια καλή αρχη. Μια πολυ καλη αρχη. Στα βραβεια το 1960 εγραψε ο Cortazar  την ιστορια εικοσι διαφορετικών χαρακτηρων που κεδιζουν στη λοταρια μια κρουαζιερα προς αγνωστη κατευθυνση. Ενα ταξιδι αυτογνωσιας στην ουσια.

Ειχε ηδη αφησει πισω του το Buenos Aires οπου και διδαξε (μας περιγραφει και δυο απο αυτους στο βιβλιο)

και τη γωνια Peru και Αvenida de Mayo

γιατι ηρθε σε αντιθεση με τον περονισμο

και πηγε στο Παρισι το 1951 οπου ναι εβαλε μια  Maga στο Κουτσο (1963)-που ειναι για μενα μαζι με το Nadja (1928) τα βιβλια που πρεπει να διαβασει κανεις πηγαινοντας να ζησει-αλλα να ζησει- εκει. Και ενω τα Βραβεια εμειναν αθικτα σε μια πολη κοντα στη Βαρκελωνη, η Νadja εγινε προσκεφαλι αναγκαστικα στην επιστροφη . Ευτυχως γιατι αυτα που ειδε ο André Breton μεσα απο τα ματια της με βοηθησαν να χανομαι οπουδήποτε χωρις ενοχες και να βλεπω αυτα ακριβως που θα προσπερνουσα επιπολαια.  Τωρα ειμαι σαν ενας απο τους συνταξιδιωτες του Μαλκολμ  και στους εσωτερικους μονολογους του Περσιο βρηκα ενα σελιδοδεικτη απο ενα βιβλιοπωλειο στην Andorra La Vella λιγοτερο ξεχασμενο απο οτι η ιδια εκεινη η επισκεψη στο μυαλο μου. Πως θα μπορουσα να θυμηθω, χωρις φωτογραφιες? Αυτα τα δεκανικια της μνημης τοτε τυπωνονταν με φειδω.

Αλλα γιατι αραγε  καποιος να κατεβει απο το καρουσελ για να βγαλει φωτογραφιες ?

Ικαρία το Μάη

Ικαρια το “κοκκινο νησι”. Τον Μαη. Γεματη παπαρουνες.

Αλλα εγω θυμαμαι να μιλουν για κοκκινο νησι στις εκλογες

Ειλικρινα, δεν εχω δει πουθενα περισσοτερες αφισες και συνθηματα του ΚΚΕ. Διαβαζοντας τον οδηγο , μαθαινω οτι η Ικαρια, την περιοδο του Ελληνικου Εμφυλιου 1946-49, επιλεχθηκε απο την κυβερνηση ως ο καταλληλοτερος τοπος για να απομονωθουν χιλιαδες πολιτες αριστερων φρονηματων, ωστε να μη λαβουν μερος στο πολεμο στο πλευρο των αντιπαλων. Το μετρο της μαζικης εξοριας ηταν μια προσκαιρη μεταβατικη λυση γι αυτο και το καθεστως διαβιωσης τους ηταν σχετικα ηπιο (τελικα ομως ο αριθμος των εξοριστων ξεπερασε τον αριθμο των κατοικων μεσα σε 3 χρονια).Οι εξοριστοι ζουσαν σε επιτηρουμενους καταυλισμους ή αδεια σπιτια και μπορουσαν να κυκλοφορουν και να εργαζονται . Ετσι επικοινωνουσαν με τους κατοικους και μολονοτι αυτο απαγορευοταν δημιουργηθηκαν μεταξυ τους σχεσεις φιλιας και αλληλοβοηθειας.  Ως αποτελεσμα, στο τελος του πολεμου , οι Ικαριωτες υπεστησαν την οργη της εξουσιας επειδη αφενος συμπεριφερθηκαν φιλοξενα στους εξοριστους αφ ετερου επειδη περιφρονησαν το τεραστιο ποσο της επικυρηξης και δεν κατεδωσαν τα κρυσφηγετα των ανταρτων που ζουσαν στα βουνα. Η διοικηση “ξεχασε” εννοειται, το νησι για μερικες δεκαετιες και μονο μετα το 1974 ξεκινησαν  μεγαλα δημοσια εργα, εμφανιστηκε δειλα δειλα ο τουρισμος και η οικοδομικη δραστηριοτητα.

Παρατηρωντας τις οικοδομες στους νεωτερους οικισμους αναγνωριζουμε την ανεμπνευστη αρχιτεκτονικα δεκαετια του 80 και δικαιολογουμε (?) ενα αισθητικο αποτελεσμα υποδεεστερο του τοπιου ή της παραδοσιακης ικαριωτικης αρχιτεκτονικης που συνανταμε στο εσωτερικο

ειμαι ο,τι θυμαμαι (ή θυμαμαι ο,τι ειμαι)

Προσπαθω να καταλαβω τι συμβαινει με αυτο το τραγουδι. Αν ειναι η μελωδια που μου αρεσει. Αν ειναι τα λογια που μου θυμιζουν κατι. Κατα ενα παραξενο τροπο προσπαθωντας να ανακαλεσω τις μνημες μου, αναδευοντας τις, το ιζημα τους θαμπωνει περισσοτερο το υγρο παρελ8ον μου αποκαλύπτωντας  το σημερα.

