η δυναμη της σκεψης, ο νομος των πιθανοτητων και η σεισμικη δραστηριοτητα (ή με την αναποδη σειρα)
Ιουνίου 27, 2009
χθες σκεφτομουν τη Σαντορινη, για την ακριβεια θυμομουν τις παραλιες χωρις κοσμο και ξαπλωστρες, χωρις παρτυ με μοχιτο απο ραδιοφωνικους σταθμους,

θυμηθηκα και εκεινη την απομονωμενη, αλλα με θεα την Kοκκινη, παραλια

με το στρωμα απο φυκια που γουβιαζει απροβλεπτα

αλλα τοσο “ευχαριστο”που νοιωθεις comme chez toi

θυμηθηκα τη θεα στην Οια απο το Φηροστεφανι , μια μερα που ξεκινησαμε ενα περιπατο που δε φυσουσε αερας να μας πεταξει στα νερα της Καλδερας (πλεον μετά του τοξικου ναυαγιου του sea diamond)

μια διαδρομη ανοιξιατικη, με κατακοκκινες πετρες (το “πορωδες” πορι που χρησιμοποιουσαν στις πορτες)

και κατακοκκινες παπαρουνες

ο Προφητης Ηλιας βρισκεται ακριβως στη μεση με θεα τις Καμενες και τον ηλιο να τονιζει τα καπριτσια του νερου

οσο το κοιταζεις τοσο πιο πολυ θες να πεσεις μεσα προς αναζητηση της χαμενης Ατλαντιδας


υπαρχει ομως και αλλη μια εκκλησουλα που ακροβατει στο τοπιο



Θυμαμαι την αισθηση να περπατας στις ελαφριες πετρες του νησιου, συνθλιβοντας εκκατομυρια απο αυτες, προκαλλοντας εναν υποκωφο ηχο οποιο με αυτου του βαδισματος στο χιονι( που πιο πολυ τον νοιωθεις παρα τον ακους)


οι βραχοι -οπου υπαρχουν -ειναι μνημιωδεις και εγω δε διστασα να παρω λιγο απο τη δοξα τους (και τη σκια τους)

προσεγγιζοντας την Οια, η αναποδη θεα προς τα Φηρά

εδω στην Οια, μια ακαταλληλη ωρα που ο ηλιος αστραφτει και το λευκο θαμπωνει.
- – - -
χθες το βραδυ στις 23:37 σε ενα αλλο νησι νοιωσαμε το σεισμο. Μεγέθους 5,1 της Κλίμακας Ρίχτερ που σημειώθηκε στον θαλάσσιο χώρο βορειοανατολικά της Σαντορίνης.
Δεν ειναι τυχαιο που οι ενεργιακα φορτισμενοι τοποι προκαλλουν εντονες συγκινησεις
καλο σαββατοκυριακο
Ιουνίου 27, 2009 at 2:48 μμ
εγινε και στη σαμο πριν καποιες μερες σεισμος σειεται η γης
Ιουνίου 28, 2009 at 3:46 πμ
Πανέμορφη,αλλά περάσαν τριάντα χρόνια από τότε,γεράσαμε(για μένα το λέω,όχι για σένα:)) γμτ:(
Καλημέρα….
Ιουνίου 28, 2009 at 6:42 πμ
και εγώ άκουσα για το σεισμό κοντά στη Σαντορίνη και σκέφτηκατα ρήγματα που υπάρχουν παντού διάσπαρτα στο Αιγαίο, βρίσκομαι και σε σεισμογενές νησί και υπάρχει και ένα ενεργό ηφαίστειο εδώ κοντά…
οι φωτό σου πάντα υπέροχες. μήπως να ξαναδείς τον επαγγελματικό σου προσανατολισμό;;;
καλημέρα!!!
Ιουνίου 28, 2009 at 4:35 μμ
AX…Tι μου θύμισες…
είμαι πολύ τυχερή καθώς στη Σαντορίνη έζησα τις τελευταίες διακοπές με τη μαμά μου..πριν φυγει…
ήμουν 12-13…οι Έλληνες δεν είχαν ακόμα ανακαλύψει το νησί ,κάναμε παρέα με Αμερικάνους..Γάλλους και Γερμανούς…ο δρόμος προς την Οιά ήταν χωματόδρομος..στενός..η εμπορευματοποίηση δεν είχε αλλοιώσει την ομορφια του τοπίου…έκτοτε έχω πάει πολλές φορές..καμία όμως δεν ήταν σαν τότε!
bisous
Ιουνίου 30, 2009 at 8:25 μμ
-εσυ λεμονατη ομως δεν ησουν εκει
-vad,ας περνουν αρκει να ειναι καλα , που ετσι δειχνουν, αγαπητε
-να ειναι ταχαμου της Νισυρου? ας ειχα πισω τις λεξεις μου και δε θα εβαζα τοσες φωτογραφιες chavel
-ισως ειναι πιο ευκολο, γλαυκ ,να ειναι ομορφο το τελος τοσο “μακρινα”ομορφο που να μη χρειαζεται να επαναληφθει