αναζητωντας στη Δονουσα 5 αληθειες και 2 ψεματα…

Ενα tailor-made παιχνιδι με προτροπη της φιλης phd . Εντυπωσεις απο το τελευταιο ταξιδι στη Δονουσα διανθισμενο με  5 αληθειες και 2 ψεματα. Οι 7 προτασεις (αρχιζουν με κεφαλαιο και τελειωνουν σε τελεια) αφορουν εμενα προσωπικα, εχουν συνταξη στο πρωτο προσωπο για να ειναι εμφανεις. Phd και leila (από την παλιά γειτονιά),  θελετε να αρχίσετε;  

 

Σχεδόν δυο χρονια, ψαχνει να μου δειξει τη Δονουσα. Εαν τα ζευγαρια εχουν καποιες συνηθειες ολοδικές τους , η δική μας ειναι αυτη.

Οταν ζεις σε νησι, περνας διαφορες φασεις που εχουν να κανουν με την αναγνωριση του περιβαλλοντα χωρου. Οι μπλε ογκοι στο βαθος του οριζοντα, παυουν καποια στιγμη να αποτελουν μονοτονο φοντο. Μπαινουν στο νοητο μας χαρτη. Εαν στο μυαλο μας ο χαρτης ειναι επιπεδος και κρεμεται στον τοιχο, στη ζωή ειναι τριγυρω μας, τα νησια φουσκωνουν και απλωνονται στη θαλασσα. Εχουν μηκος αλλα δε γνωριζεις το πλατος τους, βλεπεις κορφες αλλα δε εισαι σιγουρος εαν ειναι οι μονες.

Οι ατελειωτες ωρες που περνάς αγναντευοντας δεν κατοικουνται μονο απο σκεψεις και ονειρα αλλα και απο τις συντεταγμενες -γενικες και ειδικες-των νησιων. ΒΔ εχουμε τη Δονουσα. Ν τα Κουφονησια. Αυτη ειναι η γενικη αληθεια του χαρτη. Η καθε παραλια ομως και η καθε κορφη που καταληγει ο περιπατος εχει τη δικη της ειδικη αληθεια.  Με τον καιρο γινεται παιχνιδι δημοφιλές , συνδιασμος γνωσεων και ικανοτητων προσανατολισμου, επιχειρηματολογουμε και δειχνουμε. Ειμαι ικανη να προσανατολιστω ακομα και κλεισμενη σε ενα χαρτοκιβωτιο, οποτε παντα διασκεδαζω να μπερδευω τον λιγοτερο space oriented φιλο μας.

Για τη Δονουσα, ξεκινησαμε το τριημερο του Αγιου Πνευματος. Μαζι με τους φωτογραφους, ασκω και εγω πνευματικο επαγγελμα. Φωτεινος ήλιος και ενα δροσερο ανεπαισθητο αερακι. Βοριαδακι νομιζω. Ο ξακουστος Σκοπελιτης θα σφυριζε αναχωρηση στις 3 το μεσημερι. Η καλοκαιρινη μπορα μας πετυχε στο κατωφλι του σπιτιου, οι σταγονες χοροπηδησαν στο ψαθινο καπελο και κοιταχθηκαμε χωρις παραγματικα να σχολιασουμε. Δεν ηθελε πολυ σκεψη. Παρασκευη και 13 και ηδη εμφανιστηκε το πρωτο σημαδι, οχι και τοσο ευοιωνο. Οφειλω να ομολογησω οτι ειμαι προληπτικη. Φτου! Φτου!

Φτασαμε ευτυχως στεγνοι και με τα στομαχια στη θεση τους. Το καραβακι ηταν γεματο φιλανδους που επικοινωνουσαν σε μια ιδιορυθμη γλωσσα οπου ολες οι λεξεις τονιζονται στην πρωτη συλλαβη, μερικοι γαλλοι συζητουσαν χαμηλοφωνως τονιζοντας-αντιθετως – στη ληγουσα ενω οι ιταλοι τραγουδούσαν κάθε φορα που ζητουσαν νερο, εδειχναν γλαρους ή απασχολουσαν με παιδικα παραμυθια τα πιτσιρικια τους. Το μητρικο μου ενστικτο συνεχιζε το βαθυ λειθαργό του, αλλα ενα μικρο μικρο μωρο που νιαουριζε αντι να κλαιει μου εκλεψε την καρδια. Εχω μια αδυναμια στις γάτες και οσοι αγαπουν τα ζωα κερδιζουν αυτοματως τη συμπαθεια μου.

Στο λιμανι, συσωμη η κοινωνια υποδεχονταν επισκεπτες. Μου εκανε εντυπωση ποσο λιγοι ηταν οι τουριστες που ερχονταν για πρωτη φορα, που αρα, δεν ειχαν υιοθετησει το νησι προ μιας δεκαετιας τουλαχιστο, που αρα, δε μιλουσαν με καμαρι μερικα ελληνικα, μετα απο ενα ολοκληρο ψυχρο χειμωνα. Pays de naissance, pays d’adoption… Το νοιωθω σαν αναγκη.

Μια συντομη αλλα απαιτητική ανηφορα διακοσμημενη με ποπ αρτ σχεδια με ασβεστη μας εβγαλε στον αμαξωτο και μετα από πεντε λεπτα στην κορυφη του πετροκτιστου μονοπατιου για τον Κεδρο. Εκεινη τη στιγμη ξεκινησε ενα κρυφο παιχνιδι με συμπαικτες εκεινον, οι εκεινους που αλλαζαν την κατευθυνση της πινακιδας-βελους. Μα δεν ειναι πιο ωραιο να δειχνει το φεγγαρι; Μπηκαμε στο μονοπατι και ειχαμε την παραλια στο βαθος , μακρια μας. Βγαλαμε τα σανδαλια να περπατησουμε στην υγρη αμμο λες και δεν θελαμε να κανουμε θορυβο.  Στησαμε τις σκηνες πριν σκοτεινιασει.

