ενεφάνη η Ανάφη*

Το καραβι δεν ξερω καν, αν εριξε αγκυρα , αφησε μονο 4 ανθρωπους . Η τελευταια πανσεληνος του Απριλη ειχε ηδη αραξει ανοιχτα του ουρανου. Παντου ασημενιο σκοταδι. Στο σπιτι στην ακρη του βραχου, η γυναικα θα μας ευχηθηκε καληνυχτα αλλα δεν το ακουσαμε. Χασαμε και φωνη και ακοή  κοιταζοντας μεσανυχτα τη Παχια και τις Φτενες να επιπλεουν στο πελαγος.

Στην Ανάφη δε θα χρειαστείς μουσική. Δε θα θελησεις να ντυσεις με καμια μελωδια καμια στιγμή. Στην Αναφη σε συνοδευει παντου αυτο που ονομαζουν οι ποιητές (και τελικα ειναι αληθεια) ο ηχος της σιωπης. Στο ορκιζομαι, ακομα και αν δεν ορκιζομαι ποτέ.

Ισως να μη χρειαστει ουτε οχημα. Αν ξεκινησεις απο το Κλεισιδι, εκει που η Μαργαριτα εχει ενα μεγαλο μπαλκονι με λουλουδια και μυρωδικα,

και ενα γατι που σε κοιταζει με διαφορετικα ματια,

θα παρεις το μονοπατι και θα βγεις στο Κατσουνι

εκει στη μια του ακρη εχει ηδη καβαντζωσει το αλμυρικι με μια σκηνη απο το Praktiker καποιος με εντονο ιδιοκτησιακο ενστικτο (ενω δεν ηταν καν εκει να κανει τα μπανια του) . Δε μπορω αλλα θα το πω μου τη σπανε οι “εναλλακτικοι” που συμπεριφερονται ως εχοντες και κατεχοντες

Συνεχεια ειναι η Φλαμουρου, η παραλια κατω απο το σπιτι του Γιατρου, ετσι θα το δειτε γραμμενο στο χαρτη. Αρχικα υπηρχε μονοπατι που οδηγουσε σε ολες τις παραλιες αλλα με τα χρονια οι ιδιοκτητες (παλι αυτοι)  οριοθετωντας τις περιουσιες τους εκαναν ολο και δυσκολοτερη την προσβαση στη θαλασσα. Αφου τρομαξαμε αθελα μας τους λαγους και μαθαμε (εμεις οι ανθρωποι της πολης)  τι σημαινει πραγματικα “εγινε λαγος” φτασαμε στο Ρουκουνα, οπου ευτυχως , δεν υπηρχε καμια σκηνη.

Βουλιαζεις περπατωντας στη σχεδον μαυρη αμμο (η Σαντορινη ειναι διπλα)

προκαλώντας τον ηχο  που κανει η καραμελωμενη κρουστα της creème brullée οταν την σπας με το κουταλι και αιτια ειναι η υγρασια της νυχτας

Πιο περα στους Αγιους Αναργυρους δεν το επιχειρησαμε να κατεβουμε. Ηταν ηδη μια παρεα απο λουώμενους και ειναι ανοητο να στριμωχνεσαι οταν εχεις ενα ολοκληρο νησι σχεδον για παρτη σου

Η επομενη παραλια ηταν οι Πρασιες, κατω απο το μοναστηρι. Ηδη ειχαν υποπεσει στην αντιληψη μας  δημοσιευματα στο τυπο ( εδω ) περι παραχωρησης εκτασεων του μοναστηριου για ησυχαστικο τουρισμο τα οποια βεβαια σταματησαν οταν εσκασε το Βατοπαιδι…αλλα το θεαμα στην παραλια ηταν το λιγοτερο “παραξενο”. Καποια χερια ειχαν κλαδευσει τα αλμυρικια για να “πεταξουν” αλλα μαλλον τα κουτσουρεψαν.

