εμοιαζε με τα πλοια της γραμμης που αραζουν μεσανυχτα στα λιμανια
αλλα δεν ηταν σαν ολα τα αλλα, ηρθε και εδωσε μια λυση και ειχε γυρω του την αγωνια
και οταν εβαλα τα ματια που πια μου ειναι αναγκαια για να φιλτραρω την πραγματικοτητα
ειμουν πια σιγουρη . ειχε παρει φωτια
και ενα πυροτεχνημα
δεν πηραν τιποτα
Like this:
2 bloggers like this post.
2 Comments
Ζαμπρισκι Πόιντ,με γυριζεις στα νιάτα,δεν μπορω να θυμηθώ πολύ την ταινία,θυμάμαι μόνο πως ηταν ενα ιδιαιτερα τρυφερό φιλμ…Καλημέρααα….
x8ες σε διαβαζα, vad,ηθελα να δω αν πανε καλυτερα τα πραγματα chez toi. οσο για την ταινια, αυτο το τελος ειναι απο τα πιο αγαπημενα. ισως γιατι ειναι και λιγο αρχη. καλημερααα!