c’est la différence qui est jolie

Je suis un blanc / Ma peau est blanche/Mais moi j’aime bien ça/ C’est la différence qui est jolie/Je suis un blanc/ Mon sang est noir / Et  moi j’adore ça / C’est la différence qui est jolie / Je voudrais que nous nous entendions dans l’amour / Que nous nous comprenions dans l’amour et dans la paix / La vie sera belle / Chacun à son tour aura son amour / Chacun dans l’honneur aura son bonheur

από το τελευταίο άλμπουμ του Salif Keita La différence, ένα τραγούδι που μιλάει για τη διαφορετικότητα αφιερωμένο στους αλμπίνους της Αφρικής

Salif Keita Global Foundation [Ο]

Το κυνήγι των αλμπίνων @ Εξάντας

La différence @myspace

χ

επιτελους νοιωθω ενα μυλο στο κεφαλι μου. σκεψεις και εικονες πεφτουν βροχηδον, καταρρακτωδως και εγω να μη μπορω να τις συγκρατησω. ουτε να γραψω γιατι δεν εχω τις λεξεις, ουτε  να φτιαξω κατι, προσπαθησα.  μιλαω περισσοτερο τελευταια . αφηγουμαι. αλλα θελω να βλεπω και να με βλεπουν, να χρησιμοποιω τα χερια  γιατι δεν το εχω ακριβως. αυτος ο μυλος στο κεφαλι μου με ταραζει. σαν να κανω μετακομιση , σαν να καιω συνεχως τα κεικ, σαν να χτυπανε ολα τα τηλεφωνα μαζι σε ενα μεγαλο αδειονο γραφειο

κι ομως τελικα ειναι μονο εικονες

ισως αν ειχα μια μικρη βιντεοκαμερα, χωρις λογια θα εδειχνα απλα τι εννοω . προβατακια με τον λωρο να κρεμεται ακομα απο τον αφαλο τους χοροπηδουν στην ακρη του δρομου, αναβαθμιδες με γιγαντιαια λαχανα που μπορει να κρυβουν στα φυλλα τους μωρα, τον παππου  πανω στο γαιδαρο και να εχει πανιά αντι για σαμαρι και τον σκυλο δεμενο με σκοινι, μια παρεα ανεμογεννητριες στο αιολικο τους παρκο και τα βουνα της Ικαριας στο βαθος- οταν εχει ηλιο και νοτιά- αλλα τοτε βλεπεις τα παντα μεχρι  τα βραχια του Αζαλά

και εκεινη η μουσικη κουρελου?

στο βουβο τοπιο, τερμα θεου αρχη αλλαχ

γεματο στροφες που παλευουν για μια συχνοτητα . δεξιες στροφες και πιάνω ραδιο τουρκια με αμανεδες και τη βαρια προφορα μιας Τζεμιλέ και αριστερες ξανά δευτερο προγραμμα. αλλα ειναι τοσο αποτομες οι στροφες που ουτε μισο λεπτο δε κραταει η μια φωνη αρχιζει η αλλη, σαν εγω και ο αλλος, μια Τουρκια και μια νοτια Δανια, σα βοτκα ρεντμπουλ και τσιγαρο και βουτια στη θαλασσα και καταμεσημερο. ναι καπως ετσι.

με φοντο λιτες γραμμες

Το Alentejo ειναι μια περιληψη τοπιου. Kιτρινη γη που ενωνεται με χαμηλους κυματισμους, μοναχικες φιγουρες δεντρων και ενιαιο γαλαζιο για ουρανο. Μια ακουαρελα με ελαχιστες πινελιες.

Καυσωνας. Εκτος σκιάς θα φτανει τους 45 βαθμους. Τα τζιτζικια σκανε προκαλώντας ενα  θορυβο που μπαινει απο τα παραθυρα καθε φορα που κανω απελπιδες προσπαθειες για λιγο φρεσκο αερα.