Ο βραχος του Καλάμου στο βαθος, λεγεται οτι ειναι ο δευτερος ψηλοτερος της ευρώπης μετα το Γιβραλτάρ αλλα ο κοσμος τον ξερει επειδη την κορυφή βρισκεται σκαρφαλωμενο το μοναστηρι της Παναγιας της Καλαμιώτισας.

Το μοναστηρι αυτο που πια δε λειτουργει γιατι εχει πια μετεγκατασταθει στο μισο της διαδρομης, στο νεο μοναστηρι της Ζωοδοχου Πηγης . Εκει, δύο μέρες πριν τη γιορτή στις 8 Σεπτεμβρίου, γίνεται μια πολύ ενδιαφέρουσα θρησκευτική τελετουργία. Η εικόνα της Παναγίας μεταφέρεται από τους κατοίκους ως την κορυφή του Καλάμου, στην παλαιά Μονή όπου ακολουθεί «ολονύκτια» τελετή. Η επιστροφή γίνεται το επόμενο πρωινό. Στο σαιτ της  κοινοτητας θα διαπιστωσεις αλλη μια αντιπαράθεση των κατοικων με την αρχιεπισκοπη της Θηρας  αυτη τη φορα σχετικα με το τροπο εορτασμου.

Η διαδρομη διαρκει απο 45 λεπτα εως 1 1/2 ωρα εξαρταται. Το μονοπάτι ειναι βατο προς ανηφορικο στο μεγαλυτερο μερος του εως του σημειου που παταει συριζα στο βραχο απο την πισω του μερια και εκει η αδρεναλινη κανει ενδιαφεροντα αλματα.

Τα ετοιμοροπα καγκελα μαλλον προκαλουν περισσοτερη ανησυχια ενω η πληροφορια οτι εκει γκρεμιζαν τα γερικα γαιδουρια προκαλει φοβο εκτος απο οικτο. Δεν ειναι ωρα για φιλοζωικες κραυγες, αλλα λυπει το γεγονος οτι τα καημενα ζωα που υπηρετουσαν τοσα χρονια δεν αξιζαν ουτε μια σφαιρα αλλα επρεπε να δουν με τα γερικα ματια τους το χαρο να τα περιμενει στο βαθος της χαραδρας.

στο φρυδι του βραχου η θεα εντυπωσιακη

εκεινη τη μερα μια υγρασια εμπλεκε τον οριζοντα αλλα ο αερας φουσκωνε τα πνευμονια αλλων με υπερηφανεια, αλλων με πιστη και αλλων με σκετο οξυγονο.

κατεβαινοντας επισκεφτηκαμε και το πολυσυζητημενο μοναστηρι που βρισκεται πάνω στο στενό ισθμό που χωρίζει τον κύριο όγκο του νησιού από τη χερσόνησο του Καλάμου.

Χτιστηκε στη θέση του αρχαίου ναού του Απόλλωνα Αιγλήτη (οπως αρμοζει σε καθε νεα θρησκεια) ο οποίος συνδεόταν με το άστυ με τη λιθόστρωτη Ιερά Οδό.

ενας μοναχος με ρασα οργωνε το χωραφι και γυρω του πετουσαν πανεμορφα τσαλαπετεινωειδή. Προφανως ηταν περασμα αυτων τον πολυχρωμων πουλιων που εκαναν χτυπητη αντιθεση με το κοκκινο χρωμα της γης την ωρα του σουρουπου

Μια αλλη μερα, ακολουθωντας το μονοπατι προς το Καστελι , φτανουμε  στη Παναγια στο Δοκαρι και πλαι της μια αρχαια σαρκοφαγος

εδω το Καστελι, η ορατη οχυρωση της αρχαιας πολης-κρατους των Αναφεων

ενα αγριοχορτο κρυφτηκε σε ενα αρχαιο βωμο

φρεσκια ργανη απο κοντα, γιατι αλλιως ειναι παντου. Ριγανη και φασκόμηλο σε καθε φυσημα του αερα σε τυλιγουν

μπορει τα βουνα να δειχνουν γυμνα απο ψηλα αλλα δεν ειναι ειναι, ειναι γεματα μυρωδατους θαμνους

και ενα παραξενο φυτο το λυκο, ενα ροζ διχτυ που απλωνει πανω στους θαμνους και τους σκοτωνει

για να απομεινει στο τελος μια κιτρινη φωλια σαν κανταιφι,

Στην Αναφη, υπαρχουν παντου οστεοφυλακια που μοιαζουν με μικρες εκκλησουλες και που δεν ειχα ξαναδει αλλου.

