Oκω

Χαρτινα χερια. Δερμα με μνημη.

Οκω γιαγια.Οκω

ο (εν)εντιμος πολεμος της μνημης (και των βιβλιων)

Τα βραβεια αγοραστηκαν σε δραχμές  (3640) 2910. Λίγες για 488 σελιδες. Μαζι με το Καρδια τοσο ασπρη αλλα δε διαβαστηκαν ποτε στην ωρα τους. Συνεπεσαν με μια εποχη οπου μαθαινω σημαινει διαβαζω ελαβε τελος. Το τελος των ιστοριων τους και την αρχη των δικων μου. Μια καλή αρχη. Μια πολυ καλη αρχη. Στα βραβεια το 1960 εγραψε ο Cortazar  την ιστορια εικοσι διαφορετικών χαρακτηρων που κεδιζουν στη λοταρια μια κρουαζιερα προς αγνωστη κατευθυνση. Ενα ταξιδι αυτογνωσιας στην ουσια.

Ειχε ηδη αφησει πισω του το Buenos Aires οπου και διδαξε (μας περιγραφει και δυο απο αυτους στο βιβλιο)

και τη γωνια Peru και Αvenida de Mayo

γιατι ηρθε σε αντιθεση με τον περονισμο

και πηγε στο Παρισι το 1951 οπου ναι εβαλε μια  Maga στο Κουτσο (1963)-που ειναι για μενα μαζι με το Nadja (1928) τα βιβλια που πρεπει να διαβασει κανεις πηγαινοντας να ζησει-αλλα να ζησει- εκει. Και ενω τα Βραβεια εμειναν αθικτα σε μια πολη κοντα στη Βαρκελωνη, η Νadja εγινε προσκεφαλι αναγκαστικα στην επιστροφη . Ευτυχως γιατι αυτα που ειδε ο André Breton μεσα απο τα ματια της με βοηθησαν να χανομαι οπουδήποτε χωρις ενοχες και να βλεπω αυτα ακριβως που θα προσπερνουσα επιπολαια.  Τωρα ειμαι σαν ενας απο τους συνταξιδιωτες του Μαλκολμ  και στους εσωτερικους μονολογους του Περσιο βρηκα ενα σελιδοδεικτη απο ενα βιβλιοπωλειο στην Andorra La Vella λιγοτερο ξεχασμενο απο οτι η ιδια εκεινη η επισκεψη στο μυαλο μου. Πως θα μπορουσα να θυμηθω, χωρις φωτογραφιες? Αυτα τα δεκανικια της μνημης τοτε τυπωνονταν με φειδω.

Αλλα γιατι αραγε  καποιος να κατεβει απο το καρουσελ για να βγαλει φωτογραφιες ?

dessin automatique

χωρις να σκέφτεται. ζωγραφιζει. πως νοιώθει.

χωρις να ξερει. οτι σχεδιαζουν για αυτον το σχολειο που ονειρευεται.

…

?

10.05.09

και μετα βουτηξα

και ηταν παγωμενη. Αλλα εγω ειχα εφοδιαστει ολο το χειμωνα και ετσι …

Ικαρία το Μάη

Ικαρια το “κοκκινο νησι”. Τον Μαη. Γεματη παπαρουνες.

Αλλα εγω θυμαμαι να μιλουν για κοκκινο νησι στις εκλογες

Ειλικρινα, δεν εχω δει πουθενα περισσοτερες αφισες και συνθηματα του ΚΚΕ. Διαβαζοντας τον οδηγο , μαθαινω οτι η Ικαρια, την περιοδο του Ελληνικου Εμφυλιου 1946-49, επιλεχθηκε απο την κυβερνηση ως ο καταλληλοτερος τοπος για να απομονωθουν χιλιαδες πολιτες αριστερων φρονηματων, ωστε να μη λαβουν μερος στο πολεμο στο πλευρο των αντιπαλων. Το μετρο της μαζικης εξοριας ηταν μια προσκαιρη μεταβατικη λυση γι αυτο και το καθεστως διαβιωσης τους ηταν σχετικα ηπιο (τελικα ομως ο αριθμος των εξοριστων ξεπερασε τον αριθμο των κατοικων μεσα σε 3 χρονια).Οι εξοριστοι ζουσαν σε επιτηρουμενους καταυλισμους ή αδεια σπιτια και μπορουσαν να κυκλοφορουν και να εργαζονται . Ετσι επικοινωνουσαν με τους κατοικους και μολονοτι αυτο απαγορευοταν δημιουργηθηκαν μεταξυ τους σχεσεις φιλιας και αλληλοβοηθειας.  Ως αποτελεσμα, στο τελος του πολεμου , οι Ικαριωτες υπεστησαν την οργη της εξουσιας επειδη αφενος συμπεριφερθηκαν φιλοξενα στους εξοριστους αφ ετερου επειδη περιφρονησαν το τεραστιο ποσο της επικυρηξης και δεν κατεδωσαν τα κρυσφηγετα των ανταρτων που ζουσαν στα βουνα. Η διοικηση “ξεχασε” εννοειται, το νησι για μερικες δεκαετιες και μονο μετα το 1974 ξεκινησαν  μεγαλα δημοσια εργα, εμφανιστηκε δειλα δειλα ο τουρισμος και η οικοδομικη δραστηριοτητα.

Παρατηρωντας τις οικοδομες στους νεωτερους οικισμους αναγνωριζουμε την ανεμπνευστη αρχιτεκτονικα δεκαετια του 80 και δικαιολογουμε (?) ενα αισθητικο αποτελεσμα υποδεεστερο του τοπιου ή της παραδοσιακης ικαριωτικης αρχιτεκτονικης που συνανταμε στο εσωτερικο