Καταμεσημερο Αυγουστου, και καταμαυρα αυτοκινητα κινουνται στους δρομους. Μα ειναι δυνατον, να προτιμουν το μαυρο?  Καποια ανοιχτοχρωμα (ευτυχως) αλογα υποφερουν(λιγοτερο ελπιζω) μασωντας καυτα ξεροχορτα. Βρισκομαστε στην προεκταση του τοπιου οπου ο δον-Κιχωτης παλεβε με ανεμομυλους. Να ηταν αραγε Αυγουστος? Ετσι νομιζω.

Προχωρώντας, περιφραγμενες εκτασεις απο εκεινες τις οξιες που παραγουν φελο. Ξεγυμνωμενοι κορμοι, με εκεινο το χρωμα της τερρακοτα που μοιαζει με φλογισμενο δερμα, σαν των ηρωων του White Spirit*

Πριν μπουμε στην Evora κανουμε μια παρακαμψη για να δουμε ενα μεγαλιθικο σχηματισμο που χρονολογειται απο το 7000 πΧ, ο σημαντικοτερος της Ιβηρικης χερσονησου

Καυσωνας.

Η Evora ειναι μια οχυρωμενη πολη, σαν τις δεκαδες που θα συναντησουμε. Σε μια χωρα χωρις σημαντικους ορεινους ογκους , συνανταμε στα ανατολικα εκτασεις σαν επιφανεια τηγανιτας με εξογκωματα σαν εκεινες τις μεγαλες φουσκαλες που κανει η ζυμη. Εκει, εκτιζαν ακροπολεις  γιατι ειχαν γειτονες με επεκτατικες βλεψεις.

Στην κορυφη της πολης , ο Ρωμαικος ναος της Αρτεμιδος και το μοναστηρι.

Οι δρομοι στενοι τους διασχιζουν ευχαριστα ανεπαισθητα ρευματα αερα. Αργα το απογεμα μοσχοβολαει απορρυπαντικο ρουχων απο τις απλωμενες μπουγαδες.

Μια πολη με ασβεστωμενους τοιχους και κιτρινο και γκρι χρωμα να υπογραμμιζει ευθειες και καμπυλες

Στον καθεδρικο ναο, ο Βασκο ντε Γκαμα ευλογησε της σημαιες των πλοιων πριν ξεκινησει το δρομο για τις Ινδιες το 1497.

Παραδοξως, αυτη ειναι η μονη αναφορα για αυτον, στην πολη οπου εζησε το μεγαλυτερο μερος της ζωης του εξορισμενος απο την γεννετηρα του μετα την επιστροφη απο το δευτερο ταξιδι στις Ινδιες το 1507.

Η μηπως δεν ειναι?

Προσωρινη εκθεση σε καθολικη εκκλησια

Λατρευτικα αντικειμενα  συγχρονου ντηζαιν συγκεντρωμενα με αφοσοιωση και ζήλο απο οπαδο νεας θρησκειας.

Σε μια πολη οπου δε συναντας azulejos υπαρχουν ωστοσο πλακακια με γεωμετρικα σχηματα που μου θυμιζουν σχολικες εργασιες  καλλιτεχνικων ή οποιες σελιδες βρισκονται διπλα στο τηλεφωνο στο πατρικο μου σπιτι

το φως ΟΜΩΣ τη στιγμη που ο ηλιος επεφτε ακριβως παραλληλα στη μαρκιζα του μουσειου εχει γραφτει στο μυαλο μου για παντα. Ειναι η στιγμη που ο δημιουργος  δοκιμαζει  μια φωτεινη πινελια

που τελικα, λιγα λεπτα αργοτερα εξαφανιζει. Κριμα.

* της Paule Constant

_ _ _ _ _

Η πρωτη φωτο ειναι απο το deviantart. Δεν εχω δικη μου για τους ανεφερθεντες λογους

η πολη και οι αλλοι

οι πολεις μεγαλωνουν οπως και εμεις : ενηλικιωνονται, αναπολουν το παρελθον,

τα σκανε σε σε αισθητικους

και γυμναστηρια για να γινουν ομορφες,

κλεινονται στον εαυτο τους, το ριχνουν στο ποτο ή στα ψωνια,

κανουν πως δε ξερουν, ανοιγονται, περνουν κλιμακτηριο,

παλιμπαιδιζουν. Γερνουν οπως και εμεις.