Επιστρεψαμε ολο λαχταρα απο τη βολτα μας στη Χωρα για αναστηλωση. Ο αγερας ειχε δυναμωσει και τα κυματα φουσκωναν. Αργησα να αποκοιμηθω, προτιμω σε ΚΣ απολυτη ησυχια και σκοταδι. Αλλα να κοιμασαι σε παραλια σχεδον à la belle étoile, δεν ειναι Κανονικες Συνθηκες ειναι Ιδανικες Συνθηκες. Οταν ξυπνησα στη μεση της νυχτας, το φεγγαρι ειχε γυρει και τα αστερια ειχαν ξεπορτισει. Μια γαλακτικη οδος διεσχιζε τον ουρανιο θωλο. Εμεινα να χαζευω τον αγριεμενο ηχο των κυματων και τα αστερια. Εαν δε φοβομουν τοσο το σκοταδι θα ειχα ξαπλωσει εξω στην παραλια…

 

About these ads

9 thoughts on “αναζητωντας στη Δονουσα 5 αληθειες και 2 ψεματα…

  1. Είναι πολύ αργά, οι συνάψεις μου δεν λειτουργούν πλέον καθόλου και το κειμενο σου είναι πολύ ωραίο για να το ξεπετάξω έτσι. Θα επανέλθω asap :))

  2. καλη ιδεα και πιασαρικη.. και το πεντε συν δυο δεν βοηθα για να το παιξει κανεις στην τυχη και ο τροπος που διαλεξες να κανεις την παρουσιαση μου αρεσε.. τσιμπησα και ταξιδεψα στις διακοπες που εκαμες.. και τωρα θελω κι εγω να παω και δονουσα και κουφονησια και για να δουμε που θα πρωτοπαω.. (ασχετο)
    μαγος δεν ειμαι αλλα θα ριξω την ψηφο μου στις δυο προτασεις που δεν πιστευω για αληθινες για σενα
    η μια ειναι για τον προσανατολισμο που γινεται ακομη και σε χαρτοκουτι (τι θελεις, να μου παρεις τα πρωτεια;) και η δευτερη για τις προληψεις (οχι, δεν το πιστευω)
    κι εφοσον το παιχνιδι δεν εχει ορατους κανονες, αν οντως προσανατολιζεσαι και αφου σε γυρισουν 5-6σβουρες, ε, τοτε ψηφιζω ως ψεμα το φοβο του σκοταδιου.. αν και κατα βαθος δεν το πολυπιστευω..
    οπως καταλαβες, ταλαντευομαι αναμεσα στο σκοταδι και τον προσανατολισμο..
    οι υπολοιπες μου φαινονται αρμονικες, mondouble..
    πεφτω εξω;

    νιαου..

  3. Λοιπόν πήρα το θέμα με επιστημονικό τρόπο…έκανα copy/paste το κείμενο στο Word και άρχισα να αφαιρώ για να μείνω με τις προτάσεις που σε αφορούν και να επιλέξω τα δυο ψέματα…
    Λέω λοιπόν ότι είναι ψέμα τα περί ΚΣ ύπνου και ο φόβος του σκότους. Είχα μια αμφιβολία για το αν είσαι προληπτική αλλά γαλλικά (Vendredi 13)ή όχι αλλά τελικά είπα πως μπορεί και να είναι ψιλοαλήθεια…sur les bords.
    Ωραία διήγηση και προτώτυπη παρουσίαση του παιχνιδιού, μου άρεσε.

  4. @μαρια λεμονατη ,για το κάλωσορισμα ένα τάξιδι δωρο στη Φιλανδια και κουρσα με τον Kimi Raikonen!θα μας πεις τις έντυπωσεις σου μέτα. ένταξει?
    @phd, η μεθοδικοτητα σου δε με ξαφνιαζει, πια. μακαρι να μεταδιδεται μεσω διαδικτυακων συναναστροφων!!
    @λειλα ! chhhhhhhhhhhhapeau!

    je m’ explique: η κατασκηνωση ειναι Η Δοκιμασια εαν λαβει κανεις υποψη την καλπαζουσα φαντασια μου και ολα αυτα τα πλασματα που κατοικουν (βλ. Bob Ross)στο σκοταδι και στη σιωπη. Ειμαι μεγαλη φοβιτσιαρα και μου περνει ενα τεταρτο να το εκλογικευσω, βαθιες αναπνοες και παλι δεν ειναι σιγουρο…

    το πως δε φοβαμαι το απολυτο σκοταδι και τη νεκρικη σιγη για να κοιμηθω αλλα αντιθετως ηρεμω…τι να πω? ισως επειδη κυριολεκτικα βυθιζομαι στον υπνο θελω να το κανω πιο ..ατμοσφαιρικο?

    προληπτικη ευτυχως δεν ειμαι ..ισως επειδη θεωρω παραλογο να φερνουν οι μαυρες γατες γρουσουζια (c est la faute de leur gueule??

    το διασκεδασα το παιχνιδι της γνωριμιας φιλτατες bloggers, και εχω κοκκινησει απο τα καλα σας λογια!

  5. Pingback: Κουφονήσι με ολίγη (κίνηση) « chez mon double

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s