Σου αξιζε (να πεσεις στη λαθος μερια του χαρτη)

La petite carte en plastique que l’état m’a donnée,
Ah ouais, je l’ai bien méritée
Naitre en république dans une clinique chauffée
Ah ouais je l’ai bien méritée
Les bancs de mon école, le pouvoir d’étudier
Ah ouais je l’ai bien méritée
Aller voir mon docteur quand j”me sens fatiguée
Ah ouais je l’ai bien méritée
La douceur de l’enfance, l’amour qu’on m’a donnée

Bah ouais c’est vrai j’y avais pas pensé
Bah oui, pardi, on me l’a toujours dit
Bon sang, c’est sur, c’est la loi de la nature
C’est l’évidence, t’avais qu’à naitre en France

Et tans pis pour ta gueule si t’es né sous les bombes
Bah ouais tu l’as bien mérité
T’avais qu’à tomber du bon côté de la mape monde
Bah ouais tu l’as bien mérité
Si la terre est aride y’a qu’à trouver d’la flotte
Bah ouais
Un peu de nerf mon gars pour la remplir ta hotte,
Bah ouais
On prend pas un bateau si on n’sait pas nager
Bah non
On n’a que ce qu’on mérite, alors t’as mérité

Bah ouais c’est vrai j’y avais pas pensé
Bah oui, pardi, on me l’a toujours dit
Bon sang, c’est sur, c’est la loi de la nature
C’est l’évidence, t’avais qu’à naitre en France
C’est l’évidence, t’avais qu’à naitre en France
Bah ouais j’y avais pas pensé
Bah tiens c’est bien donnons nous les moyens
C’est l’évidence, t’avais qu’à naitre en France
C’est l’évidence, t’avais qu’à naitre en France

- . – . – . – . -

Clarika  [{}] νεο αλμπουμ Moi en mieux

2 Απριλη- jusqu’ici tout(?) va bien?

Ενα πανό με συνθηματα για την απεργια στον τοιχο δεν εδενε ουτε καν χρωματικα με τον περιβαλλοντα χωρο. Εγγραφα στον πινακα ανακοινωσεων στερεωμενα προχειρα στην ακρη τους, στριφογυριζαν απο το ρευμα αερα που διεσχιζε το γραφειο.  Οι κουβεντες παναλαφρες εμπαιναν απο την πορτα και εβγαιναν βιαστικα απο τα παραθυρα . Τα παιδια ζητουσαν αναβραζοντα ντεπον, ιωδιο, τα κλειδια. Το κουτι με τα χειροποιητα γλυκα αδειασε γρηγορα.

Εξω καλυτερα. Η καλυτερη θεα ever. Πανω κατω. Γυρω γυρω. Ξανα και ξανα. Μεχρι που ολοι μπηκαμε ξανα μεσα. Για αλλες τρεις φορες. Φευγοντας ειδα ποδοπατημενο ενα poisson d’avril.

(Kαπου περα στο Μαραγκα εχει αραξει ενα χλωμο προσωπο με ενα magic bus)

Μπακαληδες. ναι. Αυτη η λεξη μου ερχεται. Στα τελαρα μας , φρεσκα φρουτα οποιος προλαβει. Μετα? Αφου τα εχουμε 8α τα δωσουμε και αυτα. Αν θελουν πιο φρεσκα να πανε αλλου. Αν τους κανει. Μερικες φορες δε σηκωνομαστε καν. Παρε οτι θελεις , θα το σημειωσω μετα. Στα κιταπια μας, εκει κανουμε σουμες. Και τα βερεσεδια. Τελικα ξεχρεωνει για αυτους και για μας η κοινωνικη πολιτικη.

Ερχεται και μας αναβαθμιζει σε διεκπεραιωτες εγγραφων. Και ετσι των ελευ8ερο χρονο μας αδειαζουμε  τη ζωη μας να συπληρωνουμε με το μισθο μας. Δεν εχουμε κοινωνικη πολιτικη για τους νεους? Η Οικογενεια. Ανεργια? Η Οικογενεια. Υποβαθμισμενη παιδεια? Η Οικογενεια. Ενα αλλο παραλληλο συστημα που αντι να δρα επικουρικα, διαιωνιζει το Συστημα.