Κοριτσια και αγορια καθονται οκλαδον κατω στις πλατειες με κουτακια cerveza- beer απο Πακιστανους πωλητες. Στριβουν τσιγαρα και εχουν το νου τους στις περιπολιες.

Στα κεφαλια τους κομμωση που βγηκε απο κοινωνιες αζτεκων και στο δερμα τους αναρριχονται τατουαζ σαν τον κισσο στις μαντρες.

Καταστηματα ειδικευονται σε τηλεκαρτες για ενα συγκεκριμενο μερος του πλανητη. Μερικα σεντς ισοδυναμουν με ενα μου λειπεις, φιλησε μου τα παιδ…

Με ονειρα απο αλλου και χωρις χαρτια σπρωχνουν τη γυαλινη πορτα καλυμενη με πολυχρωμες διαφημισεις για να ακουγονται καλυτερα κλεισμενοι σε ενα θαλαμο

Οι φοιτητες δε θελουν να φυγουν, σκηνοθετουν στιγμες ευτυχιας  στα μνημεια, γελωντας με προφορα και ασυνταξιες

γεμιζουν τοιχους μικροσκοπικων διαμερισματων με μηνυματα

και φυλανε σε ενα ραφι ενα μπουκαλι νερο απο τη Canalets που τους υποσχεται οτι θα γυρισουν

Οι δρομοι μυριζουν ουρα, οι αστεγοι δε μυριζουν τιποτα, κουκουλωνουν τις μυρωδιες με αλκοολ, το κεφαλι τους με χαρτοκουτα.

Ανοιχτοχρωμοι βορειοευρωπαιοι σε αναζητηση ηλιου, ζεστης και θαλασσας

μετεδωσαν τον ποδηλατικο ιο που εξαπλωθηκε ραγδαια στους γηγενεις που δε διεθεταν αντισωματα

Η θρυλικη  Barça δε χρειαστηκε κανενα κυπελλο για να πολλαπλασιασει την παρουσια της

η blaugrana παντα ανεμιζε στα καταλανικα μπαλκονια

και τα παιδια κλωτσουν τις μπαλες ως αργα τα καλοκαιρινα βραδυα στις γειτονιες οπου δε νυχτωνει αλλα ουτε δροσιζει.

Εξω απο το Macba οι φυλες των skaters επικοινωνουν στον αερα

ενω μεσα οι επισκεπτες χαζευουν το τοτεμ ενος αδιαμφισβητητου θεου

Διαβολικες φιγουρες σε υπαιθριο παγκο μου κανουν εντυπωση μια μερα πριν παρω τα βουνα

εντινοντας ακομα περισσοτερο την ταση να χανω την εισοδο

και την εξοδο

μια γιορτη, το τελευταιο σαββατο του ιουνη

Στεκοταν στη μεση του λιμανιου και γελουσαν σαν τα πουλια. Γελακια μπερδεμενα με λεξεις και σκουντηματα. Ισιωναν τις ποδιες τους και τα μαντηλια τους. Ειχε μαζευτει κοσμος- για τη Γιορτη του ψαρα- απο κοντα και απο μακρια, ειχε φτασει με φουσκωτα, τη λατζα και το πλοιο της γραμμης για να ακουσει βιολια μεχρι το πρωι

διπλα στο λιμανι ηταν στρωμενοι παγκοι, ειχε πεσει η νυχτα και οι μορφες ειχαν λιγο απο την αιγλη που προσδιδει η απουσια καποιων χρωματων και η μυωπια