Γιατί τα σημαδια μεταναστευουν οπως η ελια απο το πηγουνι της Αλμπερτιν στα χειλια της και μετα κοντα στο ζυγωματικο κατω απο το ματι της?

Νομιζα οτι εχω επιλλεκτικη μνημη, οτι ειμαι μυ8ομανης.

Η μνημη μας ομως υποπιπτει  σε σφαλματα. Οι αναμνησεις μας για τα περασμενα ειναι ατελεις. Ειναι κυνικα δημιουργηματα ,σχεδιασμενα απο το εγκεφαλο για να τις νοιω8ουμε παντα αλη8ινες, ανεξαρτητα απο το αν συνεβησαν πραγματικα ή οχι.  Και οχι μονο.  Η εγγραφη της μνημης αρχιζει με την τροποποιηση της συνδεσης μεταξυ δυο νευρωνων. Η διεργασια δημιουργιας μνημονικων εγγραματων χρειαζεται νεες πρωτεινες. Ετσι καθως ενα εγγραμα απαιτει καποιο βα8μο κυτταρικων κατασκευαστικων εργασιων, η χρονικη στιγμη ενσωματωνεται στην αρχιτεκτονικη του εγκεφαλου. Η διεργασια της εν8υμισης αλλαζει και εμας τους ιδιους.

Οσο για το εγγραμα, ειναι τοσο αλη8ινο οσο την τελευται αφορα που το ανακαλεσαμε. Οσο πιο συχνα σκεφτομαστε κατι, τοσο μεγαλυτερη ειναι η ανακριβεια που το χαρακτηριζει. Κα8ε φορα που 8υμωμαστε κατι η νευρωνικη δομη της μνημης υφισταται λεπτεπιλεπτες μεταβολες, μια διαδικασια που αποκαλειται επανεδραιωση. Το εγγραμα τροποποιειται απουσια του αρχικου ερε8ισματος,  με αποτελεσμα να αφορα λιγοτερο αυτο που θυμομαστε και περισσοτερο τον εαυτο μας. Ως εκ τουτου το κα8αρα αντικειμενικο εγγραμα, ειναι εκεινο το εγγραμα που δε θα γνωρισουμε ποτε. Τη στιγμη που ανακαλουμε στη μνημη μας ενα γεγονος, την ιδια ακριβως στιγμη ξεχναμε το πραγματικο γεγονος. Τελικα , οσο εχουμε αναμνησεις να ανακαλουμε , τα περι8ωρια των αναμνησεων τροποποιουνται, ωστε να ταιριαζουν με οσα γνωριζουμε τωρα.

Και με ορισμενες αναμνησεις που υφιστανται ανεξαρτητα απο το χρονο? Που εμφανιζοντε ξαφνικα σα φαντασμα? Τι γνωριζουμε για εκεινες τις ευτυχεις στιγμες, τις συγκλονιστικες αναλαμπες , les moments bienheureux?  Πως παραμενουν αυτες οι ασυνειδες αναμνησεις?  Με ποιον τροπο τις ανακαλουμε αφoτου εχουν ηδη ξεχαστει? Το μυστικο της μνημης φαινοταν οτι ειναι η διαρκης επαναληψη. Η ζωη ομως συμβαινει μια φορα.

Συμφωνα με μια θεωρια του Κausic Si …

Συρραμμενα αποσπασματα απο σελιδες 113-140 Ο Προυστ ηταν νευροεπιστημονας του Jonah Lehrer [{}]

ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ Seed Magazine [{}] νευρεπιστημες και τεχνη /βιολογια/πληροφορικη/οικολογια/ηγεσια…

cielo tan blanco

Ουρανος τοσο ασπρος (cf corazon tan blanco, Javier Marias μετ.  Καρδιά τοσο άσπρη )

Ειναι αυτή η ασπρη μερα που περιμένουμε?

Καλο Σαββατοκύριακο

war 2.0, propaganda 2.0 or Public democracy 2.0

Δανείζομαι τον ευγλωτο τιτλο απο την πολυ ενδιαφερουσα δημοσιευση για τον ρολο των social media στο Gauravonomics blog

Διαβαζα νωρίτερα το Raising Yousuf and Noor: diary of a Palestinian mother

Δε διαβασα την αλλη μεριά.

Βγαινοντας απο την προβολή του Βαλς με το Μπασιρ ( Waltz with Bashir)  ηθελα να κρατησω στο νου την σταση του Ari Folman απεναντι στις ακροτητες του πολεμου τους .

Ηθελα…Eχουν ομως τυφλωθει.

DADA …ni guerre, ni dodo*

I

la chanson d’un dadaïste

qui avait dada au coeur

fatiguait trop son moteur

qui avait dada au coeur

l’ascenseur portait un roi
lourd fragile autonome

il coupa son grand bras droit

l’envoya au pape à rome

c’est pourquoi
l’ascenseur
n’avait plus dada au coeur

mangez du chocolat

lavez votre cerveau

dada
dada
buvez de l’eau