Η δικη μας Υποθεση, του Βαλκανικου Ηλιολουστου Νοτου.

Και ομως οχι, εδω δεν ταιριαζει το Gomorra.Ουτε ο Νονος.

Αλλα ο γιος του μπακαλη που με το φορτηγακι του τριγυραναει στα χωρια του Γαλλικου Νοτου. Στηνει την παραγκα του και πουλαει. Αλλοτε με ορεξη , με κινητρο και αλλοτε χωρις. Στο φως και στον ηλιο και αυτος. Η οικογενεια στο φοντο. Χαλαρα.

Αλλα οχι και τοσο . Ετσι συναδελφε?

Le fils de l’épicier (2007) εδω

war 2.0, propaganda 2.0 or Public democracy 2.0

Δανείζομαι τον ευγλωτο τιτλο απο την πολυ ενδιαφερουσα δημοσιευση για τον ρολο των social media στο Gauravonomics blog

Διαβαζα νωρίτερα το Raising Yousuf and Noor: diary of a Palestinian mother

Δε διαβασα την αλλη μεριά.

Βγαινοντας απο την προβολή του Βαλς με το Μπασιρ ( Waltz with Bashir)  ηθελα να κρατησω στο νου την σταση του Ari Folman απεναντι στις ακροτητες του πολεμου τους .

Ηθελα…Eχουν ομως τυφλωθει.

Ελλάς Ελλήνων Αδιαφορων?

επιτέλους εφτασε ο κομπος στο χτένι.

Επιτέλους ο ασθενής-νεοέλληνας με μπαντιέρα τον ζανφουτισμό και μόνιμη κουβεντα  το δε βαριέσαι εγω να είμαι καλά, επιτελους οδηγήθηκε με βαρύ περιστατικό στην εντατική.

το κρατος ειναι αυτοι και το μελλον ειναι οι αλλοι?

Δεν καταλαβαίνω. Και η τηλεοραση δε με βοηθαει. Ουτε οι εικόνες , ούτε οι  καλεσμένοι των εκπομπων που μας εξηγουν τί καταλαβε ο καθενας τους από το βουλευτικό εδρανο, απο την υπουργική καρεκλα, απο το διαμερισμα του Παγκρατίου, απο το ταμειο του σουπερμαρκετ για το τί συμβαινει στους δρομους της πολης , στο μυαλο του μαθητη , στο αδειο πιατο του μεταναστη, στο βιογραφικό με τις μεγαλες τρυπες του πτυχιουχου

θα σας πω τί καταλαβα εγώ.

καταλαβα οτι το κρατος ειναι αυτοι [ ] και  [ ]

και οτι ειναι διαχρονικό το Πατρις Θρησκεια Οικογενεια

και οτι η Ελλαδα δεν ειναι μονο η Αθηνα. Δυστυχως ομως.

The Sleep of Reason Produces Monsters

tv is off, I don’t know what’s going on

Tv is on, I don’t understand what’s going on [ ]

[ ] [ ] (two versions of the only truth)

Alexis is gone and there are no words for this

κάπου-κάπως-κάποτε

αυτες τις μερες συνειδητοποιω καθαρά γιατι δεν επιλεγω προς σχολιασμο θεματα της επικαιροτητας. Με κουραζει αυτο το ωχαδελφιστικο τωρα που προαναγγελει ενα σακατεμενο αυριο.

Βλεπω στο δρομο χθες, συνεχως παιδακια του δημοτικού, να δειχνουν στους γονεις τους το ενημερωτικό φυλλαδιο για την ανακυκλωση και την απαραιτητη τσαντα .

-Μαμα, η δασκαλα μας , μας ειπε να μαζευουμε τα χαρτια, τα πλαστικά μπουκαλια και τα κουτακια . Ειδα ενα αγορακι απο την πεμπτη που πεταξε το χαρτί κατω !!