Τα βιολια αρχισαν και οι νεοι μπηκαν πιασμενοι χερι-χερι και στα  δεκα βηματα κοβεται ο ηχος και τα φωτα. Τα βεγγαλικα αρχισαν να φωτιζουν το σκοταδι αποσπώντας την προσοχη μας αλλα δεν ηταν κατι που ειχε προγραμματιστει. Το ρευμα ξαναπεσε. Μια χρονια το γλεντι συνεχιστηκε με το κασετοφωνο μιας τεραστιας νταλικας. Ολο το βραδυ

Mια Νικη και μια Αφροδιτη φυγαδευονται απο το Λουβρο

Le Louvre pendant la guerre. Regards photographiques 1938-1947

L’exposition propose de découvrir, autour de 56 photographies, la vie du musée du Louvre pendant la Seconde Guerre mondiale.

du 07-05-2009 au 31-08-2009 [{ }]

- – - -

ενημερωθηκα απο το arts και εκλεψα τον τιτλο απο το αρθρο της Κατιας Αρφαρα που παραθετει

η δυναμη της σκεψης, ο νομος των πιθανοτητων και η σεισμικη δραστηριοτητα (ή με την αναποδη σειρα)

χθες σκεφτομουν τη Σαντορινη, για την ακριβεια θυμομουν τις παραλιες χωρις κοσμο και ξαπλωστρες, χωρις παρτυ με μοχιτο απο ραδιοφωνικους σταθμους,

θυμηθηκα και εκεινη την απομονωμενη, αλλα με θεα την Kοκκινη, παραλια

με το στρωμα απο φυκια που γουβιαζει απροβλεπτα

αλλα τοσο “ευχαριστο”που νοιωθεις comme chez toi

todo sobre Venus de Milo

Την άνοιξη του 1820, ένας γεωργός από την Πλάκα, ο Κεντρωτάς ή Μποτόνης έσκαβε σε ένα πεζούλι, δικό του, κάτω από την Ανατολική Πύλη της αρχαίας πόλης

[...]Έσκαβε λοιπόν, ο Κεντρωτάς μέσα στο πεζούλι του. Μα τι σκάψιμο έκανε; Ο Βουτιέ, αυτόπτης μάρτυρας, λίγα μέτρα παρακάτω με τους δύο ναύτες της Εσταφέτ, έψαχνε γι΄αρχαία. Γράφει λοιπόν, πως ο Έλληνας χωρικός έβγαζε πέτρες από κάτι ερείπια, πέτρες κατάλληλες για οικοδομή[....]Όταν φάνηκε η βαθιά τρύπα, ο Κεντρωτάς σκύβει και βλέπει κάτι μάρμαρα να ασπρίζουν. Πίσω του όμως είναι οι τρεις Γάλλοι. Καταλαβαίνει πως αυτά που βρήκε έχουν αξία και θέλει να τα κρύψει σκεπάζοντάς τα με χώματα. [...] Ο Βουτιέ δεν κατάλαβε την πονηριά του Έλληνα χωρικού και γράφει:«Είχε ανακαλύψει το επάνω μέρος ενός αγάλματος, σε πολύ κακή κατάσταση και αφού δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή του, ετοιμαζόταν να το ξανασκεπάσει με γκρεμίδια».Δεν ήταν τόσο αφελής ο Κεντρωτάς.  Όταν είδε [ο Βουτιε ]τον Κεντρωτά να σκύβει και να κοιτάζει μέσα στην σκοτεινή τρύπα, πλησίασε. Του έδωσε μερικά γρόσια φιλοδώρημα και με τη βοήθεια των δύο ναυτών έβγαλαν το επάνω μέρος του αγάλματος, από την τρύπα. Επίεσε τον Κεντρωτά να ψάξει κα να βρει και το άλλο, το κάτω μέρος του αγάλματος. [...]Ο Κεντρωτάς δεν ήταν πολύ πρόθυμος. Ο λόγος είναι φανερός.