οπως αλλου δεν ειχα ξαναδει πιο ταπεινη εκκλησια απο αυτη του Αγιου Μαμμα

πως να μη δω το νησι με αλλο ματι?

Στην αλλη μερια του νησιου φυτρώνουν  υπεροπτες φοινικες, οξυθυμοι αθανατοι και αμαρτωλες φαραωσυκιες  που επιδεικνυουν τα αναψοκοκκινισμενα νεα βλασταρια τους

εκει οι σαυρες οταν δε λιαζονται ακινητες ,

διασχιζουν τον ερημο δρόμο με εντυπωσιακη ταχυτητα και κατρακυλούν γλυστρωντας στις καθετες πετρες

Τα ξεχασαμε ολα, και ας ηταν πολλα μεχρι τη μερα που ανοιξαμε το ραδιο και ηρθαν σιγα σιγα ξανα ολα πισω. Αλλα αυτο το νησι είναι πιο δυνατό.

Νωρις το πρωι σε ενα λιμανι που δεν ακουγεται σα λιμανι θελω να μεινω με τους ψαραδες να κανω υπομονη ξεμπλεκωντας τα δικτυα καθε μερα.

και ενω βρισκομαι να ξεστομιζω βαρυγδουπα λογια , μπλεκω περισσοτερο τα πραγματα σαν τα δικτυα του ψαρα. “Ιδου η ροδος ιδου και το πηδημα” λοιπον, σκεφτομαι και ας ειμαστε στην Αναφη.

Με μια επιτυχή προσπαθεια του νου αποφευγω το διλλημα, και αναπολλώ τη γευση απο την ολοφρεσκη κερυθρα που δοκιμασα το προηγουμενο βράδυ , ανεπαισθητα κερινη, να ανιστεκεται με τροπο στη γλωσσα τη στιγμη που ρουφουσα ενστικτωδως ολο το μελι απο πανω της. Ευχηθηκα μπαινοντας στο καραβι, απλα να βρεξει για να ανθισουν τα θυμαρια να κανει μελι τον Αυγουστο. Οντως εβρεξε μεσα στο Μαη. Ελπιζω να μην ηταν αργα.

*σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία οι Αργοναύτες επιστρέφοντας στη πατρίδα τους από την Κολχίδα και επιχειρώντας και νυκτερινούς πλόες έπεσαν σε καταιγίδα παρασυρόμενοι στο ανοικτό πέλαγος, όπου ναυαγοί πλέον στη θάλασσα άρχισαν να εκλιπαρούν τον θεό Απόλλωνα να τους σώσει. Ο Απόλλωνας ανταποκρινόμενος στις εκκλήσεις τους διέχυσε φως υπό μορφή κεραυνού όπότε και είδαν μπροστά τους να ξεπροβάλει από τη θάλασσα ολόκληρο νησί στο οποίο και τελικά προσέγγισαν. Εκεί εξερχόμενοι οι Αργοναύτες ανήγειραν βωμό προς τιμή του Απόλλωνα του «Αιγλήτη» και ονόμασαν το νησί Ανάφη.

Ο παραπάνω μύθος παρουσιάζει παραστατικά την φαινομενική εικόνα που προσλαμβάνει αυτός που προσεγγίζει από απόσταση ένα νησί βλέποντάς το συν το χρόνο ν΄ αναδύεται λόγω καμπυλότητας της Γης.

=

Αυτο το ταξιδι ηταν ευγενικη χορηγια φιλων. Τους ευχαριστούμε.