what we can learn about/from stones

Πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, η ελληνική γη ήταν σκεπασμένη από θάλασσα. Ο βυθός της θάλασσας, από το Ιόνιο πέλαγος ως τη Μικρά Ασία παρουσίαζε τότε μια παράξενη μορφολογική εικόνα η οποία αποτέλεσε την προϋπόθεση για τηδημιουργία της ελληνικής χερσονήσου, με τις υψηλές κεντρικές της οροσειρές. Στη θέση του ορεινού όγκου τηςΠίνδου υπήρχε μια βαθιά υποθαλάσσια τάφρος – η Αύλαξ της Πίνδου. Δυτικότερα εκτεινόταν η Ιόνιος Αύλαξ, ενώ ένα υψηλό τοίχωμα -το ύβωμα του Γαβρόβου -χώριζε τις δύο τάφρους.

Αυτή τη μορφή πήρε ο βυθός πριν από 180 περίπου εκατομμύρια χρόνια (δηλαδή στις αρχές του Μεσοζωϊκού αιώνα) και τη διατήρησε επί 150 ακόμη εκατομμύρια χρόνια, ως το Ολιγόκαινο.Μέσα στο ασύλληπτο αυτό χρονικό διάστημα, οιδύο τάφροι του βυθού γέμιζαν με ιζήματα προερχόμενα από την αποσάθρωση μακρινών ορεινών όγκων ή με όστρακα θαλασσίων ζώων και κελύφη μικροοργανισμών που πεθαίνοντας έπεφταν σαν αιώνια βροχή και κατακάθιζαν στον πυθμένα.

Εν τω μεταξύ, πριν από 140 εκατομμύρια χρόνια, στις αρχές της Κρητιδικής περιόδου, μια γιγαντιαία ανοδική ορογενετική κίνηση ανύψωσε επάνω από τα κύματα τη λεγόμενη Πελαγονική οροσειρά, μια στενή ζώνη ξηράς που περιλαμβάνει τη βορειότερη Μακεδονία (Πελαγονία), τον Όλυμπο,την Ανατ. Θεσσαλία και τη Β. Εύβοια. Προέκταση της οροσειράς αυτής θεωρείται η λεγόμενη Αττικοκυκλαδική μάζα, δηλαδή η Αττική, η Ν. Εύβοια και τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων.

Πριν από 35 εκατομμύρια χρόνια (τέλος Ηωκαίνου), όταν η τάφρος της Πίνδου είχε πλέον γεμίσει, σημειώθηκαν νέες κοσμογονικές αναστατώσεις στα έγκατα της ελληνικής γης που προκλήθηκαν από μια βίαιη σύγκλιση και ύγκρουση τωνλιθοσφαιρικών πλακών (Αφρικανικής και Ευρασιατικής). Ύστερα από μια πανίσχυρη ανοδική ώθηση πτυχώθηκαν τα υλικά της τάφρου και ανυψώθηκαν σχηματίζοντας την επιβλητική οροσειρά της Πίνδου. Ήταν η εποχή των Αλπικών πτυχώσεων.

i want to picture you my sweet nothing

οπως σου είπα ακομα ξυπναω νωρις, αλλα μ’αρεσει και ας τσουζουν τα ματια μου. μ’αρεσει να ακουω την πρωινη δροσια ακατοικητη απο βιαστικα φασαριοζικα νεανικά δικυκλα  και δυσκινητες νταλικες φορτωμενες ξεσκεπαστα εμφιαλωμενα νερα. μ’αρεσει να κοιταζω τα χρωματα και εχω μεινει εκει να κοιταζω μονο τα χρωματα. καθε φορα λεω να γραψω αλλα δε μου βγαινουν οι λεξεις. εχουν σκαλωσει στη παρωνυχιδα του δεικτη μου.

οι λεξεις των αλλων ομως με χορταινουν τα λαμπερα μεσημερια  : η ραγδαια επιδεινωση του θαναση χειμωνα  το fusil de chasse του Yasushi Inoué  και το Μπονσαι του Αλεχαντρο Σαμπρα

αλλες φορες απλα το ξασπρισμενο παιχνιδι των βραχων

ιδιατερα οταν εχω εξασφαλισει την πολυτελεια της απομονωσης